پرش به محتوا

سرعت ۲: کنترل سفر دریایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
سرعت ۲: کنترل سفر دریایی
کارگردانیان ده بونت
نویسندهجف نِـیثِـنسن
بر پایهشخصیت‌های ایجاد شده
اثر گراهام یوست
بازیگرانساندرا بولاک
جیسون پاتریک
ویلم دفو
تمورا موریسون
گلن پلامر
کالین کمپ
موسیقیمارک مانسینا
فیلم‌بردارجک ان. گرین
توزیع‌کنندهاستودیو قرن بیستم
تاریخ‌های انتشار
  • ۱۳ ژوئن ۱۹۹۷ (۱۹۹۷-۰۶-۱۳)
مدت زمان
۱۲۶ دقیقه
کشورایالات متحده
زبانانگلیسی
هزینهٔ فیلم۱۱۰–۱۶۰ میلیون دلار
فروش گیشه۱۶۴٫۵ میلیون دلار

سرعت ۲: کنترل سفر دریایی (به انگلیسی: Speed 2: Cruise Control) فیلمی اکشن دلهره‌آور محصول سال ۱۹۹۷ آمریکا به کارگردانی یان ده بونت است. این فیلم قسمت دوم فیلم سرعت است. در این فیلم بازیگرانی همچون ساندرا بولاک، جیسون پاتریک، ویلم دفو، تمورا موریسون، مایک هاگرتی، گلن پلامر، کالین کمپ، بو اسونسون، انریکه مورچیانو، جو مورتون ایفای نقش کرده‌اند.

سرعت ۲: کنترل سفر دریایی بر اساس فیلم‌نامه‌ای از رندال مک‌کورمیک و جف ناتانسون ساخته شده است. این فیلم دنباله فیلم سرعت (۱۹۹۴) است و ساندرا بولاک (در نقش قبلی خود)، جیسون پاتریک و ویلم دفو در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. داستان فیلم درباره آنی پورتر (بولاک) و الکس شاو (پاتریک) است؛ زوجی که برای گذراندن تعطیلات به یک کشتی تفریحی لوکس در کارائیب می‌روند، اما کشتی توسط یک تروریست به نام جان گایگر (دفو) ربوده می‌شود. در حالی که آنی و الکس در کشتی گرفتار شده‌اند، با افسر اول کشتی همکاری می‌کنند تا جلوی برخورد کشتی را با یک نفت‌کش غول‌پیکر بگیرند.

ایده فیلم پس از آن به ذهن ده بونت رسید که کابوسی تکراری درباره برخورد یک کشتی تفریحی به یک جزیره داشت. در ابتدا قرار بود کیانو ریوز، ستاره فیلم اصلی، نقش جک تراون را دوباره بازی کند، اما او از حضور در پروژه خودداری کرد و پیش از شروع فیلم‌برداری، جیسون پاتریک جایگزین او شد. نویسندگان ناچار شدند فیلم‌نامه را برای گنجاندن یک شخصیت جدید بازنویسی کنند. تولید فیلم در کشتی سی‌بورن لجند انجام شد. سکانس نهایی که در آن کشتی به جزیره سن مارتن برخورد می‌کند، نزدیک به یک‌چهارم بودجه فیلم هزینه داشت و رکورد بزرگ‌ترین و گران‌ترین بدل‌کاری تاریخ سینما تا آن زمان را ثبت کرد. موسیقی متن فیلم عمدتاً شامل سبک رگی بود و مارک مانسینا برای ساخت موسیقی متن بازگشت.

این فیلم در ۱۳ ژوئن ۱۹۹۷ توسط فاکس قرن بیستم اکران شد و نقدهای عمدتاً منفی از سوی منتقدان دریافت کرد که از داستان، شخصیت‌ها، غیبت ریوز و محیط کند کشتی تفریحی انتقاد کردند. با این حال، راجر ایبرت از فیلم دفاع کرد و آن را یک «داستان ماجراجویانه مهیج در اقیانوس» نامید. فیلم با فروش ۱۶۴٫۵ میلیون دلار در مقابل بودجه ۱۶۰ میلیون دلاری، یک بمب گیشه محسوب شد و نامزد دریافت هشت جایزه تمشک طلایی گردید که در نهایت برنده جایزه بدترین بازسازی یا دنباله شد.

