حسینا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

حسینا از شاعران متاخر و دو بیتی سرای ایران می‌باشد از وی دوبیتی‌های فراوانی در فرهنگ بومی و محلی ایران به یادگار مانده‌است،[۱][۲] احتمال قوی بر آن است که وی از مردم سیستان بوده باشد. حسینا اشعار خود را در مدح و ستایش معشوقه‌ای با نام دلارام سروده‌است و آوازه عشق و دوبیتی‌های او به خصوص در فرهنگ محلی مردم سیستان و جنوب خراسان به خوبی به یادگار مانده‌است.

وی که در سده‌های نه چندان دور در سیستان متولد شد و همان‌جا عمر خود را گذراند با سرودن دوبیتی‌های دلچسب به صورت فهولیات آغشته با گویش سیستانی گفته شده‌است. وی شعور، احساس، شادی و اندوه خود رادر این اشعار جاری ساخته بصورتی که این دوبیتی‌ها سینه به سینه نقل و به این زمان رسیده‌است.

شعر[ویرایش]

حسینا را بدیدُ شیب می‌رفت وَ با غستو وَ سیل میوهَ می‌رفت
و باغستو برای میوه خوب وصد نازُ و وصد غمزه می‌رفت
وَ قربون دو چشکای سیا شا چطو دِل وَرکنو از تو جدا شا
چطو دِل وَرکنو از یار شیری بریو باز خه کس گدِ آشنا شا

منابع[ویرایش]

  • حیدرعلی دهمرده، وحید کیخا مقدم، عبدل علی اویسی. شاعران سیستان. چاپ اول. روابط عمومی دانشگاه زابل، ۱۳۸۰.