شکستگی کالیس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

شکستگی کالیس یکی از انواع شکستگیهای انتهای پایینی استخوانهای ساعد است که استخوان زند زبرین دچار شکستگی میشود و مچ دست به عقب می رود . ناهنجاری ظاهری ایجاد شده را بصورت بدشکلی ( دفرمیته) سرنیزه ای یا چنگالی توصیف می کنند .

شکستگی کالیس
پرتونگاری شکستگی کالیس با جابجایی کم و دفرمیته واضح
آی‌سی‌دی-۱۰ S52.5
آی‌سی‌دی-۹ 813.41
دادگان بیماری‌ها 2959
مدلاین پلاس 000002
ای‌مدیسین radio/822 emerg/370 radio/199
سمپ D003100

نامگذاری[ویرایش]

بصورت کلی و مبهم، هر شکستگی انتهای تحتانی ساعد را که شامل انتهای دور (دیستال) رادیوس باشد، و بعضی از اجزای مچ هم در آن به عقب رفته باشند را شکستگی کالیس در نظر می گیرند، اما در کاربرد دقیق و فنی، سه جز اصلی برای شکستگی کلیس به شرح زیر وجود دارد :

  • شکستگی عرضی استخوان زند زبرین
  • فاصله یک اینچی (۲٫۵۴ سانتیمتری) از مفصل رادیوکارپال
  • عقب رفتگی مچ و زاویه دار شدن امتداد استخوانی

سبب[ویرایش]

افتادن روی دست باز باعث این شکستگی می شود . اوایل، این شکستگی را در زنان سالخورده ای که دچار پوکی استخوان و یائسگی بودند شرح دادند، اما منحصر به این گروه نیست . ارتباط این شکستگی با پوکی استخوان به حدی است که تنها یک شکستگی از آن ارتباط بیشتری با استئو پروز دارد که شکستگی ستون فقرات است.

تشخیص[ویرایش]

پرتونگاری با اشعه ایکس روش اصلی تشخیصی میباشد .

درمان[ویرایش]

برای موارد بدون عارضه، گچ گیری درمان انتخابی است .

نام شکستگی[ویرایش]

این شکستگی را به نام دکتر ابراهام کولیز، جراح ایرلندی ای که آنرا در ۱۸۱۴ شرح داد نامگذاری کرده‌اند .

منابع[ویرایش]