شرح داستان

[ویرایش]

الکس شاو، افسر پلیس ال‌ای‌پی‌دی، در حال تعقیب موتوری یک وسیله نقلیه حامل کالاهای مسروقه است. پس از دستگیری راننده، دوست‌دخترش آنی پورتر در حین آزمون رانندگی با او روبه‌رو می‌شود. آنی متوجه می‌شود که الکس در تیم سلاح‌ها و تاکتیک‌های ویژه (سوات) عضویت دارد و به دروغ به او گفته بوده که در گشت ساحلی فعالیت می‌کند. الکس برای عذرخواهی، او را با یک سفر تفریحی در دریای کارائیب با کشتی سی‌بورن لجند غافلگیر می‌کند.

در کشتی، مسافری مجنون به نام جان گایگر، که کارمند سابق شرکت کشتیرانی بوده، سامانه‌های رایانه‌ای کشتی را هک کرده، سیستم‌های ارتباطی را مختل می‌کند و کاپیتان پولارد را به قتل می‌رساند. گایگر پس از منفجر کردن دو موتور کشتی، با پل فرماندهی تماس می‌گیرد تا افسر اول، جولیانو، را از مرگ کاپیتان مطلع کرده و دستور تخلیه کشتی را بدهد. در حین تخلیه، درو، دختر جوانی که ناشنوا است، در آسانسور گرفتار می‌شود و گروهی از مردم نیز پشت درهای ضدآتش در راهرویی پر از دود گیر می‌افتند. گایگر کشتی را برای ادامه حرکت برنامه‌ریزی می‌کند. الکس برای نجات مسافران باقی‌مانده وارد عمل می‌شود.

الکس متوجه می‌شود که گایگر طراح سامانه هدایت خودکار کشتی بوده و به دلیل اخراج شدنش پس از ابتلا به بیماری مسمومیت با مس، قصد انتقام دارد. خدمه متوجه می‌شوند که کشتی برای برخورد با یک نفت‌کش در سواحل جزیره سن مارتن برنامه‌ریزی شده است. الکس سعی می‌کند با رفتن به زیر آب و بستن پروانه‌ها با کابل فولادی جلوی حرکت را بگیرد، اما موفق نمی‌شود. گایگر آنی را می‌رباید و با قایق نجات فرار می‌کند.

برای جلوگیری از برخورد، الکس و دانته به اتاق پمپ‌ها می‌روند و با استفاده از پروانه کمکی، مسیر کشتی را از نفت‌کش منحرف می‌کنند. کشتی با بدنه نفت‌کش اصطکاک پیدا کرده و سپس وارد یک منطقه تفریحی ساحلی شده و پس از تخریب ساختمان‌های ساحلی در شهر سن مارتن متوقف می‌شود. الکس یک قایق تندرو را برای تعقیب گایگر و آنی که سوار بر یک هواپیمای آب‌نشین هستند، می‌گیرد. او با استفاده از تفنگ هارپون خود را به هواپیما می‌رساند، آنی را نجات می‌دهد و هر دو به دریا می‌پرند. هواپیمای گایگر به دکل نفت‌کش برخورد کرده و منفجر می‌شود که منجر به مرگ گایگر می‌گردد. در پایان، الکس به آنی پیشنهاد ازدواج می‌دهد و او می‌پذیرد.

بازیگران

[ویرایش]

تولید

[ویرایش]

پس‌زمینه

[ویرایش]

فیلم سرعت در ژوئن ۱۹۹۴ با بازی کیانو ریوز و ساندرا بولاک اکران شد. داستان آن درباره اتوبوسی بود که اگر سرعتش از ۵۰ مایل بر ساعت کمتر می‌شد، منفجر می‌گشت. آن فیلم یک موفقیت تجاری و انتقادی بزرگ بود. به دلیل استقبال خوب، فاکس قرن بیستم بلافاصله برنامه‌ریزی برای دنباله آن را آغاز کرد. یان ده بونت، کارگردان فیلم اول، علی‌رغم اینکه معتقد بود داستان فیلم اول پتانسیل دنباله ندارد، طبق قرارداد موظف به کارگردانی آن بود.

نویسندگی

[ویرایش]

صدها ایده برای دنباله به ده بونت ارائه شد، اما او همه را رد کرد و ایده خودش را که بر اساس کابوسی درباره برخورد کشتی به جزیره بود، برگزید. رندال مک‌کورمیک و جف ناتانسون فیلم‌نامه را نوشتند. جان مک‌تیرنان، کارگردان مجموعه جان‌سخت، بعدها ادعا کرد که فاکس بیشتر متریال توسعه داده شده برای دنباله جان‌سخت را در سرعت ۲ به کار برده است.

