خاموشی (اخترشناسی)
خاموشی اصطلاحی است در اخترشناسی برای توصیفِ جذب و پراکندگی تابش الکترومغناطیسی بوسیله ماده (غبار و گاز) میانِ یک جرم آسمانیِ ساطع کننده و بیننده. خاموشی بین ستارهای، خاموشی کهکشانی نیز نامیده میشود وفتی در کهکشان راه شیری روی دهد. نخستین مشاهده این نوع خاموشی در کهکشان راه شیری در سال ۱۹۳۰ توسط رابرت یولیوس ترامپلر گزارش شد.[۱][۲]
در سال ۱۸۶۷ تاثیرات این رخداد توسط فریدریش گئورگ ویلهلم فون اشتروو گزارش شد.[۳]
پانویس
[ویرایش | اشتراکگذاری]- ↑ Trumpler، R. J. (۱۹۳۰). «Preliminary results on the distances, dimensions and space distribution of open star clusters». Lick Observatory Bulletin. ۱۴ (۴۲۰): ۱۵۴–۱۸۸. بیبکد:1930LicOB.420..154T.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ Karttunen، Hannu (۲۰۰۳). Fundamental astronomy. Springer. ص. ۲۸۹. شابک ۹۷۸-۳-۵۴۰-۰۰۱۷۹-۹.
{{cite book}}: از|work=صرفنظر شد (کمک); پارامتر|تاریخ بازیابی=نیاز به وارد کردن|پیوند=دارد (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ Struve, F. G. W. 1847, St. Petersburg: Tip. Acad. Imper. , 1847; IV, 165 p. ; in 8. ; DCCC.4.211
 | این یک مقالهٔ خرد اخترشناسی است. میتوانید با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |