ویدیو کنفرانس

ویدئو کنفرانس یا کنفرانس‌های ویدیوئی (همچنین به عنوان videoteleconference شناخته می شد) مجموعه ای از فن آوری ارتباط از راه دور است که اجازه تعامل بین دو یا چند مکان را از طریق دو راه انتقال صدا و تصویر به صورت همزمان میدهد که به نام ' همکاری بصری ' نامیده می‌شود و از نوع groupwareاست .

مکالمات ویدیوکنفرانس متفاوت از مکالمات videophone است در این مورد که آن برای به کار گیری در یک کنفرانس طراحی شده است نه برای افراد . این به شکل یک واسطهٔ videotelephonyمی باشد که ابتدا به صورت تجاری توسط AT&T درطی اوایل دهه 1970 با استفاده از تکنولوژی Picturephone به کار گرفته شد . تاریخچه Videoconferencing از ارتباطات راه دور صدا و ویدئو استفاده می‌کند تا مردم را از بخش‌های مختلف برای جلسه جمع کند . این مورد می تواند به عنوان یک مکالمه بین دو نفر در دفاتر خصوصی ساده (point-to-point) و یا شامل چندین بخش (multi-point) با بیش از یک نفر در اتاقهای بزرگ در بخش‌های متفاوت شود. علاوه بر انتقال صوتی و تصویری در فعالیت‌های جلسه ، videoconferencing می تواند برای به اشترک گذاری سندها، اطلاعات نمایش داده شده در کامپیوتر و وایت برد استفاده شود . videoconference‌های آنالوگ مثل اختراع تلویزیون اولیه است. سیستم‌های videoconferencing معمولاً شامل دو سیستم تلویزیون مدار بسته است که از طریق کابل متصل می شود. نمونه ای از آن شبکه Postzentralamt Reich آلمان (اداره پست) است که در برلین و بسیاری شهرها از 1936 - 1940 قرار گرفته است. در طول اولین پرواز فضایی، ناسا از پیوند دو فرکانس رادیویی (UHF یا VHF) یکی در هر جهت استفاده کرد .برای مثال، کانال‌های تلویزیون به طور معمول هنگام گزارش از مکان‌های دور از این نوع videoconferencing استفاده میکنند .

این روش بسیار گران بود، گرچه، و نمی تواند برای برنامه‌های کاربردی مانند telemedicine، آموزش از راه دور، و جلسات کاری مورد استفاده قرار گیرد. تلاش در استفاده از شبکه‌های معمولی telephony برای انتقال آهسته ویدئو، از قبیل سیستم‌های اول توسعه یافته توسط AT&T، که عمدتا با توجه به کیفیت تصویر بد و عدم کارآمد تکنیک‌های فشرده سازی تصاویر ویدئویی شکست خورد. همچنین پهنای باند بزرگتر 1 مگاهرتز و 6 مگابیت بر ثانیه در Picturephone در دهه 1970 باعث رونق یافتن سرویس نشد . این فقط در دهه 1980 که شبکه‌های انتقال دیجیتال telephony امکان پذیر شد، بود، مانند ISDN که حداقل نرخ بیت (معمولا 128 کیلو بیت بر ثانیه) برای فشرده سازی انتقال صدا و تصویر را بیمه می‌کند . اولین سیستم به عنوان شبکه‌های ISDN در بازار سراسر جهان گسترش پیدا کرد. سیستم‌های teleconference videoدر دهه 1990 شامل تجهیزات اختصاصی بسیار گران قیمت، نرم‌افزار و سخت‌افزار مورد نیاز شبکه با استانداردهای مبتنی بر فن آوری است که به آسانی در دسترس عموم با هزینه معقول قرار میگیرد . سرانجام در دهه 1990 ، IP (پروتکل اینترنت) بر اساس videoconferencing ممکن شد و فن آوری‌های فشرده سازی ویدیو اجازه رومیزی، یا کامپیوتر شخصی (PC) بر اساس videoconferencingتوسعه یافت . در سال 1992 CU-SeeMe در کورنل توسط Dorcey Timو همکاران ابداع شد. ، IVS در INRIA طراحی شده بود ، VTC به پیغام‌ها و خدمات رایگان وب، افزونه‌ها و نرم‌افزار، مانند NetMeeting ،MSN Messenger ، Yahoo Messenger ، SightSpeed ، Skype و دیگران که خدمات ارزان، هرچند با کیفیت پایین ، VTC ارائه کردند مشکلات برخی از ناظران بحث میکنند در مورد دو راه حل برجسته که از تبدیل شدن ویدیو کنفرانس به یک فرم استاندارد ارتباطات با وجود حضور سیستم‌های قادر ویدیو کنفرانس جلوگیری میکنند .این راه حل‌ها عبارتند از :

تماس با چشم : می دانیم که تماس چشمی نقشی بزرگ در مکالمه هنگامی که به نوبت صحبت میکنیم، درک توجه و منظور، و سایر جنبه‌های ارتباط گروهی دارد . در حالی که مکالمات تلفنی سنتی ارتباط چشمی برقرار نمیکنند، سیستم‌های videoconference میتوان گفت که بدتر هستند در اینکه سیستم‌های ویدیو کنفرانس تاثیر نادرستی بر جا میگذارند وقتی که مخاطب راه دور تماس چشمی ندارد. سیستم حضور از راه دور(Telepresence) دارای دوربین‌های واقع در صفحه نمایش است که میزان انطباق مشاهده شده توسط کاربران را کاهش میدهد. این معضل نیز از طریق تحقیقاتی مورد توجه قرار گرفته است که که باعث ایجاد یک تصویر ترکیبی بوسیله تماس چشمی با استفاده از بازسازی صدای استریو می‌شود . مرکز پژوهش ارتباطات Bell دارای حق ثبت اختراع برای ویدئو کنفرانس چشم به چشم با استفاده از صفحه نمایش طرح عقب با یک دوربین در پشت آن است. این تکنیک نیاز برای دوربین‌های خاص و یا پردازش تصویر را حذف می کند. ظاهر آگاهانه : مشکل دوم با videoconferencing این است که مقابل دوربین هستید، با جریان‌های احتمالی ویدیویی که حتی ضبط هم میشود. کار ارائه تصویر قابل قبول بر روی صفحه نمایش در ارتیاط صوتی وجود ندارد. مطالعات اولیه توسط Chapanis Alphonse نشان داد که افزودن ویدیو در واقع در ارتباط اختلال ایجاد می‌کند و این احتمالا به خاطر آگاهی از در مقابل دوربین بودن است . مسئله تماس با چشم ممکن است با پیشرفت تکنولوژی حل شود و احتمالا مسئله آگاهی از وجود صفحه نمایش وقتی که مردم به ویدیو کنفرانس عادت کنند از بین می رود.