انتخاب بازیگران

[ویرایش]

بولاک در ابتدا بازی در دنباله را رد کرد اما بعداً برای تأمین بودجه فیلم درام خود به نام امید می‌وزد، پذیرفت که در نقش آنی بازگردد. به کیانو ریوز ۱۲ میلیون دلار پیشنهاد شد، اما او به دلیل نارضایتی از فیلم‌نامه و خستگی از فیلم‌های اکشن، آن را رد کرد تا در فیلم وکیل‌مدافع شیطان بازی کند. برای جایگزینی او بازیگران زیادی از جمله کریستین اسلیتر، جان بون جووی و بیلی زین در نظر گرفته شدند، اما در نهایت جیسون پاتریک بر اساس بازی‌اش در فیلم خفتگان انتخاب شد. پاتریک اعتراف کرد که هرگز فیلم اول را ندیده است.

فیلم‌برداری

[ویرایش]

فیلم سرعت ۲ توسط شرکت تولیدی ده بونت، بلو تولیپ، تهیه شد و یکی از سه شرکت تولیدکننده فیلم در کنار استیو پری و مایکل پیسر بود.[۱] کارگردان پیش از اکران فیلم قبلی خود، گردباد (۱۹۹۶)، کار بر روی پیش‌تولید را آغاز کرد.[۲] ده بونت برای انتخاب کشتی تفریحی که فیلم در آن جریان داشته باشد، از کشتی‌های خطوط مختلف بازدید کرد و کشتی سی‌بورن لجند را به دلیل امکانات لوکس و طراحی صیقلی‌اش برگزید.[۳] در حالی که فیلم اول سرعت با بودجه ۳۰ میلیون دلاری تولید شده بود، دنباله آن به دلیل ابعاد بزرگ‌تر تولید و دستمزدهای بالاتر بازیگران، با بودجه‌ای «کمی کمتر از ۱۰۰ میلیون دلار» چراغ سبز گرفت.[۴] او در مه ۱۹۹۶ مکان‌یابی در کارائیب را آغاز کرد و جزیره سن مارتن را به عنوان لوکیشن اصلی فیلم‌برداری انتخاب کرد، زیرا احساس می‌کرد کمتر در معرض طوفان قرار می‌گیرد.[۵][۶] پیش از شروع تولید، جزئیات فیلم مخفی نگه داشته می‌شد و ده بونت از تأیید شایعات مبنی بر جریان داشتن فیلم در یک کشتی خودداری می‌کرد،[۲] هرچند اعلام کرد که دنباله آن «خنده‌دارتر» خواهد بود؛ در حالی که جیسون پاتریک، ستاره فیلم، آن را فیلمی «بسیار پیچیده» با «سکانس‌های بزرگ‌تر» توصیف کرد.[۷] بعدها گزارش شد که هزینه فیلم از بودجه فراتر رفته و به ۱۶۰ میلیون دلار رسیده است. ده بونت تأیید کرد که آن‌ها از بودجه تعیین‌شده فراتر رفته‌اند اما هزینه نهایی را نزدیک به ۱۱۰ میلیون دلار اعلام کرد.[۸]

تصویربرداری اصلی از ۲۳ سپتامبر ۱۹۹۶ تا اواخر فوریه ۱۹۹۷ انجام شد.[۹] گروه‌های فیلم‌برداری در ژوئیه ۱۹۹۶ به وست پالم بیچ و میامی در فلوریدا نقل مکان کردند. با این حال، به دلیل مشکلات برنامه‌ریزی با پاتریک، فیلم‌برداری در وست پالم بیچ انجام نشد و در میامی نیز تنها چند روز فیلم‌برداری صورت گرفت. فاکس پس از صرف بیش از ۵۵ هزار دلار برای تعمیرات تأسیسات مارینای دینر کی، از پرداخت ۳۵ هزار دلار اجاره‌بها به شهرداری میامی خودداری کرد، که منجر به شکایت شهر از فاکس شد.[۱۰] در نهایت توافقی حاصل شد که فاکس حدود ۲۶ هزار دلار بابت اجاره پرداخت کند.[۱۱]

فیلم سرعت ۲ در کشتی سی‌بورن لجند روایت می‌شود که به مدت شش هفته برای فیلم‌برداری اجاره شده بود.

