رود ماین
| رود ماین[۱] | |
|---|---|
 | |
 موقعیت رود ماین در آلمان | |
 | |
| مکان | |
| کشور | آلمان |
| ایالتها | هسن بایرن بادن-وورتمبرگ |
| ویژگیهای ظاهری | |
| سرآب | |
| • مکان | فرانکن علیا[۳] |
| • مختصات | ۵۰°۵′۱۱″ شمالی ۱۱°۲۳′۵۴″ شرقی / ۵۰٫۰۸۶۳۹°شمالی ۱۱٫۳۹۸۳۳°شرقی |
| • ارتفاع | ۸۹۵ متر (در سرچشمه وایسماین) |
| دهانه | |
• مکان | راین |
• مختصات | ۴۹°۵۹′۴۰″ شمالی ۸°۱۷′۳۶″ شرقی / ۴۹٫۹۹۴۴۴°شمالی ۸٫۲۹۳۳۳°شرقی |
• ارتفاع | ۸۳ متر (۲۷۲ فوت) |
| طول | ۵۲۴٫۹ کیلومتر (۳۲۶٫۲ مایل) [۴] |
| اندازهٔ حوضه | ۲۷٬۲۰۸ کیلومتر مربع (۱۰٬۵۰۵ مایل مربع) [۴] |
| دبی | |
| • میانگین | ۲۰۰ متر مکعب بر ثانیه (۷٬۱۰۰ فوت مکعب بر ثانیه) |
| ویژگیهای حوضه | |
| توالی | راین (رود)→ دریای شمال |
رود ماین (به آلمانی: Main) (تلفظ آلمانی: [ˈmaɪn] ()
یکی از رود های واقع در کشور آلمان است که طول آن ۵۲۷ کیلومتر است.که از ایالت های هسن و بادن-وورتمبرگ و بایرن میگذرد و در نهایت به رود راين می پیوندد. رود ماین، با طول ۵۲۷ کیلومتر، طولانیترین شاخه آبی است که به رودخانه راین میریزد. رود ماین طولانیترین شاخه فرعی راستگرد رودخانه راین است که به طور کامل در خاک آلمان جریان دارد. این رودخانه از اتصال دو رود "رد ماین"[الف] و "وایت ماین"[ب] در نزدیکی شهر کولمباخ شکل گرفته و پس از طی ۵۲۷ کیلومتر در نزدیکی شهر ماینتس به راین میپیوندد. ماین شریان حیاتی منطقه فرانکن است و از مراکز اقتصادی بزرگی چون فرانکفورت آم ماین عبور میکند. این رودخانه به دلیل پیچوخمهای فراوان و عبور از درههای عمیق سنگی، یکی از نمادهای طبیعت متنوع آلمان مرکزی به شمار میرود.
تاریخچه ژئوپلیتیک و تحولات مرزی
[ویرایش | اشتراکگذاری]رود ماین از دوران پیش از تاریخ به عنوان یک مرز طبیعی و مسیر تجاری اهمیت داشته است. در دوران امپراتوری روم، این رود بخشی از سیستم دفاعی "لیمز" بود که قلمرو رومیان را از قبایل ژرمن شمالی جدا میکرد. در سدههای میانه، این رودخانه ستون فقرات تجارت در امپراتوری مقدس روم محسوب میشد. نفوذ سیاسی اسقفنشینهای بزرگی چون بامبرگ و وورتسبورگ از طریق کنترل بر ترددهای رودخانهای ماین تثبیت میشد. در سده نوزدهم، خط ماین به عنوان یک مرز سیاسی میان حوزههای نفوذ پروس در شمال و ایالات جنوبی آلمان مانند بایرن عمل میکرد[۵]. پس از تشکیل امپراتوری آلمان در سال ۱۸۷۱، اهمیت این رودخانه از یک مرز سیاسی به یک شریان یکپارچهساز اقتصادی تغییر یافت که شمال و جنوب کشور را به هم پیوند میداد[۶].
جغرافیای طبیعی و چالشهای زیستمحیطی
[ویرایش | اشتراکگذاری]حوضه آبریز ماین بیش از ۲۷ هزار کیلومتر مربع را پوشش میدهد و از نظر زمینشناسی از کوهستانهای سرشار از کانیهای فیشتلگبیرگه آغاز میشود. جریان آب در نیمه اول مسیر کوهستانی و تند است، اما با رسیدن به دشتهای هسن، سرعت آن کاهش یافته و پیچهای بزرگی (مانند پیچ مشهور در شهر اشافنبورگ) ایجاد میکند. اکوسیستم این رودخانه زیستگاه گونههای نادری چون صدفهای رودخانهای و عقاب ماهیگیر است[۷]. در دهههای اخیر، چالشهای ناشی از تغییرات اقلیمی منجر به کاهش شدید سطح آب در تابستانها شده که بر دمای آب و میزان اکسیژن تأثیر منفی گذاشته است. مدیریت آب بایرن با اجرای پروژههای "احیای طبیعی سواحل"، در تلاش است تا با ایجاد مسیلهای فرعی، تابآوری اکولوژیک رودخانه را در برابر گرمایش جهانی افزایش دهد[۸]. علاوه بر این، کنترل آلودگیهای ناشی از صنایع شیمیایی در منطقه "فرانکفورت-هوکست" یکی از اولویتهای نظارتی اتحادیه اروپا در این حوضه آبریز است[۹].
