دشت لاله‌های واژگون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

یکی از مناظر دیدنی که هر بیننده‌ای را مجذوب خود می‌کند دشت لاله‌های واژگون الیگودرز است، دشت لاله‌های واژگون الیگودرز به‌عنوان بزرگ‌ترین دشت لاله واژگون جهان یکی از مناظر دیدنی این شهرستان است که در فصل بهار دامنه‌های زاگرس پوشیده ازگل‌های زیبای لاله واژگون در رنگ‌های سرخ و زرد می‌شود.

یکی از رویشگاه‌های لاله واژگون دشت دالانی الیگودرز با دو هزار و ۹۰۰ هکتار است که با قرار گرفتن این دشت زیبا در ارتفاعات اشترانکوه و احاطه شدن توسط کوه‌های دیگری همچون مورزرین، قالی کوه، شاه کول و نسارتخت زیبایی آن را صدچندان کرده‌است و در این دشت زیبا و منحصربه‌فرد دو نوع نادر از گل‌های لاله واژگون به نام‌های سوسن چلچراغ و اشک مریم با ارتفاعی بالغ‌بر ۱۲۰ سانتی‌متر می‌روید...coord|۳۲|۳۴|۲۲٫۸|N|۵۰|۱۲|۲۴٫۶|E|region:IR|display=title}}

Dashte laleh.jpg

دشت لاله‌های واژگون کوهرنگ رویشگاه اصلی گونهٔ گیاهی لاله واژگون و یکی از جاذبه‌های دیدنی و گردشگری ایران است. این دشت ۳۶۰۰ هکتار وسعت و در استان چهارمحال و بختیاری است و محدوده‌ای از این دشت به عنوان اثر طبیعی ملی لاله واژگون تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار دارد.

این دشت در شهرستان کوهرنگ واقع شده و جاذبه‌های گردشگری دیگری مانند آبشار کوهرنگ، پیست اسکی چلگرد و چشمه آب معدنی دیمه در نزدیکی آن قرار دارند.

رویشگاه اصلی این گیاه نادر، دامنه کوه‌های آب‌کاسه خوربه، گرگانک و مناطق بنواسنکی و مله زرده‌است. لاله‌های واژگون، که در زبان محلی گل بگریو (گل گریان) و اشک مریم نامیده می‌شوند، در اواخر فروردین ماه به گل می‌نشینند و تا اواخر اردیبهشت گل‌های خود را حفظ می‌کنند.

در این مدت هر هفته ده هزار نفر از این مکان بازدید می‌کنند که بر اثر تخریب‌های صورت گرفته و احتمال انقراض، حضور گردشگران با محدودیت‌هایی همراه گردیده‌است.[۱][۲]

اثر طبیعی ملی لاله واژگون[ویرایش]

اثر طبیعی ملی لاله واژگون محدوده‌ای از دشت لاله واژگون یکی از ۲۰ اثر طبیعی ملی ایران و مورد حمایت سازمان محیط زیست است که در ارتفاع ۲۵۰۰–۲۸۰۰ متری دامنه کوه میلی با مساحت ۳۷۹ هکتار در شهرستان کوهرنگ با مختصات ۳۲ درجه و ۹ دقیقه شمالی و ۵۰ درجه و ۲۲ دقیقه شرقی قرار دارد و از سال ۱۳۷۵ تحت مدیریت سازمان حفاظت محیط زیست قرار گرفته‌است. تنها مسیر منتهی به آن جاده خاکی روستای فخرآباد است که از آنجا تا منطقه یکساعت پیاده‌روی است. این منطقه مرطوب و معتدل است. علاوه بر آن گون، دافنه، کوما، لاله و تنگز از دیگر گونه‌های گیاهی و کبک، کبک دری، کل و بز، خرس قهوه‌ای، زاغ نوک زرد و قرمز از گونه‌های جانوری منطقه‌اند.[۳]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]