پرش به محتوا

تگرن‌زه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از تگرنزی)
Tegernsee
Panorama of the town from across the lake
Panorama of the town from across the lake
نشان Tegernsee
نقشه
کشورآلمان
ایالتبایرن
منطقه اداریOberbayern
ناحیهMiesbach
حکومت
 • شهردارJohannes Hagn (CSU)
مساحت
 • کل۲۲٫۷۷ کیلومتر مربع (۸٫۷۹ مایل مربع)
ارتفاع
۷۴۷ متر (۲۴۵۱ فوت)
جمعیت
 (2013-12-31)[۱]
 • کل۳٬۶۳۹
 • تراکم۱۶۰/کیلومتر مربع (۴۱۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی
CET/CEST (UTC+1/+2)
کدهای پستی
۸۳۶۸۴
کدهای شماره‌گیری۰۸۰۲۲
پلاک خودروMB
وبگاهrathaus-tegernsee.de

تگرن‌زه (به آلمانی: Tegernsee) یک شهرک[۲] در ناحیه میسباخ در بایرن، آلمان است. این شهرک در کرانه‌های دریاچه تگرن‌زه واقع شده که ۷۴۷ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد. تگرن‌زه که یک شهر آب‌گرم است، در میان چشم‌انداز آلپی بایرن علیا محصور شده و اقتصاد آن عمدتاً بر پایه گردشگری در آلمان استوار است.

این شهرک میزبان یک صومعه سابق بندیکتی‌ها به نام صومعه تگرن‌زه است. امروزه این ساختمان یک قصر (Schloss) است. بال شمالی این صومعه شامل کارخانه‌ای است که آبجوی مشهور «تگرن‌زه» را تولید می‌کند.

ساکنان اولیه منطقه اطراف دریاچه مشخص نیستند. تاریخ ثبت‌شده منطقه و شهرک با ورود بایرن‌ها در سده ششم میلادی آغاز شد. خاندان نجیب آگیلولفینگ‌ها بر این منطقه و کل دوک‌نشین بایرن حکومت می‌کردند.[۳]

تگرن‌زه – کارت‌پستال فتوکروم از سال ۱۹۰۰

در سال ۷۴۶، برادران آدلبرت و اتوکار از خاندان نجیب هووسی، یک صومعه بندیکتی‌ها به نام صومعه تگرن‌زه را بنیاد نهادند. نام آن از آلمانی بالای باستان به معنای «دریاچه بزرگ» گرفته شده است.[۴] اگرچه بخش عمده تاریخ اولیه شهرک در نتیجه حملات مجارها در سده دهم میلادی از بین رفت، اما دانسته است که بقایای سنت کویرینوس که بنیان‌گذاران صومعه از پاپ پل یکم دریافت کرده بودند، در سده هشتم از رم به تگرن‌زه منتقل شد تا در نخستین کلیسای آن قرار گیرد. این صومعه در قرون وسطی تأثیر قابل‌توجهی بر توسعه بایرن جنوبی داشت. این صومعه در سال ۹۰۷ پس از شکست‌های پی‌درپی از مجارها رو به زوال رفت. این مکان در سال ۹۲۱ توسط دوک آرنولف سکولارسازی شد و در سال ۹۷۹ توسط اتوی دوم و دوک اتو یکم بایرن دوباره تأسیس گردید. امپراتور، راهب بزرگ جدیدی منصوب کرد و حقوق انتخاب آزاد راهب، معافیت از مالیات و حمایت امپراتوری را به آن اعطا نمود. بدین ترتیب صومعه از خراج‌گزاری حاکمان بایرن خارج شد و شکوفایی خود را بازیافت[۵] و از نظر فرهنگی و هنری رشد کرد. کارگاه‌هایی برای کتاب‌آرایی، نقاشی شیشه و زرگری تأسیس شد. حدود سال ۱۰۳۰، «روودلیب»، نخستین رمانس آلمانی درباره ماجراجویی‌های شوالیه‌ها که به شعر لاتین نوشته شده، احتمالاً در آنجا به رشته تحریر درآمده است. در سال ۱۱۶۵، فریدریش بارباروسا، امپراتور مقدس روم، از این صومعه بازدید کرد. در سده پانزدهم، کاردینال نیکلاس کوسا با راهب بزرگ و راهب ارشد درباره موضوعاتی از جمله الهیات عرفانی مکاتبه می‌کرد.