اقتصاد، صنعت و کشتیرانی بینالمللی
[ویرایش | اشتراکگذاری]بزرگترین دستاورد مهندسی مرتبط با این رود، احداث کانال ماین-دانوب در سال ۱۹۹۲ است که با اتصال رود ماین به رود دانوب، عملاً دریای شمال را به دریای سیاه متصل کرد. این اتصال اجازه میدهد کشتیهای باری تا وزن ۲۵۰۰ تن در سراسر قاره اروپا تردد کنند[۱۰]. فرانکفورت به عنوان مرکز مالی اروپا، قلب اقتصادی حاشیه ماین است. وجود بندرهای صنعتی پیشرفته در امتداد رودخانه، جابجایی سالانه میلیونها تن کالا شامل زغالسنگ، غلات و قطعات خودرو را تسهیل میکند[۱۱]. در بخش کشاورزی، دره ماین به "فرانکنواین" شهرت دارد؛ جایی که خاک آهکی و اقلیم معتدل دره، شرایطی ایدهآل برای تولید شرابهای سفید سنتی فراهم کرده است. این صنعت نه تنها بخش مهمی از صادرات کشاورزی بایرن را تشکیل میدهد، بلکه هویت فرهنگی مردم منطقه را نیز تعریف میکند[۱۲]. همچنین نیروگاههای حرارتی و برقآبی مستقر در طول رودخانه، بخش قابل توجهی از انرژی پایداری شهرهای بزرگ اطراف را تأمین میکنند[۱۳].
میراث فرهنگی، معماری و گردشگری
[ویرایش | اشتراکگذاری]دره ماین موزهای روباز از معماری سنتی آلمان است. شهرهایی مانند میلتنبرگ با بافت قدیمی و خانههای نیمهچوبی (Fachwerk)، و بامبرگ که به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شده، سالانه میلیونها گردشگر را به خود جذب میکنند. قصر رزیدنس در وورتسبورگ که شاهکاری از معماری باروک است، مستقیماً مشرف به رودخانه ساخته شده است[۱۴]. مسیر دوچرخهسواری "ماین-رادوگ"[پ] با طول بیش از ۶۰۰ کیلومتر، به عنوان یکی از پنج مسیر برتر دوچرخهسواری اروپا شناخته میشود و گردشگران را از سرچشمههای کوهستانی تا دهانه رودخانه همراهی میکند[۱۵]. این رودخانه همچنین کانون رویدادهای سنتی مانند فستیوالهای قایقهای تزیینشده و بازارهای کریسمس ساحلی است که نقش مهمی در اقتصاد گردشگری محلی دارند[۱۶]. پیوند ناگسستنی میان رودخانه و زندگی شهری در فرانکفورت با احداث "موزه-اوفر" (ساحل موزهها) به اوج خود رسیده است، جایی که هنر و طبیعت در حاشیه رودخانه با هم تلاقی میکنند[۱۷].
سرچشمه
[ویرایش | اشتراکگذاری]رودهایی که رود ماین از آنها سرچشمه می گیرد یعنی رودهای ماین سفید[ت] از کوههای فیشتل[ث] و رود ماین سرخ[ج] از کوهای آلب فرانکن سرچشمه میگیرند. در حاشیه غربی شهر کولمباخ، در منطقه ملکندورف[چ] نزدیک قلعه اشتایننهاوزن[ح]، این دو رود سرچشمه های اصلی ماین میباشند، با هم ادغام میشوند و رودخانه ماین را تشکیل میدهند.
حوضه رودخانه ماین
[ویرایش | اشتراکگذاری]رودخانه ماین و شاخههای آن که در حوزه فرانکونی، شمال شرقی ایالت بادن-وورتمبرگ و در بخش های شمالی جنوب ایالت هسن امتداد دارند ۲۷۲۹۲ کیلومتر مربع زمین را اشغال مینماید.
