سختی برینل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
BrinellHardness.svg

سختی برینل (به انگلیسی: Brinell hardness) یکی از معیارهای سختی است که بر اساس مقاومت مواد در برابر فروروندهٔ کروی شکل از جنس فولاد یا کاربید تنگستن سختی آنها را تعیین می‌کند.

این روش در سال ۱۹۰۰ توسط مهندس سوئدی یوهان آگوست برینل پیشنهاد شد. سختی مواد در این روش بصورت زیر محاسبه می‌شود:

\mbox{BHN}=\frac{2P}{\pi D ({D-\sqrt{(D^2-d^2)})}}

که در آن P میزان نیروی اعمالی به فرورونده ‏(kgF)‏، D قطر فرورونده (mm) و d قطر فرورفته در نمونه (mm) است.

استانداردها[ویرایش]

روش استاندارد این سختی‌سنجی در استانداردهای ‏EN ISO 6506-1‏ [۱]، ‏EN ISO 6506-2‏ [۲]، ‏EN ISO 6506-3‏ [۳] و ‏ASTM E10‏ [۴] آمده است.

پانویس[ویرایش]

  1. EN ISO 6506-1: Metallic materials - Brinell hardness test - Part 1: test method
  2. EN ISO 6506-2: Metallic materials - Brinell hardness test - Part 2: verification and calibration of testing machine
  3. EN ISO 6506-3: Metallic materials - Brinell hardness test - Part 3: calibration of reference blocks
  4. ASTM E10: Standard method for Brinell hardness of metallic materials.

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Brinell scale»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۹ می ۲۰۱۱).