تگرن‌زه به دلیل موقعیت حفاظت‌شده طبیعی‌اش، کمتر از سایر نقاط بایرن از جنگ و سختی آسیب دید. با این حال، در طول جنگ‌های سی‌ساله (۱۶۱۸–۱۶۴۸) تحت تأثیر مرگ سیاه قرار گرفت. صومعه پس از مدیاتیزاسیون آلمان توسط خاندان سلطنتی بایرن یعنی دودمان ویتلزباخ خریداری شد که آن را به اقامتگاه تابستانی خود تبدیل کردند. آن‌ها زندگی درباری و بازدیدکنندگان را به دریاچه آوردند و گردشگری را که امروزه ویژگی این منطقه است، آغاز کردند.[۶] این شهرک در طول جنگ جانشینی اتریش (۱۷۴۰–۱۷۴۸) دچار رنج شد و در جنگ‌های بین جنگ اتریش و پروس در سال ۱۸۶۶ تا جنگ جهانی دوم تلفات بسیاری داد.[۳]

ساختمان‌های صومعه در طول جنگ جهانی دوم به عنوان بیمارستان نظامی استفاده می‌شدند. در هفته‌های پایانی جنگ، یک لشکر اس‌اس وارد دره شد و دفاعیاتی در برابر نیروهای آمریکایی که از باد تولتز پیشروی می‌کردند، ساخت.

در ۳ مه ۱۹۴۵، هنگامی که توپخانه آمریکا آماده شلیک به شهرک بود، یک افسر مجروح ارتش آلمان، سرگرد هانیبال فون لوتیکاو، که در بیمارستان نظامی موقت در حال بهبودی بود، اس‌اس را متقاعد کرد که عقب‌نشینی کنند تا شهرک و جمعیت غیرنظامی آن از بمباران قریب‌الوقوع نجات یابد. سرگرد پس از متقاعد کردن اس‌اس برای ترک شهرک، با لباس نظامی، بدون سلاح و تنها، زیر پرچم سفید به سمت نیروهای آمریکایی پیش رفت و فرمانده آن‌ها را متقاعد کرد که از بمباران شهرک صرف‌نظر کنند.[۷]

نمای هوایی دریاچه تگرن‌زه و روستا

تگرن‌زه در آلپ بایرن و در کرانه شرقی دریاچه تگرن‌زه واقع شده است. گموند ام تگرنزی و هاوسهام در شمال، شلیرزی در شرق و روتاخ-اگرن در جنوب آن قرار دارند. مرکز ایالت بایرن، مونیخ، تقریباً در ۵۰ کیلومتری شمال شهرک و ایالت اتریشی تیرول (ایالت) در حدود ۲۰ کیلومتری جنوب آن قرار دارند.

رود آلپباخ (رود) که بستر آن در سال ۲۰۱۰ پاک‌سازی شد، از مرکز تگرن‌زه می‌گذرد.[۸] رود روتاخ بخشی از طول مرز بین تگرن‌زه و روتاخ-اگرن را طی می‌کند. کوه باومگارتن‌شناید با ارتفاع ۱۴۴۸ متر در نزدیکی شهرک قرار دارد.