کشتی سی‌بورن لجند به مدت شش هفته با هزینه گزارش‌شده ۳۸ هزار دلار در روز اجاره شد؛ این کشتی به عنوان لوکیشن اصلی فیلم و محل اقامت بازیگران و خدمه مورد استفاده قرار گرفت.[۱۲][۱۳] سکانس تخلیه جزو اولین صحنه‌هایی بود که در کشتی فیلم‌برداری شد. شرایط جوی نامساعد ناشی از طوفان لی‌لی، تولید را چندین روز به تأخیر انداخت و باعث بیماری دریازدگی در میان عوامل شد.[۱۴] برای اینکه کشتی سریع‌تر به نظر برسد، تمامی نماهای بیرونی از یک وسیله نقلیه در حال حرکت فیلم‌برداری شد.[۱۵] صحنه‌های پل فرماندهی در یک مدل شبیه‌سازی شده به نام «کشتی پل» (bridge ship) فیلم‌برداری شد که بازسازی مقیاس بزرگی از سینه و پل فرماندهی بر روی بدنه یک کشتی باری بود.[۱۶] سایر صحنه‌های داخلی در استودیوهای سونی پیکچرز در لس آنجلس فیلم‌برداری شد.

برای صحنه اوج فیلم که کشتی به یک جزیره برخورد می‌کند، ده بونت می‌خواست یک شهر واقعی را ساخته و سپس تخریب کند. او با استفاده از مدل‌های مینیاتوری یا تصاویر تولیدشده توسط کامپیوتر (سی‌جی‌آی) مخالفت کرد تا حس واقع‌گرایی را به بازیگران و مخاطبان القا کند. مجموعه‌ای از ۳۵ ساختمان با هزینه ۵ میلیون دلار در ماریگو، سن مارتن، بر اساس معماری محلی ساخته شد.[۱۷][۱۸] مدل دومی برای بخش پایانی صحنه ساخته شد که شامل یک کپی ۱۵۰ فوتی از سینه کشتی بود. این مدل که «کشتی ریلی» نامیده می‌شد، ۳۰۰ تن وزن داشت و بر روی مجموعه‌ای از چرخ‌ها روی ریلی به طول ۱۰۰۰ فوت که در عمق ۶۰ فوتی زیر آب ساخته شده بود، قرار گرفت.[۱۷]

فیلم‌برداری صحنه پایانی با کشتی ریلی به دلیل امواج بزرگ ناشی از طوفان به تأخیر افتاد.[۶] این صحنه با استفاده از ۱۴ دوربین فیلم‌برداری شد.[۱۹] مدل ریلی توسط چهار موتور دیزلی تغذیه می‌شد و با سرعت ۱۸ مایل بر ساعت کشیده می‌شد.[۱۸] برای اطمینان از فروریختن دقیق ساختمان‌ها، از مواد منفجره و ماشین‌آلات هیدرولیکی استفاده شد. این سکانس پنج دقیقه‌ای ۲۵ میلیون دلار هزینه داشت که تقریباً یک‌چهارم کل بودجه فیلم بود و رکورد بزرگ‌ترین و گران‌ترین بدل‌کاری تاریخ سینما را تا آن زمان ثبت کرد.[۱۷][۲۰]

صحنه زیر آب که در آن الکس به زیر کشتی می‌رود، در باهاما فیلم‌برداری شد. این مکان به دلیل شفافیت آب انتخاب شده بود، اما ده بونت احساس کرد آب بیش از حد شفاف است، بنابراین غواصان با پخش کردن رسوبات در جلوی لنز دوربین، شفافیت را کاهش دادند تا تصویر واقع‌گرایانه شود.[۲۱]

پاتریک در صحنه تعقیب و گریز ابتدایی فیلم سوار بر یک دوکاتی ۹۱۶ بود و در حین انجام یک بدل‌کاری با این موتورسیکلت تا آستانه مرگ پیش رفت.

