الثیا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اِلِثیا (به زبان یونان باستان: ἀλήθεια) در فلسفه به معنای حقیقت و یا افشا می‌باشد. این واژه که در یونان باستان مورد استفاده قرار می‌گرفت در قرن بیستم توسط مارتین هایدگر احیا و مجدداً استفاده شد.[۱]

این واژه یونانی در موارد گوناگونی به «نابسته»، «نامکتوم»، «افشا» و «حقیقت» ترجمه شده است. معنای تحت‌اللفظی واژه ἀ-λήθεια «وضعیت پنهان نبودن، وضعیت آشکار بودن» می‌باشد. این واژه همچنین همانند وجود مسلم و واقعیت بر خلوص نیز دلالت دارد.[۲]

پی‌نوشت‌ها[ویرایش]