در سرشماری سال ۲۰۱۰، تگرن‌زه ۳۸۸۹ نفر جمعیت داشت که ۱۶۷۲ نفر مرد و ۲۲۱۷ نفر زن بودند.[۹]

قصر تگرن‌زه، صومعه سابق بندیکتی‌ها
قصر تگرن‌زه از نمای دریاچه

صومعه سابق بندیکتی تگرن‌زه برای بازدیدکنندگان باز است. این مجموعه شامل کلیسای محلی سنت کویرینوس، کلیسای سابق صومعه و بال‌های شمالی و جنوبی مجاور است که دو حیاط را در بر می‌گیرند. بال شمالی میزبان «آبجوسازی دوک‌نشین بایرن تگرن‌زه» است که یکی از قدیمی‌ترین آبجوسازی‌های آلمان است.[۱۰] کل مجموعه قصر تگرن‌زه نامیده می‌شود و از سال ۱۸۱۷ در مالکیت خاندان ویتلزباخ بوده است.[۱۱]

دیگر بناهای تاریخی تگرن‌زه شامل خانه‌های نویسنده لودویگ گانگهوفر و نقاش یوزف کارل اشتیلر و اقامتگاه تابستانی جان اکتون است. موزه اولاف گولبرانسون از سال ۱۹۶۶ باز است و به هنر نقاش و کاریکاتوریست نروژی، اولاف گولبرانسون اختصاص دارد.[۱۲] موزه تگرن‌زیر تال در سال ۱۹۹۹ در خانه کشیش قدیمی تگرن‌زه تأسیس شد. این موزه دارای ۱۷ اتاق نمایشگاه است و موضوع آن تاریخ و فرهنگ دره تگرن‌زه از قرون وسطی تا امروز است.[۱۳] تئاتر محلی تگرن‌زیر از سال ۱۸۹۸ در حال فعالیت است.[۱۴]

منطقه اطراف دریاچه تگرن‌زه به عنوان یک منطقه تفریحی عمل می‌کند.[۱۵] این دریاچه توسط کوه‌های آلپ بایرن احاطه شده و مساحتی در حدود ۹ کیلومتر مربع دارد.[۱۶] این دریاچه ورزش‌های آبی مانند شنا و ماهی‌گیری و فعالیت‌های دیگری از جمله پیاده‌روی و راهپیمایی نوردیک ارائه می‌دهد.[۱۷] می‌توان ۷۰۰ متر تا قله باومگارتن‌شناید صعود کرد؛ صعود دو ساعت و فرود یک و نیم ساعت زمان می‌برد.[۱۸]

گردشگری نقش مهمی در اقتصاد شهر و منطقه ایفا می‌کند.[۱۹] کلینیک ارتوپدی محلی بزرگ‌ترین کارفرمای شهر است.[۲۰] از سال ۲۰۰۳، این شهر در ماه اکتبر میزبان جشنواره بین‌المللی فیلم کوهستانی تگرن‌زه است که در آن فیلم‌های به تصویر کشنده زندگی در کوهستان به رقابت می‌پردازند.[۲۱][۲۲]

تگرن‌زه به جاده فدرال ۳۰۷ متصل است که از گموند ام تگرنزی تا سد سیلون‌اشتاین امتداد دارد. بزرگراه فدرال ۸ حدود ۲۰ کیلومتری شمال آن می‌گذرد. اتوبوس خط ۹۵۵۹ تگرن‌زه-رینگ‌لینیه، تگرن‌زه را به روتاخ-اگرن، باد ویسه و گموند ام تگرنزی متصل می‌کند.[۲۳]

ایستگاه راه‌آهن پایانه راه‌آهن خصوصی تگرن‌زه-بان است و توسط قطارهای بایریشه اوبرلاندبان به مونیخ متصل می‌شود. همچنین ایستگاه اصلی خدمات قایق‌های تفریحی است که توسط شرکت بایریشه زین‌شیف‌فارت در دریاچه اداره می‌شود.[۲۴]

نزدیک‌ترین فرودگاه‌ها به تگرن‌زه، فرودگاه مونیخ در ۸۸ کیلومتری شمال و فرودگاه اینسبروک در ۹۸ کیلومتری جنوب غربی شهرک هستند.

