شکستگی کالیس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

شکستگی کالیس یکی از انواع شکستگی‌های انتهای پایینی استخوان ساعد است که استخوان زند زبرین دچار شکستگی می‌شود و مچ دست به عقب می رود . ناهنجاری ظاهری ایجاد شده را بصورت بدشکلی (دفرمیته) سرنیزه‌ای یا چنگالی توصیف می‌کنند .

شکستگی کالیس
پرتونگاری شکستگی کالیس با جابجایی کم و دفرمیته واضح
آی‌سی‌دی-۱۰ S52.5
آی‌سی‌دی-۹ 813.41
دادگان بیماری‌ها 2959
مدلاین پلاس 000002
ای‌مدیسین radio/822 emerg/370 radio/199
سمپ D003100

نامگذاری[ویرایش]

بصورت کلی و مبهم، هر شکستگی انتهای ساعد را که شامل انتهای دور (دیستال) رادیوس باشد، و بعضی از اجزای مچ هم در آن به عقب رفته باشند را شکستگی کالیس در نظر می‌گیرند، اما در کاربرد دقیق و فنی، سه جزء اصلی برای شکستگی کلیس به شرح زیر وجود دارد:

  • شکستگی عرضی استخوان زند زبرین
  • فاصله یک اینچی (۲٫۵۴ سانتیمتری) از مفصل رادیوکارپال
  • عقب رفتگی مچ و زاویه دار شدن امتداد استخوانی

سبب[ویرایش]

افتادن روی دست باز باعث این شکستگی می‌شود . اوایل، این شکستگی را در زنان سالخورده‌ای که دچار پوکی استخوان و یائسگی بودند شرح دادند، اما منحصر به این گروه نیست . ارتباط این شکستگی با پوکی استخوان به حدی است که تنها یک شکستگی از آن ارتباط بیشتری با استئوپوروز دارد که شکستگی ستون فقرات است.

تشخیص[ویرایش]

پرتونگاری با اشعه ایکس روش اصلی تشخیصی می‌باشد .

درمان[ویرایش]

برای موارد بدون عارضه، گچ‌گیری درمان انتخابی است .

نام شکستگی[ویرایش]

این شکستگی را به نام دکتر آبراهام کولیز، جراح ایرلندی ای که آنرا در ۱۸۱۴ شرح داد نام‌گذاری کرده‌اند .

منابع[ویرایش]