جنگل‌نشین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ویلیام استروتس و گروه جنگل‌نشین وی در جاده سنت کیلدا. نقاشی شده به سال ۱۸۸۷ میلادی. این اثر هنری با عنوان «تلاش برای یکی از جسورانه‌ترین سرقت‌ها» از استروتس در ویکتوریا به سال ۱۸۵۲ می‌باشد.[۱] جاده موصوف یکی از جاده‌هایی است که در دوران تب طلای ویکتوریا به کرات مورد دستبرد جنگل‌نشین‌ها قرار گرفت. اغلب آنها محکومین بریتانیایی در استرالیا از سرزمین ون دیمین (تاسمانی امروزی) بودند که در مجموع به عنوان سارقین مسلح جاده سنت کیلدا شناخته می‌شدند

جنگل‌نشین (انگلیسی: Bushranger) در اصل عنوان محکومین فراری سال‌های اولیه حل و فصل تعدیل کُلنی بریتانیا/استرالیا می‌باشد که مهارت‌های بقا برای زنده ماندن در جنگل‌ها و بیشه‌زارهای استرالیا را داشتند. آنها از این بیشه‌زارها به عنوان یک پناهگاه برای پنهان شدن از دست مقامات دولتی و قضایی استفاده می‌کردند. از سال ۱۸۲۰، اصطلاح جنگل‌نشین برای اشاره به کسانی که به حقوق اجتماعی و امتیازات پشت پا زده و دست به سرقت‌های مسلحانه به عنوان یک روش زندگی می‌زدند استفاده می‌گردید. بیشه‌زارها به عنوان پایگاه اینگونه افراد تلقی می‌گردید.

جنگل‌نشینی در طول دوران تب طلای استرالیا از سال ۱۸۵۰ تا ۱۸۶۰ میلادی رونق بسیار یافت. همان زمانی که افرادی همچون بن هال، فرانک گاردینر، و جان گیلبرت با رهبری باندهای مخوف در مناطقی از نیو ساوت ولز رعب و وحشت را فراهم آوردند.[۲][۳] این پسران وحشی استعمار، عمدتاً فرزندان محکومین استرالیایی بودند که چیزی شبیه به راهزنان جاده بریتانیایی و قانون‌شکنان غرب وحشی آمریکا به شمار می‌رفتند که جنایات آنها به طور معمول شامل سرقت از بانک شهرهای کوچک و عهده‌دار بودن رهبری عملیات‌ها می‌گردید. در سایر موارد مشهور و بدنام مانند دن مورگان، برادران کلارک و مشهورترین جنگل‌نشین شناخته شده استرالیایی یعنی ند کلی تعدای از ماموران پلیس هم به قتل رسیدند.[۴][۵]

ریشه‌یابی[ویرایش]

واژه و اصطلاح جنگل‌نشین (بوش‌رنجر) اولین مرتبه در فوریه ۱۸۰۵ و در روزنامه سیدنی گازِته مطرح شد. این روزنامه در آن تاریخ گزارش می‌دهد که یک گاری توسط ۳ مرد که ظاهراً خود را تحریم کرده و جنگل‌نشین شده‌اند متوقف گردیده. به نظر می‌رسد از این زمان به بعد این اصطلاح در جهت افراد جنایتکار که در جاده‌ها و بوته‌زارها به مردم دستبرد می‌زدند مورد استفاده قرار گرفت.[۶]

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Ian Potter Museum collection: Bushrangers, u21museums.unimelb.edu.au. Retrieved on 9 January 2011.
  2. "Ben Hall and the outlawed bushrangers". Culture and Recreation Portal. Australian Government. 15 April 2008. Retrieved 19 September 2008. 
  3. Cowie, N. (5 July 2002). "Felons' Apprehension Act (Act 612)". Retrieved 19 September 2008. 
  4. Kenneally, 1929, p. 127.
  5. "Kellys called on to surrender". 
  6. "Bushranging". The Australian Encyclopedia 2 (5th edn. ed.). Australian Geographical Society. 1988. pp. 582–587. ISBN 1 862760004. 

پیوند به بیرون[ویرایش]