نشان تگرن‌زه به چهار بخش تقسیم شده است: بخش‌های بالا چپ و پایین راست هر کدام سه تاج طلایی بر زمینه آبی را نشان می‌دهند؛ دو بخش دیگر برگ‌های نیلوفر آبی را با ساقه‌های درهم‌تنیده بالای موج‌های آبی بر زمینه نقره‌ای نشان می‌دهند. این نشان در سال ۱۸۸۶ اعطا شد و بر اساس نشان صومعه تگرن‌زه است که تاریخ آن به ۱۵۶۵ برمی‌گردد.[۲۵]

شهرهای خواهرخوانده

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در سال ۲۰۰۶، تگرن‌زه با دورن‌اشتاین، شهری اتریشی در کنار رود دانوب، پیمان خواهرخواندگی بست.[۲۶]

اتریش دورن‌اشتاین, اتریش

تگرن‌زه زادگاه ویکتوریا ربنزبورگ است، اسکی‌باز آلپاین که در مارپیچ بزرگ زنان در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۰ مدال طلا کسب کرد.[۲۷] او همچنین عنوان قهرمانی مارپیچ بزرگ را در جام جهانی اسکی آلپاین ۲۰۱۱ به دست آورد.

این شهرک خانه باشگاه ورزشی تورن‌وراین تگرن‌زه است که باشگاه شطرنج آن تا فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۹ در دسته اول بوندس‌لیگای شطرنج آلمان بازی می‌کرد.[۲۸][۲۹]

اهالی سرشناس

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
دوشس ماری گابریل بایرن، حدود ۱۹۰۰

