میله چاه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

میله چاه استوانه‌ای است که طول این میله بر حسب زمینی که در آن چاه حفر می‌گردد متفاوت است. برای چاه آب قطر تقریبی آن ۹۰ سانتیمتر است.

مشخصات[ویرایش]

حفر میله باید تا رسیدن به رگه‌های آب‌کش خاک ادامه پیدا کند زیرا اگر حفر میله چاه مثلا در رگه‌ای از خاک رس متوقف گردد بعلت غیرقابل نفوذ بودن آن رگه چاه بسرعت پر شده و غیرقابل استفاده می‌گردد. رگه‌های ماسة که در آن قلوه‌سنگهای درشت داشته و فاقد مواد چسبنده باشد بهترین رگه آبکش می‌باشد.

عمق[ویرایش]

عمق میله چاه نباید از ۱۲ متر کمتر باشد. البته بدون محاسبه ارتفاع انباره و در ساختمانهای بلند و سنگین محل حفر چاه و عمق میله و امتداد کانالهای انباره باید حتماً با نظر مهندس محاسب انجام شود زیرا چنانچه عمق میله باندازه کافی نباشد ممکن است در موقع عبور کانالهای انباره از زیر پی‌های نقطه‌ای در اثر قطع گردیدن تنشهای پخش شده از پی که در اثر وزن ساختمان بوجود می‌آید پی‌ها نشستهای عمده و غیرقابل پیش‌بینی نموده و موجب تخریب ساختمان گردد.

حفر[ویرایش]

میله چاه باید کاملاً عمودی حفر گردد چنانچه در موقع حفر به قطعات بزرگ سنگی برخورد نمودیم بهتر است که یا محل چاه را تغییر دارد و یا با وسائلی مانند دینامیت و غیره سنگ را سوراخ نموده و به حفاری ادامه دهیم. در هر حال نباید میله چاه را از خط مستقیم منحرف نموده در موقع میله‌کنی اگر خاک محل ریزشی باشد باید از کول و یا امکانات دیگر استفاده نمود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]