دوربین تحت شبکه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
دوربین تحت شبکه

دوربین تحت شبکه (به انگلیسی: IP Camera) نوعی از دوربین است که معمولاً برای سامانه‌های حفاظتی و نظارت تصویری استفاده می‌شود و برخلاف دوربین‌های مداربسته آنالوگ از پروتکل‌های شبکه برای ارسال اطلاعات استفاده می‌کند. این دوربین‌ها برای اولین بار توسط شرکت AXIS در سال ۱۹۹۶ معرفی شدند.

دوربین مداربسته شبکه در واقع نوعی کامپیوتر کوچک نیز محسوب می شوند. این دوربین ها پس از دریافت اطلاعات تصاویر از حسگر آنها را به اطلاعات دیجیتال تبدیل کرده و مطابق پروتکل های شبکه به شبکه می فرستند. وجود قسمت های تبدیل کننده در این دوربین ها باعث افزایش پیچیدگی و هزینه های انها شده است.

هر شرکت تولید کننده سیستم های مداربسته شبکه پروتکلی مختص به خود را برای دوربین های تولید شده استفاده می کند. این کار موجب می شود شما در یک سیستم مداربسته شبکه نتوانید از چند دوربین متفاوت برای یک سیستم یکپارچه استفاده کنید. تنها راه استفاده از دوربین ها به این صورت تطابق آنها با پروتکل Onvif است.

تاریخچه[ویرایش]

اولین سری از دوربین‌های مداربسته شبکه به وسیله شرکت AXIS با نام مدل Neteye 200 معرفی شدند. این دوربین‌ها از یک وب سرور اختصاصی داخلی استفاده می‌کردند. در اواخر ۱۹۹۹ این شرکت اقدام به استفاده از ورژن‌های خاص لینوکس برای راه‌اندازی دوربین‌های خود کرد.

با تکمیل این تکنولوژی توسط دیگر شرکت های الکترونیکی که روی به طراحی سیستم های دوربین مداربسته کرده بودند به مرور زمان تکنولوژی دوربین مداربسته شبکه گسترده تر شد . شرکت های سازنده دوربین مداربسته شبکه توانستند کیفیت تصویر ها را از VGA به 1.3 مگاپیکسل (1.3 Mega Pixel ) ارتقاء دهند. در سالهای اخیر با گسترش فن آوری های نوین تصویر برداری و زیرساخت های شبکه برای مدیریت پهنای باند (Bandwidth) دوربین های مداربسته تحت شبکه با کیفیت های 2 مگاپیکسل, 3 مگاپیکسل, 4 مگاپیکسل , 8 مگاپیکسل , 12 مگاپیکسل , 24مگاپیکسل و بالاتر طراحی و تولید شد.

نقاط قوت[ویرایش]

  • دوربین‌های شبکه انعطاف‌پذیری بالایی دارند. دوربین‌های شبکه را می‌توان به راحتی در هر کجا از شبکه جابه‌جا کرد.
  • از طریق دوربین‌های شبکه می‌توان از امکانات پردازش تصویر بر روی تصاویر استفاده کرد. پردازش‌هایی که روی تصویر انجام می‌شود به مدل دوربین و شرکت سازنده ی آن بستگی دارد.
  • از جمله پردازش‌های تصویر : تشخیص عبور از خط, تشخیص ورود و خروج از منطقه حفاظت شده, تشخیص صدای محیط, تشخیص چهره انسان و پلاک خودرو, تشخیص تجمع افراد, تشخیص ولگردی افراد, تشخیص پارک خودرو در مکان غیرمجاز, تشخیص دود و حرارت را نام برد.
  • امکان چرخش یا کنترل دوربین‌های زوم و PTZ با استفاده از تنها یک کابل شبکه (بدون نیاز به کابل برق و سیگنال) به وجود خواهد آمد.
  • در صورت داشتن قابلیت POE می‌توان دوربین را از طریق کابل شبکه تغذیه نمود.
  • کیفیت تصویر دوربین‌های تحت شبکه به مدد فناوری‌های نوین بکار رفته، بسیار مطلوب تر از دوربین‌های آنالوگ می‌باشد.

اجزای اصلی سیستم مداربسته شبکه[ویرایش]

  • دوربین مداربسته شبکه: وظیفه تصویر برداری یا تولید تصاویر دیجیتال را برعهده دارد.
  • دستگاه ضبط ویدئویی تحت شبکه: سرور مرکزی سامانه دوربین مداربسته است و تصاویر را دریافت کرده، ضبط می‌کند یا نمایش می‌دهد.
  • هارد دیسک: داخل دستگاه NVR نصب شده و وظیفه ضبط تصاویر را بر عهده دارد. میزان ضبط NVR به اندازه ظرفیت هارد آن وابسته است.
  • منبع تغذیه دوربین‌ها: ولتاژ برق شهر را به ۱۲ ولت تغییر می‌دهد تا امکان تغذیه دوربین‌ها فراهم شود.
  • سوییچ شبکه: سوئیچ شبکه برای پیاده‌سازی شبکه‌ای از دوربین‌های مداربسته که دست کم ۲ دوربین یا بیشتر را شامل می‌شود، یک الزام می‌باشد. سوییچ در واقع نقش انشعاب دهنده را در این سامانه بازی می‌کند.
  • کابل شبکه: وظیفه انتقال اطلاعات بین دوربین‌ها و شبکه را برعهده خواهد داشت نمونه کامل کابل‌های شبکه در وب سایت دوربین شبکه موجود می‌باشد.
  • کابل برق: وظیفه انتقال برق از منبع تغذیه تا دوربین را برعهده دارد. در صورتی که دوربین‌ها به صورت POE (برق در بستر شبکه) در این روش تغذیه شوند نیازی به استفاده از کابل برق نخواهد بود و کابل شبکه موجود نقش انتقال دهنده برق را نیز ایفا خواهد نمود.
  • اتصالات شبکه: ملزومات مورد نیاز برای اتصال کابل‌ها به تجهیزات مانند سوکت شبکه.

نکات دوربین تحت شبکه[ویرایش]

عموماً در هنگام خرید یک دوربین تحت شبکه باید به موارد زیر دقت کرد:

  1. رزولوشن دوربین
  2. پهنای باند
  3. لنز دوربین
  4. فرمت فشرده سازی
  5. نرخ فریم ریت
  6. پشتیبانی از POE
  7. پشتیبانی از SD CARD و...

منابع[ویرایش]