آینه بغل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
آینه جانبی دو کانتور. سطح محدب بزرگ داخلی از سطح کروی کوچک خارجی جدا شده‌است.
آینه جانبی با چراغ راهنما

یک آینه بغل یا آینه جانبی که بعضاً به عنوان آینه بال نیز شناخته می‌شود ، آینه ای است که به منظور کمک به راننده در دیدن قسمت‌های پشت و در کنار وسیله نقلیه که در خارج از محدودهٔ دید راننده (نقطه کور) قرار دارد استفاده می‌شود.

تقریباً همه اتومبیل‌های مدرن آینه‌های جانبی خود را بر روی درها سوار می‌کنند - به‌طور معمول در ستون A - بالاتر از گلگیر.

آینه بغل اختیاری[ویرایش]

در دهه ۱۹۴۰ بسیاری از جاده‌ها آسفالت نشده و دارای دو خط بودند، هر کدام در یک جهت. رانندگان فقط می‌بایست از ترافیک در جلوی خود و به‌طور مستقیم در پشت خود (با استفاده از آینه عقب) آگاه می‌بودند. به همین دلیل تا اواخر دهه ۱۹۶۰ اکثر وسایل نقلیه مسافری با یک آینه عقب تولید می‌شدند. خودروها آینه سمت مسافر را تنها به عنوان یک آپشن اختیاری و لوکس در اختیار داشتند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]