باطن‌گرایی غربی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از باطنی گروی)

esoterism، علوم اسرار و یا سنت رمز و راز غربی ،  یک اصطلاح دانشمندان استفاده برای طبقه بندی طیف گسترده ای از ایده ها و جنبش های آزادانه مربوط که در توسعه یافته است جامعه غربی . این ایده ها و جریان ها با هم متحد هستند زیرا تا حد زیادی هم از دین ارتدکس یهودی-مسیحی و هم از عقل گرایی روشنگری متمایز هستند . باطنی گرایی اشکال مختلف فلسفه ، دین ، شبه علم ، هنر ، ادبیات و موسیقی غرب را فرا گرفته است.- و همچنان بر ایده های فکری و فرهنگ عامه تأثیر می گذارد .

ایده گروه بندی طیف وسیعی از سنت ها و فلسفه های غربی تحت عنوان باطنی گرایی در اواخر قرن هفدهم در اروپا شکل گرفت. دانشگاهیان مختلف تعاریف مختلفی از باطنی گرایی غربی را مورد بحث قرار داده اند. یک دیدگاه تعریفی را از خود مکاتب فکری باطنی گرایی خاص اتخاذ می کند و «باطنی گرایی» را به عنوان یک سنت درونی پنهان دائمی تلقی می کند . دیدگاه دوم، باطنی گرایی را دسته ای از جنبش ها می داند که در مواجهه با افسون زدگی فزاینده، جهان بینی «طلسم شده» را در بر می گیرند. سومین باطن گرایی غربی را دربرگیرنده همه «دانش مردود» فرهنگ غربی می دانند که نه توسط نهاد علمی و نه مقامات مذهبی ارتدکس پذیرفته شده است.

قدیمی‌ترین سنت‌هایی که تحلیل‌های بعدی آن‌ها را شکل‌هایی از باطن‌گرایی غربی نامیدند، در مدیترانه شرقی در دوران باستان متأخر ظهور کردند ، جایی که هرمتیک ، گنوستیک و نوافلاطونیسم به‌عنوان مکتب‌های فکری متمایز از آنچه به جریان اصلی مسیحیت تبدیل شد ، توسعه یافتند.  اروپای رنسانس به بسیاری از این ایده‌های قدیمی‌تر علاقه فزاینده‌ای داشت، با روشنفکران مختلف که فلسفه‌های « بت‌پرستان » را با فلسفه کابالا و مسیحیت ترکیب کردند، که منجر به ظهور جنبش‌های باطنی مانند تئوسوفی مسیحی شد.. قرن هفدهم شاهد توسعه جوامع آغازگر بود که به دانش باطنی مانند روزی صلیبی و فراماسونری اظهار داشتند ، در حالی که عصر روشنگری قرن هجدهم به توسعه اشکال جدیدی از تفکر باطنی منجر شد. قرن نوزدهم شاهد ظهور گرایش های جدیدی از تفکر باطنی بود که امروزه به عنوان غیبت گرایی شناخته می شود . گروه‌های برجسته در این قرن شامل انجمن تئوسوفی و فرقه هرمتیک طلوع طلایی بودند . همچنین در این رابطه "علم معنوی" مارتینوس مهم است . بت پرستی مدرن در غیبت گرایی توسعه یافته و شامل جنبش های مذهبی مانند ویکا می شود. ایده های باطنی در ضد فرهنگ دهه 1960 و گرایش های فرهنگی بعدی نفوذ کرد ، که به پدیده عصر جدید در دهه 1970 منجر شد.

این ایده که این جنبش‌های متفاوت را می‌توان با هم تحت عنوان «باطنی‌گرایی غربی» دسته‌بندی کرد، در اواخر قرن هجدهم شکل گرفت، اما این جریان‌های باطنی عمدتاً به عنوان موضوع تحقیق دانشگاهی نادیده گرفته شدند. مطالعه علمی از باطنی غربی تنها در اواخر قرن بیستم پدید آمده است، پیشگام دانشمندان مانند فرانسیس یاتس و آنتوان Faivre . ایده‌های باطنی در عین حال در فرهنگ عامه نیز تأثیر گذاشته و در هنر، ادبیات، فیلم و موسیقی ظاهر شده‌اند.

منابع

جستارهای وابسته