ده بونت بازیگران اصلی را متقاعد کرد تا به جای استفاده از بدل‌کار، خودشان بدل‌کاری‌ها را انجام دهند. جیسون پاتریک بدل‌کاری‌های سنگینی از جمله کشیده شدن توسط هواپیما روی آب و غواصی در کنار کشتی در حال حرکت را انجام داد.[۲۲] در روز دوم فیلم‌برداری، پاتریک حین انجام یک بدل‌کاری با موتورسیکلت دوکاتی ۹۱۶، ۳۰ فوت به هوا پرتاب شد و روی یک بوته فرود آمد؛ ساندرا بولاک گفت که او واقعاً شانس آورده که زنده مانده است.[۱۲] خود بولاک نیز علی‌رغم ترس از آب (آب‌هراسی)، بدل‌کاری‌هایش را انجام داد. ترسناک‌ترین حادثه تولید مربوط به یک زن بدل‌کار بود که کابل کشتی به صورتش برخورد کرد و نیاز به جراحی ترمیمی پیدا کرد.[۱۹]

منابع

[ویرایش]
  1. ↑ "Jan De Bont's Blue Tulip Productions expands deal with Fox producer Michael Peyser Partners" (Press release). Business Wire. October 8, 1996.
  2. 1 2 Vincent, Mal (May 9, 1996). "Behind the scenes: Blown away". The Virginian-Pilot. p. E1.
  3. ↑ Immen, Wallace (June 14, 1997). "Seabourn speeds into film". The Globe and Mail. p. F4.
  4. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام success وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  5. ↑ "'Twister' could funnel up $100 million in 11 days". The Hollywood Reporter. May 15, 1996.
  6. 1 2 خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام fullspeed2 وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  7. ↑ "Speed 2 plot big secret". The Ottawa Citizen. Postmedia News. Southam News. August 16, 1996. p. C11.
  8. ↑ Dutka, Elaine (February 16, 1997). "Water Whirl". Los Angeles Times. Archived from the original on February 21, 2021. Retrieved January 1, 2021. De Bont acknowledges that the movie came in over budget but shoots down reports that the original $100 million has soared into the $135-million to $160-million range. The movie is on schedule, he says. It's not out of control. When the movie wraps at the end of this month, it should come in "close to $110 million"--providing nothing untoward erupts.
  9. ↑ Schubert, Mary (February 27, 1997). "On wing, prayer for box office success: Valencia hosts blockbuster shoot studio wraps up plane chase for 'Speed' sequel at area set". Daily News of Los Angeles. Archived from the original on October 23, 2012. Retrieved April 16, 2011.
  10. ↑ "Movie company won't pay city rent". The Miami Herald. January 30, 1997. p. 2B.
  11. ↑ "Miami gets $26,000 from film company". The Miami Herald. February 6, 1997. p. 2B.
  12. 1 2 Snead, Elizabeth (April 2, 1997). "Scrapes with death just part of job for 'Speed' cast". USA Today: 6D.
  13. ↑ Thomas Grane (director) (June 1997). "The Making of Speed 2: Cruise Control". HBO First Look. Season 4. Episode 2. 20th Century Fox and HBO. HBO.
  14. ↑ "Speed 2: Cruise Control Production Notes" (Press release). 20th Century Fox. 1997.
  15. ↑ Strauss, Bob (June 8, 1997). "Need for 'Speed': Director insists sequel has compelling story". Chicago Sun-Times. p. 7.
  16. ↑ Barker-Benfield, Simon (October 18, 1996). "Hollywood takes a bow to workboat". The Florida Times-Union. p. C-8.
  17. 1 2 3 خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام rams وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  18. 1 2 Smith, Thom (June 11, 1997). "How they did the big stunt in Speed 2". Palm Beach Post. p. 1D.
  19. 1 2 Portman, Jamie (June 12, 1997). "Speed 2 a costly exercise for director Jan De Bont". Waterloo Region Record.
  20. ↑ Ryan, James (May 4, 1997). "Look, Ma, No Pixels: Plastic Triumphs On the Set". The New York Times. Archived from the original on January 28, 2019. Retrieved July 13, 2013.
  21. ↑ "Underwater Conditions". Stuart Cove's Underwater Productions. Archived from the original on October 3, 2012. Retrieved November 11, 2022.
  22. ↑ Strauss, Bob (June 11, 1997). "'Speed' Demons". Los Angeles Daily News. Archived from the original on December 13, 2017. Retrieved December 16, 2012.

پیوند به بیرون

[ویرایش]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=سرعت_۲:_کنترل_سفر_دریایی&oldid=43392416»