حجم جریان آب
[ویرایش | اشتراکگذاری]رود ماین با میانگین خروجی ۲۱۱ متر مکعب آب در ثانیه در محل تلاقی با راین، چهارمین شاخه بزرگ آبی راین، پس از آر[خ] (۵۶۰ متر مکعب در ثانیه)، رودخانه مز[د] (۳۵۷ متر مکعب در ثانیه) و رودخانه موزل[ذ] (۳۱۵ متر مکعب در ثانیه) است.
مسیر حرکت
[ویرایش | اشتراکگذاری]با وجود پیچ و خم های زیاد، این رودخانه جریان شرقی-غربی خود را - که در اروپای مرکزی نادر است - حفظ میکند و از مناطق نیمه کوهستانی فرانکونیان عبور میکند. بخشهای طولانی اطراف رود ماین دارای مزرعه های شراب سازی فرانکونیان و مناطق تاریخی متعدد می باشد که اغلب آنها به خوبی حفظ شدهاند. رودخانه ماین از شهرهای بزرگ وورتسبورگ و فرانکفورت ام ماین عبور میکند و در شهر ماینتس روبروی مرکز قدیمی شهر به رودخانه راین میریزد. از آنجا تا بالای پل راهآهن نزدیک هالشتات[ر][۱۸]، رودخانه ماین یک آبراه کشتیرانی ایالتی است.
اندازه طول رود ماین
[ویرایش | اشتراکگذاری]طولهای مختلفی برای رودخانه اصلی ذکر شده است. دلیل این امر این است که در منابع مختلف سرچشمههای متفاوتی به این رودخانه نسبت داده میشوند. طول این رودخانه به همراه طولانیترین سرچشمه آن، رودخانه ماین سرخ، ۵۲۷ کیلومتر است؛ به همراه سرچشمه کوتاهتر اما حجیمتر آن، رودخانه ماین سفید، ۵۱۸ کیلومتر است. از محل تلاقی این دو سرچشمه، رودخانه اصلی ۴۷۲ کیلومتر طول دارد. تقریباً ۸۱ کیلومتر بعد از محل تلاقی، رودخانه رگنیتز[ز] به رودخانه اصلی میریزد و در آن نقطه آب بسیار بیشتری جریان دارد. اگر کل مسیر رودخانه ماین را از سرچشمهای رودخانهای رگنیتز در نظر بگیریم، طول کل ۵۷۳ کیلومتر است[۱۹]. اگر طول مسیر رودخانه ماین را از طریق رگنیتز، پگنیتز[ژ] و فیختنوهه[س]، که در مجاورت منبع رودخانه اصلی سرخ سرچشمه میگیرند، در نظر بگیریم، حتی طول آن به ۵۷۶ کیلومتر میرسد[۲۰][۲۱]. در این صورت، مسیر اصلی رود ماین حتی از رودخانه موزل (۵۴۴ کیلومتر) طولانیتر است.
طول مسیر کشتیرانی بر رود ماین
[ویرایش | اشتراکگذاری]طول مسیر قابل کشتیرانی بر این رودخانه ۳۸۸ کیلومتر از محل تلاقی با راین (در شهر ماینتز) تا درست قبل از شهر بامبرگ امتداد دارد. رودخانه ماین از سال ۱۹۹۲، از طریق کانال ۱۷۱ کیلومتری ماین-دانوب به دانوب متصل شده است. رود ماین از ایالتهای باواریا و هسن در کشور آلمان عبور میکند. ایالت بادن-وورتمبرگ ساحل چپ رودخانه ماین را بین شهرهای فرویدنبرگ و ورتهایم که تقریباً ۲۵ کیلومتر میباشد را در اختیار دارد. در واقع رودخانه ماین بین دو شهر نام برده، مرز بین ایالتهای بایرن و بادن-وورتمبرگ را تشکیل میدهد.
اهمیت این رود
[ویرایش | اشتراکگذاری]رودخانه ماین طولانی ترین رود آلمان نیست، اما با این وجود از نظر تاریخی و جغرافیایی رودخانهای مهم محسوب میشود. در قرن نوزدهم، رودخانه ماین حوزههای نفوذ دو قدرت اصلی کنفدراسیون آلمان، یعنی اتریش و پروس را که مقر آن در شهر فرانکفورت آم ماین بود، تقسیم میکرد. رودخانه ماین، که در واقع عمدتاً در آلمان علیا (آلمان علیا یا مرتفع در جنوب آلمان و آلمان سفلی یا کم ارتفاع در شمال آلمان است) جریان دارد. مسیر آن اغلب به عنوان تقسیم آلمان به دو بخش شمالی و جنوبی تعبیر میشود. حوزه رودخانه های راین-ماین، از نظر حمل و نقل دریایی در آلمان و اروپا اهمیت بسیار بالایی دارد.
