ناچخ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
گونه‌ای ناچخ اروپایی.

ناچَخ واژه‌ای فارسی، (هم‌ریشه با ناشَک سانسکریت به معنای نابودکننده)، و به معنای تبرزین دوتیغه‌است.[۱]

در متون فارسی به این نوع جنگ‌افزار اشاره‌های زیادی شده و از ناچخ ده منی و ناچخ سه منی نیز یاد شده که به انواع سنگین ناچخ‌ها اشاره دارد.[۲]

در داستانی‌های ادبی[ویرایش]

در فارسنامه ابن بلخی آمده‌است: «و انوشیروان تبرزین به دست داشت و بعضی گویند ناچخی و اول کسی کی تبرزین و ناچخ ساخت او بود و از بهر این کار ساخت تا مزدک را بدان زخم کند که شمشیری نمی‌توانست داشت.[۳]

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. فرهنگ معین، سرواژهٔ «ناچَخ»
  2. دهخدا: ناچخ.
  3. فارسنامه ٔ ابن بلخی ص ۹۰