تاریخ شفاهی
تاریخ شفاهی یکی از شیوههای پژوهش در تاریخ است که به شرح و شناسایی وقایع، رویدادها و حوادث تاریخی بر اساس دیدگاهها، شنیدهها و عملکرد شاهدان، ناظران و فعالان آن ماجراها میپردازد.[۱]
تاریخچه
[ویرایش | اشتراکگذاری]در قالب شیوهٔ امروزی، تاریخ شفاهی برای نخستین بار در سال ۱۹۴۸ در دانشگاه کلمبیا بنیان نهاده شد. با تشکیل انجمن تاریخ شفاهی در سال ۱۹۶۶ و نیز بنای بخش تاریخ شفاهی دانشگاه هاروارد در سال ۱۹۶۷ گسترش افزونتری پیدا کرد، و در قالب مبحثی جدی در محفلهای پژوهشی و تاریخی جهان شناخته گشت و مورد پذیرش واقع شد.[۱] بخش تاریخ شفاهی ایران موسوم به پروژه تاریخ شفاهی ایران میباشد.
پانویس
[ویرایش | اشتراکگذاری]- 1 2 «تاریخ شفاهی». سازمان اسناد و کتابخانهٔ ملی ایران. دریافتشده در ۱۰ آبان ۱۳۸۸.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده)[پیوند مرده]
منابع
[ویرایش | اشتراکگذاری]- تاریخ شفاهی، سازمان اسناد و کتابخانهٔ ملی ایران.
پیوند به بیرون
[ویرایش | اشتراکگذاری]- تاریخ شفاهی، مرکز مطالعات و تحقیقات فرهنگ و ادب پایداری، دفتر ادبیات انقلاب اسلامی.
- پروژه تاریخ شفاهی ایران- دانشگاه هاروارد
 | این یک مقالهٔ خرد تاریخ است. میتوانید با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |