پرش به محتوا

ساختمان فلت‌آیرن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
ساختمان فلت‌آیرن
نمای هوایی از ساختمان فلت‌آیرن، رو به جنوب و به سمت نمای نوک‌تیز ساختمان
Map
نام‌های پیشینساختمان فولر
اطلاعات کلی
گونهاداری
پایانژوئن ۱۹۰۲
مالک
بلندی
معماری۳۰۷ فوت (۹۳٫۶ متر)
جزئیات فنی
شمار طبقات۲۲
مساحت کل طبقات۲۵۵٬۰۰۰ فوت مربع (۲۳٬۶۹۰٫۳ متر مربع)
ساختمان فلت‌آیرن
ساختمان فلت‌آیرن در منهتن واقع شده
ساختمان فلت‌آیرن
موقعیت در منهتن
ساختمان فلت‌آیرن در نیویورک سیتی واقع شده
ساختمان فلت‌آیرن
موقعیت در شهر نیویورک
مختصات۴۰°۴۴′۲۸″ شمالی ۷۳°۵۹′۲۳″ غربی / ۴۰٫۷۴۱۱۱°شمالی ۷۳٫۹۸۹۷۲°غربی / 40.74111; -73.98972
ساخت۱۹۰۲
ساخته‌شده توسطGeorge A. Fuller Construction Co.
معمار
D. H. Burnham & Co.
دانیل برنهم
فردریک پی. دینکلبرگ[۳]
سبک معماریاحیای رنسانس
ش. منبع ثبت ملی79001603
ش. NYSRHP۰۶۱۰۱٫۰۰۰۴۳۷
ش. NYCL۰۲۱۹
تاریخ‌های مهم
افزوده‌شده به
فهرست ملی		۲۰ نوامبر ۱۹۷۹[۴][۵]
ثبت در NHL۲۹ ژوئن ۱۹۸۹[۶]
ثبت در NYSRHP۲۳ ژوئن ۱۹۸۰[۵]
ثبت در NYCL۲۰ سپتامبر ۱۹۶۶[۷]

ساختمان فِلَت‌آیرن (انگلیسی: Flatiron Building؛ که در ابتدا ساختمان فولر نام داشت) بنایی مثلثی‌شکل با سازه‌ای فولادی و ۲۲ طبقه است که ۳۰۷ فوت (۹۳٫۶ متر) ارتفاع دارد و در شمارهٔ ۱۷۵ خیابان پنجم، در محلهٔ فلت‌آیرنِ منهتن نیویورک، ایالات متحده قرار گرفته است. این ساختمان که توسط دانیل برنهم و فردریک پی. دینکلبرگ طراحی شده، در سال ۱۹۰۲ افتتاح گردید. فلت‌آیرن بر روی قطعه‌زمینی مثلثی بنا شده که خیابان پنجم، برادوی و خیابان ۲۲ شرقی آن را شکل می‌دهند؛ بخش پشتی ساختمان ۸۷ فوت (۲۷ متر) طول دارد و خیابان ۲۳ شرقی نوک شمالی این مثلث را قطع می‌کند. نام «فلت‌آیرن» از شکل مثلثی بنا گرفته شده که یادآور اتوی چدنی است.

این ساختمان به‌عنوان مقر اصلی شرکت ساختمانی فولر ساخته شد؛ شرکتی که زمین را در مهٔ ۱۹۰۱ از خانوادهٔ نیوهاوس خریداری کرده بود. روند ساخت با سرعت پیش رفت و بنا در اول اکتبر ۱۹۰۲ افتتاح شد؛ ارتفاع اولیهٔ آن ۲۸۵ فوت (۸۷ متر) بود. در سال‌های نخست، برخی از مردم محلی به‌سبب تردید نسبت به استحکام سازه، آن را «حماقت برنهام» می‌نامیدند. ساختمان در ابتدا ۲۰ طبقه داشت؛ اما اندکی پس از افتتاح، یک فضای تجاری موسوم به «گاوگیر» (ساختمانی کم‌ارتفاع که به‌دلیل شباهت به سپر جلوی لوکوموتیو‌ها چنین نام گرفته است) و همچنین یک پنت‌هاوس به آن افزوده شد. شرکت فولر در سال ۱۹۲۵ ساختمان را به یک گروه سرمایه‌گذاری فروخت. در سال ۱۹۳۳، پس از اجرائیه سند رهنی، شرکت بیمهٔ عمر اکوئیتبل مالکیت بنا را در دست گرفت و سپس در سال ۱۹۴۵ آن را به گروه دیگری واگذار کرد.

در بخش عمده‌ای از نیمهٔ دوم قرن بیستم، شرکت هلمزلی–اسپیر مدیریت ساختمان را بر عهده داشت و طی این دوره چندین بار آن را نوسازی کرد. از سال ۱۹۹۷، مدیریت بنا به گروه نیومارک واگذار شد. مالکیت ساختمان میان چند شرکت تقسیم شده بود و این مجموعه‌ها در سال ۲۰۱۹ روند نوسازی تازه‌ای را آغاز کردند. در اوایل ۲۰۲۳، جیکوب گارلیک در یک مزایده برای خرید ساختمان برنده شد، اما به دلیل پرداخت‌نکردن سپردهٔ لازم، معامله نهایی نشد و سه گروه از چهار مالک پیشین دوباره کنترل بنا را در دست گرفتند. در اکتبر ۲۰۲۳ اعلام شد که ساختمان به واحدهای مسکونی تبدیل خواهد شد و تکمیل این پروژه تا سال ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی شده است.

نمای ساختمان فلت‌آیرن به‌صورت عمودی به سه بخش تقسیم شده که یادآور اجزای یک ستون کلاسیک است. بخش سه‌طبقه پایینی با سنگ آهک پوشیده شده و طبقات بالایی با سفال لعاب‌دار تزئین شده‌اند. سازه فولادی بنا که توسط شرکت مهندسی سازه پوردی و هندرسون طراحی شده، برای مقاومت در برابر نیروی بادی معادل چهار برابر بیشترین فشار باد منطقه ساخته شده است. این ساختمان که «یکی از نمادین‌ترین آسمان‌خراش‌های جهان و نمادی شاخص از شهر نیویورک» توصیف شده،[۸] در انتهای جنوبی مدیسون اسکوئر و انتهای شمالی منطقه تاریخی لیدیز مایل قرار دارد. محله پیرامون آن نیز به‌افتخار این ساختمان، محله فلت‌آیرن نام گرفته است. فلت‌آیرن در سال ۱۹۶۶ به‌عنوان یک بنای شاخص شهر نیویورک ثبت شد،[۹] در سال ۱۹۷۹ به فهرست ملی اماکن تاریخی آمریکا افزوده شد[۱۰] و در سال ۱۹۸۹ عنوان نشان ملی تاریخی را دریافت کرد.[۱۱][۱۲]

نگارخانه

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

منابع

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Hallum 202305 وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  2. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Bockmann 2023 m791 وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  3. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Alexiou pp. 47-48 وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  4. ↑ سازمان پارک‌های ملی (2007-01-23). "National Register Information System". National Register of Historic Places. National Park Service.
  5. 1 2 "Cultural Resource Information System (CRIS)". New York State Office of Parks, Recreation and Historic Preservation. November 7, 2014. Retrieved July 20, 2023.
  6. ↑ "List of NHLs by State". U.S. National Park Service. 1970-05-04. Retrieved 2026-06-08.
  7. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام NYCL-0219 وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  8. ↑ Treasures of New York City: The Flatiron Building. WLIW. 2014. Archived from the original on February 2, 2020. Retrieved April 3, 2014.
  9. ↑ New York City Landmarks Preservation Commission; Dolkart, Andrew S. (text); Postal, Matthew A. (text) (2009), Postal, Matthew A. (ed.), Guide to New York City Landmarks (4th ed.), New York: جان وایلی و پسران, ISBN 978-0-470-28963-1
  10. ↑ Pitts, Carolyn (February 9, 1989). "Flatiron Building". National Register of Historic Places Registration. National Park Service. Archived from the original on June 5, 2020. Retrieved March 10, 2016.
  11. ↑ "Flatiron Building". National Historic Landmark summary listing. National Park Service. September 12, 2007. Archived from the original on March 14, 2013. Retrieved September 13, 2007.
  12. ↑ "Flatiron Building—Accompanying Photos, Exterior, From 1979". National Register of Historic Places Inventory. National Park Service. February 9, 1989. Archived from the original on June 4, 2020. Retrieved March 10, 2016.

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=ساختمان_فلت‌آیرن&oldid=43936466»