امامزاده قاسم (بروجرد)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
امامزاده
قاسم
نامقاسم
مدفنبروجرد
پدرشاه چراغ

بقعه امامزاده قاسم بروجرد آرامگاه امامزاده قاسم در جنوب شرقی شهر بروجرد و در محله‌ای به نام چال سیه واقع شده‌است.

مقبره امامزاده قاسم بروجرد مربوط به دوران سلجوقیان است که از سال ۴۸۵ه‍.ش تا سال ۶۱۷ به امام زاده حسن واز سال ۶۱۷ تا ۱۱۵۰ به امام زاده حسن و محمد ابن احمد شهره داشت و از این تاریخ تا کنون بواسطهٔ مرحوم السید الالمعی سید قاسم البروجردی که از سادات عالی درجه بروجرد بود و پیکر بی جانش را در خارج از حرم حسن ابن اسحاق و محمد ابن احمد قسمت بالای سر بخاک سپردند و گور او مورد توجه و زیارت مردم بود و به امام زاده قاسم معروف گردید و ان دو پیکر تحت الشعاع این مرحوم قرار گرفتند. همچنین قابل بذکر است که حسن ابن اسحاق و محمد ابن احمد زاهری هیچگونه نسبتی با یکدیگر نداشته‌اند و در تاریخ‌های گوناگونی فوت شده‌اند. این اشتباه از قرن هفتم نیز رایج شد که هر شخصیتی که مورد احترام واقع می‌شد به گونه ای به امامان ربط داده شود؛ و احمد پدر محمد را احمد بن موسی بن جعفر (شاه چراغ) دانسته و نزد خود شجره نامه درست کرده‌اند درصورتیکه شاه چراغ شیراز نیز احمد بن موسی بن جعفر نیس و ایشان در اسرافین خراسان جنگ کرده و کشته شد و ما بین دو کوه بخاک سپرده شد. مرجع کتاب دورنمایی از تاریخ بروجرد تألیف مرحوم حسین حزین بروجردی صفحات کتاب موجود در هایلایت اینستاگرام زیر @alidoustdar

معماری[ویرایش]

این امامزاده تا کنون به صورت تک‌نگاری مورد بررسی قرار نگرفته، ولی در سال‌های اخیر محققانی چون «حسین فرین» ‏، «مولانا بروجردی» و «حمید ایزدپناه» فقط به این بنا و موقعیت آن اشاره کرده‌اند. بنای امامزاده قاسم بروجرد دارای گنبد و پوش است و بدنه بنا از دو قسمت بدنه قدیمی و الحاقی جدید تشکیل شده‌است. بنای قدیمی از دو قسمت اتاق ورودی و اتاق مقبره تشکیل شده و قسمت الحاقی نیز از یک اتاق تشکیل شده که قسمت غربی اتاق را احاطه کرده و در وسط اتاق مقبره قبری وجود دارد که با ضریح پوشیده شده‌است.

منابع[ویرایش]