شیوهنامه شیکاگو
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
شیوهنامهٔ شیکاگو (به انگلیسی: The Chicago Manual of Style) شیوهنامهای برای نوشتن رسالههاست و کاربردش بیشتر در علوم انسانیاست. این شیوهنامه انعطاف زیادی در شیوهٔ یادکرد منابع میدارد. طبق این شیوهنامه یادکرد منابع بر دو اسلوب کلی میتواند بود: شیوهٔ نویسنده-تاریخ و شیوهٔ پایاننویس/پاورقی-کتابشناسی. هنگامی که بی اشاره به جزئیات از شیوهٔ یادکرد شیکاگو یاد میشود معمولاً منظور شق دوم است یعنی پانویس-کتابشناسی.
در اسلوب پانویس-کتابشناسی یادکرد منابع در پانویس است و پانویسها با شماره مشخص میشود. میتوان در پایان رساله فهرستی الفبایی از مآخذ ذکر کرد (بخش «کتابشناسی») اما اجباری نیست، به شرطی که یادکرد منابع در پانویسها کامل و دقیق باشد. از سوی دیگر میتوان در یادکرد منابع از کوتهنوشتها و خلاصهنویسی سود جست، در این صورت ذکر کامل فهرست منابع و مآخذ اجباریاست.
در اسلوب دیگر (نویسنده-تاریخ) یادکرد منابع در متن اصلی نوشتار و داخل پرانتز است و به طور عادی به نام نویسنده و سال چاپ اثر اشارت میرود. نمونه:
- زبان فارسی از زبانهای هندواروپاییاست (خانلری ۱۳۶۰).
در پایان نوشتار فهرست «آثار یادکرده» یا «مراجع» آورده میشود.
[ویرایش] منابع
- Fowler, H.R., Aron, J.E. McArthur, M. , etal.The Little Brown Handbook. Second Canadian Edition. Adison-Wesley. 1998 ISBN 0-673-52538-4
- The Chicago Manual of Style. 15th ed. The University of Chicago Press, 2003, ISBN 0-226-10403-6.