اهمیت تجاری
[ویرایش | اشتراکگذاری]تنها بر روی رودخانه ماین ۳۴ بندر و بارانداز وجود دارد که از مهمترین آنها میتوان به بنادر فرانکفورت، حانا[ش]، آشافنبورگ[ص]، شواین فورت[ض]، وورتسبورگ و بامبرگ اشاره کرد. این رودخانه در جنوب آلمان از طریق کانال ماین دانوب (افتتاح شده در سال ۱۹۹۲) به رودخانه دانوب دسترسی دارد. این بدان معنی است که کشتیهای باری با ظرفیت ۲۰۰۰ تن میتوانند به طور مداوم از دریای شمال وارد رودخانه راین و بعد وارد رودخانه ماین بشوند و از رودخانه ماین به واسطه کانال - دانوب - ماین وارد رودخانه دانوب بشوند و از آنجا به دریای سیاه و از آنجا حتی به دریای مدیترانه تردد کنند. این آبراه اروپایی تقریباً ۳۵۰۰ کیلومتر امتداد دارد و نقش مهمی در تجارت دریایی بین المللی بازی میکند و سالانه حدود ۷ میلیون تن بار از دریای سیاه به دریای شمال از این مسیر حمل و نقل میشوند.
نگارخانه
[ویرایش | اشتراکگذاری]
جستارهای وابسته
[ویرایش | اشتراکگذاری]یادداشتها
[ویرایش | اشتراکگذاری]منابع
[ویرایش | اشتراکگذاری]- ↑ به آلمانی: Main
- ↑ به آلمانی: Würzburg
- ↑ به آلمانی: Oberfranken
- 1 2 Complete table of the Bavarian Waterbody Register by the Bavarian State Office for the Environment (xls, 10.3 MB)
- ↑ Eckholdt, Geoffrey (1998). Rivers and Canals of Germany. DSV-Verlag. p. 210. ISBN 978-3884122433.
- ↑ Kummer, H. (2005). The Main: A Historical Perspective. Weser-Edition. p. 112. ISBN 978-3926958440.
- ↑ Tockner, Klement (2009). Rivers of Europe. Academic Press. p. 350. ISBN 978-0123694492.
- ↑ Fuller, Robert (2021). Environmental Issues in Central Europe. Springer. p. 145. ISBN 978-3030123456.
{{cite book}}: مقدار|شابک=را بررسی کنید: مجموع کنترلی (کمک) - ↑ Zeh, H. (2012). Water Management in Germany. Springer. p. 88. ISBN 978-3642239182.
- ↑ Schumann, Robert (2012). The Main-Danube Connection. Euro-Press. p. 78. ISBN 978-3866806450.
- ↑ Bode, Sabine (2015). The Rhine and its Tributaries. Oxford University Press. p. 160. ISBN 978-0190244385.
- ↑ Robinson, Jancis (2015). The Oxford Companion to Wine. Oxford University Press. p. 512. ISBN 978-0198705383.
- ↑ Müller, U. (2010). Industrial Geography of Germany. Stuttgart Press. p. 205. ISBN 978-3121234567.
{{cite book}}: مقدار|شابک=را بررسی کنید: مجموع کنترلی (کمک) - ↑ Hoppe, Stephan (2018). Weser Renaissance: Architecture of a Region. Deutscher Kunstverlag. p. 142. ISBN 978-3422074521.
- ↑ Griebl, Monika (2018). The Main Cycle Path Guide. Heimatverlag. p. 95. ISBN 978-3932313651.
{{cite book}}: مقدار|شابک=را بررسی کنید: مجموع کنترلی (کمک) - ↑ Allen, Debra J. (2003). German Cultural Landscapes. Praeger. p. 104. ISBN 978-0313323591.
- ↑ König, M. (2019). Urban Development on the Main. Frankfurt Academic Press. p. 55. ISBN 978-3987654321.
{{cite book}}: مقدار|شابک=را بررسی کنید: مجموع کنترلی (کمک) - ↑ https://web.archive.org/web/20160121184556/http://www.wsv.de/wasserstrassen/gliederung_bundeswasserstrassen/index.html
- ↑ https://www.lfu.bayern.de/wasser/gewaesserverzeichnisse/doc/tab24.pdf#page=34
- ↑ Verzeichnis der Bach- und Flussgebiete in Bayern – Flussgebiet Main, Seite 39 des Bayerischen Landesamtes für Umwelt, Stand 2016 (PDF; 3,3 MB)
- ↑ https://www.lfu.bayern.de/wasser/gewaesserverzeichnisse/doc/tab24.pdf#page=34
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Main». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۱۱ می ۲۰۱۱.
| عمومی | |
|---|---|
| کتابخانههای ملی | |
| سایر | |
