دکلمه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

دِکلَمِه به فن خواندن شعر یا متن به طوری که آهنگین و با شور و حرارت باشد و بتواند احساسی متناسب با موضوع نظم (شعر) یا نثر (متن) مذکور را به مخاطب القا کند، گفته می‌شود. کسی که دکلمه می‌کند را دکلماتور می‌گویند.

دکلمه در اصل یک واژهٔ فرانسوی است که از واژه لاتین déclama گرفته شده است. منظور از آن «خواندن شعر یا نثر ادبی با صدای بلند و آهنگ مناسب و با حالت‌های خاص به منظور القا کردن محتوا و مضمون کلام به شنونده مطابق کلام است»(دکتر حسن انوری، فرهنگ بزرگ سخن).از جمله بهترین دکلماتورهای ایرانی که دربرنامهٔ وزین موسیقی گلها فعالیت می‌کردند، می توان به خسرو شکیبایی، احمد شاملو ، مسعود فرمنش ، حسام ابراهیمی،امیر حاجی باقری و از بانوان روشنک، فیروزه امیرمغز و آذرپژوهش،شاره کرد.


منبع[ویرایش]