اقامتگاههای خاندان سلطنتی ساووی
| میراث جهانی یونسکو | |
|---|---|
.svg) | |
| مکان |  ایتالیا |
| معیار ثبت | فرهنگی: i, ii, iv, v |
| شمارهٔ ثبت | ۸۲۳ |
| تاریخ ثبت | ۱۹۹۷ (طی نشست ۲۱م) |
اقامتگاههای خاندان سلطنتی ساووی، مجموعهای از بناهای متعلق به دودمان ساووی در استانهای تورین و کونئو واقع در ناحیهٔ پیهمونت در شمال ایتالیاست. این مجموعه در سال ۱۹۹۷ در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
تاریخچه
[ویرایش]خاندان ساووی یکی از کهنترین خاندانهای سلطنتی اروپا است که در سال ۱۰۰۳ میلادی در منطقهٔ ساووی (واقع در ناحیهٔ امروزی رون-آلپ فرانسه) بنیان گذاشته شد. این خاندان بهتدریج قلمرو خود را گسترش داد و تا سال ۱۷۲۰ بر پادشاهی ساردنی در شمالغربی ایتالیا فرمان میراند. از طریق شاخهٔ جوانتر خود، یعنی خاندان ساووی-کارینیانو، رهبری یکپارچهسازی ایتالیا را در سال ۱۸۶۱ بر عهده گرفت و از آن زمان تا پایان جنگ جهانی دوم بر پادشاهی ایتالیا حکومت کرد. در این دوران، ویتوریو امانوئله سوم از سلطنت کنارهگیری کرد و تاج و تخت را به پسرش اومبرتو دوم سپرد، اما پس از برگزاری همهپرسی نهاد پادشاهی در سال ۱۹۴۶، نظام پادشاهی لغو و جمهوری ایتالیا تأسیس شد و اعضای خاندان ساووی ناچار به ترک کشور شدند.[۱]
در سال ۱۵۶۲، پس از صلح کاتو-کامبرزی،[الف] امانوئله فیلبرتو، دوک ساووی، تصمیم گرفت پایتخت خود را از شامبری به تورین منتقل کند و مجموعهای از طرحهای عمرانی گسترده را با بهکارگیری برجستهترین معماران زمان آغاز نمود. این بناها با شکوه فراوان ساخته شدند و تزئینات آنها به دست هنرمندان معاصر انجام گرفت تا جلوهای از قدرت و شکوه خاندان ساووی را به نمایش بگذارند. از همان سدهٔ شانزدهم، دوکهای ساووی، افزون بر کاخهایی که در خود تورین ساخته شد، بازسازی قلعههای کهن — که برخی از آنها به دوران روم باستان بازمیگشتند — و نیز ساخت اقامتگاهها، کاخهای ییلاقی، عمارتهای تفریحی و شکارگاهها را در کمربند سبزی که پیرامون تورین را دربر میگرفت، تأمین مالی کردند.
در سدهٔ هجدهم، هنگامی که دوکهای ساووی به مقام پادشاهان ساردنی رسیدند، شبکهٔ راهها و گذرگاههای شکار میان اقامتگاههای سلطنتی و شهر را بازتعریف و گسترش دادند و ساختمانهایی برای نهادهای اداری و دولتی نیز در تورین بنا کردند. اجرای این طرح گسترده در طول چندین سلطنت ادامه یافت و بخشی از یک برنامهٔ ساماندهی سرزمینی بود که معمارانی برجسته همچون آمدئو و کارلو دی کاستلامونته، فیلیپو یووارا، گوارینو گوارینی و پلاجو پالاجی در آن مشارکت داشتند.
نتیجهٔ این برنامه، شکلگیری شبکهای یادمانی و شهری بود که پیرامون تورین تمرکز مییافت و بهتدریج در سراسر ناحیه گسترش پیدا کرد؛ مجموعهای که با نام «تاج لذتها» (ایتالیایی: Corona di Delizie) شناخته میشود و بازتابی از قدرت درباری، فرهنگ اشرافی و سنتهای شکار خاندان ساووی را در ساختار فضایی و مناظر پیرامون مرکز پیهمونت تثبیت کرد. تمامی این ساختمانها بهطور مشترک در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شدهاند، چراکه «بهترین نمونه از معماری یادمانی اروپا در سدههای هفدهم و هجدهم را نمایندگی میکنند و در سبک و شکوه خود بیانگر جلوهای مادی از قدرت نظام پادشاهی مطلقه هستند.»[۲]
فهرست اقامتگاهها
[ویرایش]
نگارخانه
[ویرایش]
یادداشتها
[ویرایش]- ↑ صلح کاتو-کامبرزی (۲–۳ آوریل ۱۵۵۹) به جنگهای ایتالیا میان فرانسه و اسپانیا پایان داد. بر پایهٔ مفاد صلح، خاندان ساووی بخش عمدهٔ قلمروهای خود را بازپس گرفت و امانوئله فیلبرتو با مارگاریتای فرانسه ازدواج کرد؛ شرایطی که امکان بازسازی نهادی و انتقال پایتخت به تورین (۱۵۶۲) را فراهم آورد
منابع
[ویرایش]- ↑ Ulwencreutz, Lars (2013). Ulwencreutz's The Royal Families in Europe V. Lulu.com. p. 290. ISBN 978-1-304-58135-8.
- ↑ "Residences of the Royal House of Savoy". UNESCO World Heritage Centre. Retrieved 2015-09-17.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Residences of the Royal House of Savoy». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۳۱ اوت ۲۰۱۱.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Residencias de la casa real de Saboya». در دانشنامهٔ ویکیپدیای اسپانیایی، بازبینیشده در ۱ سپتامبر ۲۰۱۱.
| تورین | _(alternate).svg){kind=small} | |
|---|---|---|
| کلانشهر تورین | ||
| استان کونئو |
| |
