آهسته برو آهسته بیا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

آهسته برو آهسته بیا (آسه برو آسه بیا یا آسته برو آسته بیا) نوعی بازی سنتی ایرانی است که بین کودکان رواج داشته‌است و برای سنجش هوش کودکان مفید بوده‌است. در این بازی دو دسته کودک که هرکدام یک سردسته (سالار) داشت در فاصله کمی روبروی هم می‌نشستند و دو سنگ بین آنها روی هم قرار داده می‌شد. سالار دسته فعال (برنده) اسامی چند حیوان (شیر، پلنگ و غیره) را در گوش افراد خود می‌خواند و به این ترتیب به آنها یک نام عاریتی می‌داد. سپس به سمت گروه مقابل رفته و چشم سالار آن گروه (بازنده) را می‌بست و نام یکی از حیوانات را صدا می‌زد. عضو مذکور به جلو می‌آمد و سنگ‌ها را به هم می‌زد و سپس به جای خود بازمی‌گشت؛ و سالار گروه بازنده باید تشخیص می‌داد که آن عضو کدامیک بوده‌است. هم دسته ای‌های وی فقط با ایما و اشاره فرد را به وی نشان می‌دادند. در صورت درست تشخیص دادن آن فرد از سوی سالار گروه بازنده، بازی به نفع گروه بازنده خاتمه می‌یافت و نقش دو گروه عوض می‌شد.

حسین حزین بروجردی در کتاب «تذکره حزین: دورنمایی از شهرستان بروجرد» با اشاره به انجام این بازی سنتی در بروجرد قدیم، اشاره می‌کند که پس از این که عضو سنگ‌ها را به هم می‌زد و به جای خود بازمی‌گشت همراه با بقیه اعضای گروه برنده، سرها را پائین انداخته و دست‌ها را به خاک زده و همه با هم می‌خواندند «نان خُرده، نان خُرده» به این معنا که داریم خرده نان‌های روی زمین را جمع می‌کنیم. این کار باعث یکدستی آنان و گمراه شدن سالار گروه مخاطب در تشخیص فرد سنگ زننده می‌شد[۱] (ص. ۱۹۸).

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. حزین بروجردی، حسین (۱۳۸۰). ذکره حزین: دورنمایی از شهرستان بروجرد. مجمع متوسلین به آل محمد (ص).