ارتش ونزوئلا
| ارتش بولیواری | |
|---|---|
| Ejército Bolivariano | |
نشان رسمی ارتش ونزوئلا | |
| بنیانگذاری | ۱۹ آوریل ۱۸۱۰ |
| کشور | |
| گونه | ارتش |
| نقش | محافظت از تمامیت ارضی و پاسخ در برابر هرگونه تهدید خارجی یا داخلی. |
| بخشی از | نیروهای مسلح ملی بولیواری ونزوئلا |
| رنگها | آبی، قرمز |
| رژه | سرود ارتش ملی ونزوئلا (Himno del Ejercito Nacional Bolivariano de Venezuela) |
| نبردها | |
| فرماندهان | |
| وزیر دفاع مردمی جمهوری ونزوئلا | ژنرال ولادیمیر پادرینو لوپز |
| فرمانده فرماندهی استراتژیک عملیاتی | ژنرال دومینگو هرناندز لارز |
| فرمانده کل ارتش ونزوئلا | سرلشکر خوزه آنتونیو مورگا باپتیستا |
| بازرسی کل ارتش ونزوئلا | سرلشکر، پاسکوالینو آنژولیلو فرناندز |
| رئیس ستاد ارتش ونزوئلا | سرلشکر، فرانسیسکو آنتونیو اسپینوزا گویون |
| نشان | |
| Flag | |
ارتش بولیواری ونزوئلا (اسپانیایی: Ejército Bolivariano)، یا نیروهای مسلح ملی بولیواری ونزوئلا است[۱] که با نام ارتش بولیواری (Ejército Bolivariano , EB) نیز شناخته میشود که نقش آن عملیات زمینی علیه هرگونه تهدیدات خارجی یا داخلی است که ممکن است امنیت ملی و حاکمیتی را به خطر بیندازد. این ارتش پس از شبهنظامیان بولیواری (Milicia Bolivariana , MB) دومین شاخه نظامی بزرگ کشور ونزوئلا است.[۱]
فرمانده فعلی آن سرلشکر خوزه مورگا باپتیستا است. این نیرو مستقیماً به وزارت دفاع ونزوئلا (وزارت قدرت مردم برای دفاع) وابسته است و تحت فرمان فرمانده کل و رئیسجمهور در مقام فرمانده کل نیروهای مسلح ملی بولیواری فعالیت میکند. این ارتش به شش نیروی رزمی و چهار فرماندهی تقسیم شده است
قرن بیستم
[ویرایش]ارتش در طول قرن بیستم، تحت الگوی پروس، روند رو به رشدی از مدرنیزاسیون و قدرتمند ترشدن را دنبال کرد. پس از مرگ گومز و بیثباتی پس از آن، ارتش در سیاستهای آن زمان دخالت کرد و در دوره ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۸، بخشهای نظامیگرا بر سیاست کشور تسلط یافتند و ارتش در چارچوب جنگ سرد، سه کودتا در سالهای ۱۹۴۵، ۱۹۴۸ و ۱۹۵۸ انجام داد و به دیکتاتوری ژنرال مارکوس پرز خیمنز بر کشور پایان داد.
با سرنگونی پرز خیمنس و بازگشت به دموکراسی، مهمترین اتفاقاتی که ارتش را درگیر کرد، نبرد با چریکهای مارکسیست-لنینیست و نیروهای مسلح آزادیبخش ملی (FALN) بود. این تشکلها و نیروها زیرشاخههایی از فعالان حزب کمونیست ونزوئلا و جنبش چپ انقلابی (MIR) بودند که در طول دهه ۶۰ میلادی در ونزوئلا و سایر نقاط آمریکای لاتین به شدت فعال میکردند. در کنار این مسائل استقرار نیروهای ونزوئلایی در مأموریت حفظ صلح ONUCA در نیکاراگوئه ارتش ونزوئلا را به شدت در میدانهای نبرد درگیرد کرد.

در قرن بیست و یکم، ارتش ونزوئلا رشد بیسابقهای را تجربه کرده است و در تمام بخشهای زرادخانه خود، حجم زیادی از تجهیزات - عمدتاً از روسیه - را به خدمت گرفت که منجر به نوسازی ارتش شده است. بعد از تحریمهای ایالات متحده علیه ونزوئلا رشد سریع ارتش این کشور کم و در بعضی جهات متوقف شد. در سه دهه گذشته، ارتش ونزوئلا مجبور بوده است با سرازیر شدن درگیریهای داخلی کلمبیا به ونزوئلا روبرو شود.[۲][۳]
نیروهای مسلح ملی بولیواری ونزوئلا، پس از برزیل، کلمبیا و مکزیک، چهارمین ارتش قدرتمند در آمریکای لاتین میباشند.[۴]
منابع
[ویرایش]- 1 2 "Ley Orgánica de la FANB" (PDF). Gazeta Oficial de la Republica Bolivariana de Venezuela (به اسپانیایی).
- ↑ Díaz, José Manuel Blanco (2023-07-08). "Así quedó conformado el Alto Mando Militar venezolano". Radio Miraflores (به اسپانیایی). Retrieved 2024-08-13.
- ↑ "Colombia despliega militares en la frontera con Venezuela". CubaNet (به اسپانیایی). 2019-02-24. Retrieved 2021-06-27.
- ↑ Díaz, José Manuel Blanco (2023-07-08). "Así quedó conformado el Alto Mando Militar venezolano". Radio Miraflores (به اسپانیایی). Retrieved 2024-08-13.