حسین مشرف اصفهانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

میرزا حسین مُشرِف اصفهانی، از شاعران دورهٔ صفویه بود. او مباشر معاملات دیوانی بوده و گفته می‌شود طبع شوخی داشته‌است و به گفتن اشعار مهمل و بی‌معنی شهرت یافته بود.[۱]

مشرف اصفهانی مدعی شد که می‌تواند پنج مثنوی به وزن خمسه نظامی و خمسهٔ امیرخسرو دهلوی به نظم درآورَد به‌گونه‌ای که حتی یک بیت آن معنی نداشته باشد. مقرر شد که اگر از عهدهٔ این کار بربیاید، به‌ازای هر بیت، مثقالی سیم ناب دریافت کند، و اگر بیتی معنی داشت، برای هر بیتی یک دندان از او بکَنند و بر مغزش بکوبند. پس از اتمام مثنوی‌ها، به سه بیت او معنی بستند و سه تا از دندان‌هایش را کندند و بر سرش کوفتند و بقیه را به وعده وفا کردند.[۲][۳]

برخی از آن ابیات بر این ترتیب است:

اگر عاقلی بخیه بر مو مزنبه‌جز پنبه بر نعل آهو مزن.
ابلیس که گشته در بدی افسانهبیچاره سگی‌ست بر در جانانه
گر بیند اهل و آشنا مانع نیستمانع شود آن را که بُوَد بیگانه.
ز افسارِ زنبور و شلوارِ ببرتوان پخت حلوا و لیکن به صبر

منابع[ویرایش]

  1. راسخون (۲۰۱۸-۰۲-۰۳). «حسین مشرف اصفهانی». راسخون. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۲-۰۳.
  2. مجمع‌الفصحاء، ج ۲، ص ۳۹
  3. "معنی مشرف اصفهانی". لغت‌نامهٔ دهخدا (به f). Retrieved 2018-02-03.