ساجک برگارهای
| ساجک برگارهای | |
|---|---|
 | |
| برگها و میوههای نورسیده | |
| وضعیت حفاظت | |
ردهبندی علمی  | |
| فرمانرو: | گیاهان |
| کلاد: | نهاندانگان |
| کلاد: | دولپهایهای نو |
| کلاد: | گلستارهداران |
| راسته: | نعناسانان |
| تیره: | Lamiaceae |
| سرده: | Premna |
| گونه: | P. serratifolia |
| نام دوبخشی | |
| Premna serratifolia | |
| مترادف | |
ساجک برگارهای (به انگلیسی: Premna serratifolia) یک درختچه[۲] از خانواده نعنائیان است. بین ماه مه و نوامبر گل و میوه میدهد.[۳] در فصل گلدهی، تعداد زیادی پروانه و زنبور عسل را جذب میکند.[۴] مترادفهای آن Premna serratifolia Linn. شامل P. corymbosa (Burm. f.) Merr. , P. integrifolia L. و P. obtusifolia R. Br.) هستند.
زیستگاه
[ویرایش]این درختچه بیشتر در خاکهای شنی مرطوب و جنگلهای بوتهای در امتداد سواحل دریا و جنگلهای حرا رشد میکند.[۳] در فیلیپین، به ویژه در جزیره سبو، معمولاً در جنگلهای داخلی و پرآب جنوب سبو یافت میشود.
این گیاه بهطور گسترده در طب سنتی هند استفاده میشود. مطالعات روی چوب ریشه P. serattifolia منجر به جداسازی اکتئوزید، یک مشتق گلوکوزید شد.[۵] پوست ریشه گیاه که فعالیتهای بیولوژیکی نشان داد همچنین حاوی دیترپن سیتوتوکسیک و آنتیاکسیدانی قوی، ۱۱٬۱۲٬۱۶-تری هیدروکسی-2-oxo-5-methyl-10-demethyl-abieta-۱[۱۰]، ۶ است. ۸٬۱۱٬۱۳-پنتن.[۶]
مصارف آشپزی
[ویرایش]در ویتنام به برگهای معطر آن P. lá cách میگویند، و برای پختن برخی از غذاهای سرخ سرخکردنی با مرغ، مارماهی یا قورباغه استفاده میشود.
منابع
[ویرایش]- ↑ Razafiniary, V. (2021). "Premna serratifolia". IUCN Red List of Threatened Species. IUCN. 2021: e.T66295794A68121996. doi:10.2305/IUCN.UK.2021-1.RLTS.T66295794A68121996.en. Retrieved 20 November 2021.
- ↑ Description given by G. Renu, Sanjana Julias Thilakar, D. Narasimhan, Centre for Floristic Research, Department of Botany, Madras Christian College, Tambaram.
- 1 2 Described by Dr. N Sasidharan (Dr. B P Pal Fellow), Kerala Forest Research Institute, Peechi in Indiabiodiversity portal http://indiabiodiversity.org/species/show/230814
- ↑ The media files included gives the required verity.
- ↑ Bose LV, Varghese GK, Habtemariam S. 2013.
- ↑ Habtemariam, S. , Varghese, G.K. (2015).