ساکنان سرشناس

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
یوزف اشتیلر، حدود ۱۸۵۷


جستارهای وابسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  • ویکی‌پدیای انگلیسی
  1. ↑ "Fortschreibung des Bevölkerungsstandes". Bayerisches Landesamt für Statistik und Datenverarbeitung (in German). 31 December 2013.
  2. ↑ از نظر قانونی، وضعیت حکومتی آن در ۱۵ مه ۱۹۵۴ به شهر (Stadt) ارتقا یافت
  3. 1 2 "Geschichte". سایت دولتی تگرن‌زه (in German). دولت تگرن‌زه. Archived from the original on 28 March 2017. Retrieved 14 May 2017.
  4. ↑ "دریاچه‌ای با تاریخ". سایت رسمی تگرن‌زه (in German). دولت تگرن‌زه. Archived from the original on 28 August 2011. Retrieved 7 September 2011.
  5. ↑ "تگرن‌زه". دانشنامه کاتولیک. Retrieved 8 September 2011.
  6. ↑ "دریاچه‌ای با تاریخ". سایت دولتی گموند ام تگرنزی (in German). دولت گموند ام تگرنزی. Archived from the original on 5 September 2011. Retrieved 8 September 2011.
  7. ↑ "در آلمان، جنگ و بازگشت: شهر آلمانی که سربازان مخالف از تخریب آن جلوگیری کردند". نیویورک تایمز (in English). May 26, 2010. Retrieved May 22, 2015.
  8. ↑ "آلپباخ در تگرن‌زه جریان دارد - اما فعلاً فقط از طریق دو لوله". Tegernseer Stimme (in German). 16 نوامبر 2010. Archived from the original on 2 آوریل 2012. Retrieved 7 سپتامبر 2011.
  9. ↑ "جمعیت: شهرداری‌ها، جنسیت، فصلی، سال". دفتر آمار و پردازش داده بایرن (in German). Retrieved 14 September 2011.
  10. ↑ "شرکت حامی آبجوسازی دوک‌نشین بایرن تگرن‌زه" (in German). Bayerische Brau AG. Retrieved 7 September 2011.[پیوند مرده]
  11. ↑ "تاریخچه". دبیرستان تگرن‌زه (in German). Archived from the original on 13 November 2011. Retrieved 7 September 2011.
  12. 1 2 "اولاف گولبرانسون". سایت موزه اولاف گولبرانسون (in German). موزه اولاف گولبرانسون. Retrieved 14 September 2011.
  13. ↑ "موزه تگرن‌زیر تال". سایت تگرن‌زه (in German). دولت شهر تگرن‌زه. Archived from the original on 2 April 2012. Retrieved 14 September 2011.
  14. ↑ "تئاتر محلی". سایت تگرن‌زه (in German). دولت شهر تگرن‌زه. Archived from the original on 28 September 2011. Retrieved 14 September 2011.
  15. ↑ "استراحت و تجدید قوا". سایت رسمی تگرن‌زه (in German). دولت تگرن‌زه. Archived from the original on 2011-10-10. Retrieved 2011-07-11.
  16. ↑ "تگرن‌زه (دریاچه، آلمان)". دانشنامه بریتانیکا. نسخه آنلاین دانشنامه بریتانیکا. Retrieved 2011-07-11.
  17. ↑ "تگرن‌زه". سایت رسمی مونیخ. دولت شهر مونیخ. Retrieved 2011-07-11.
  18. ↑ وکر, اوا ماریا; اشتیتسینگر, لوئیس (2002). سفرهای کوهستانی با اتوبوس و قطار، آلپ بایرن (in German). Verlag Geobuch. p. 147. ISBN 3-925308-09-1.
  19. ↑ "منطقه آلپی تگرن‌زه شلیرزی". سایت رسمی منطقه میسباخ (in German). دولت منطقه میسباخ. Retrieved August 10, 2011.[پیوند مرده]
  20. ↑ "کلینیک ارتوپدی: ساختمان جدید در مکان قدیمی". مونیخر مرکور (in German). Die Merkur Online. July 7, 2011. Retrieved August 10, 2011.
  21. ↑ "نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوهستانی تگرن‌زه". جشنواره فیلم کوهستانی برگ‌فیلم تگرن‌زه (in German). Die Merkur Online. July 7, 2011. Archived from the original on September 5, 2011. Retrieved August 10, 2011.
  22. ↑ جشنواره بین‌المللی فیلم کوهستانی تگرن‌زه دسترسی در ۸ اکتبر ۲۰۱۸
  23. ↑ "خط حلقه 9559 تگرن‌زه – گموند، باد ویسه – روتاخ-اگرن – تگرن‌زه" (PDF) (in German). Regionalverkehr Oberbayern. Archived from the original (PDF) on 2011-05-17. Retrieved 2011-09-04.
  24. ↑ "بایریشه زین‌شیف‌فارت" (in German and English). Bayerische Seenschifffahrt. Retrieved 2011-07-11.
  25. ↑ ماگس, اما. "شهرداری‌های بایرن". Haus der Bayrischen Geschichte (in German). Archived from the original on 29 مارس 2012. Retrieved September 8, 2011.
  26. ↑ "خواهرخواندگی با دورن‌اشتاین" (PDF). Tegernseer Nachrichten (in German). دولت شهر تگرن‌زه. February 2006. p. 2. Archived (PDF) from the original on March 23, 2022. Retrieved 2023-04-22.
  27. ↑ Ski Racing.com – المپیک: ربنزبورگ طلای مارپیچ بزرگ را کسب کرد – 2010-02-25
  28. ↑ "صفحه اصلی باشگاه شطرنج تگرن‌زه". سایت رسمی باشگاه شطرنج TV Tegernsee (in German). TV Tegernsee. Retrieved August 10, 2011.
  29. ↑ "اخبار شطرنج" (in German). Retrieved May 6, 2014.[پیوند مرده]
  30. ↑ می, آرتور (1946). انگلستانِ پادشاه؛ شراپ‌شایر. Hodder & Stoughton. p. 153.
  31. ↑ "لودویگ گانگهوفر و تگرن‌زه". سایت شهر کاوف‌بوین (in German). دولت شهر کاوف‌بوین. Retrieved 14 September 2011.
  32. ↑ "بنای یادبود یوزف کارل اشتیلر در تگرن‌زه". Historisches Alpenarchiv (in German). TV Tegernsee. Archived from the original on 22 مارس 2012. Retrieved 14 September 2011.
  33. ↑ "طلا برای ربنزبورگ". Mein Tegernsee (in German). 25 February 2010. Retrieved 14 September 2011.