رضا سراج

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

رضا سراج (۱۲۸۶ تهران-اسفند ماه ۱۳۶۳) از روحانیون معاصر تهران بود.

او از شاگردان ممتاز شیخ عبدالکریم حائری در حوزه علمیه قم، سید محمد تقی خوانساری و میرزا محمد همدانی به‌شمار می‌رود.

شیخ رضا سراج به خاطر نوع منبر و روضه‌هایشان و سبک قصه گویی و همچنین تغییر سبک سنتی و رسمی مقتل خوانی و استفاده از زبان محاوره در روایات معروف بود. آشنایی وی با معماری موجب شد تا در ساخت و احیای مساجدی مانند مسجد سلمان (خیابان شهباز)، مسجد کنی و مساجدی در لاریجان فعال باشد.[۱][۲]

شیخ رضا سراج داماد محمد کاظم فائق از روحانیون میدان بهارستان و خیابان ایران بوده‌است. او سال‌های واپسین عمر خود را صرف تفسیر و ترجمه قرآن کرد و از او کتاب تفسیر قرآن مجید باقی مانده‌است.[۳]

وی اسفند ماه سال ۱۳۶۳ درگذشت و در جوار حرم شاه عبدالعظیم حسنی به خاک سپرده شد.

فیلمی مستند با نام «شیخ سراج» در حدود یک ساعت، از زندگی و ابعاد شخصیت ایشان توسط بابک مینائی کارگردان و تهیه‌کننده ایرانی ساخته شده که از شبکه مستند تلویزیون ایران به نمایش درآمده است.[۴]

منابع[ویرایش]

  1. «شیح رضا سراج». همشهری.
  2. «مشاهیر». rasekhoon.net. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۴-۳۰.
  3. «کتابخانه ملی ایران».
  4. «مستند «شیخ سراج» کلید خورد». خبرگزاری ایلنا. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۴-۳۰.