فایتون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
تابلوی سقوط فائِتون، یوهان لیس، اوایل قرن هفدهم میلادی

فائِتون یا فایِتون (به یونانی: Φαέθων به معنی «درخشنده»، به انگلیسی: Phaëton)، نام فرزند هلیوس (فوبوس) است. فائِتون از مادرش کلایمین می‌خواهد به او اطمینان دهد در مورد پدرش راست می‌گوید که پدرش، هلیوس، خدای خورشید است. وقتی فائِتون قول پدر را کسب می‌کند تا برای اثبات، ارابهٔ خورشید را براند، کنترل آن را از دست می‌دهد و برای جلوگیری از بلاهای بعدی او را می‌کُشند.[۱]

ویل دورانت درباره فایتون می‌نویسد:

فایتون به معنی درخشان، پسر هلیوس، ارابهٔ آتشین را چنان بی باکانه راند که نزدیک بود جهان را بسوزاند. صاعقه به او اصابت کرد و به دریایش افکند. شاید مفاد این افسانه، مانند افسانه ایکاروس اخطاری باشد به جوانان سرکش.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. مشارکت کنندگان ویکی‌پدیای انگلیسی http://en.wikipedia.org/wiki/Phaëton
  2. تاریخ تمدن، ویل دورانت، چاپ هفتم، ۱۳۸۰، جلد دوم، صفحه:۱۹۹

جستارهای وابسته[ویرایش]