تحقیر (فیلم)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
تحقیر
1963 Le mepris 1.jpg
پوستر اصلی فیلم
کارگردان ژان لوک گدار
تهیه‌کننده کارلو پونتی
جورج دی بورگار
جوزف ای لوین
نویسنده ژان لوک گدار
بازیگران بریژیت باردو
میشل پیکولی
جک پالانس
جورجیا مال
اما واتسون
موسیقی جورج دلر
پیرو پیچینی
فیلم‌برداری رائول کوتارد
تدوین آگنس گوئیلموت
لیلا لاکشمان
تاریخ‌های انتشار ۹ اکتبر، ۱۹۶۳
مدت زمان ۱۰۳ دقیقه
زبان فرانسوی، انگلیسی، آلمانی، ایتالیایی
بودجه ۹۰۰،۰۰۰$

تحقیر (به فرانسوی: Le Mépris) فیلمی است محصول ۱۹۶۳ به کارگردانی ژان لوک گدار که بر اساس رمانی ایتالیایی به نام شبهی در نیمروز (۱۹۵۴) نوشتهٔ آلبرتو موراویا و با حضور بریژیت باردو ساخته شده است.

داستان[ویرایش]

جرمی پروکاش (جک پالانس) تهیه کننده آمریکایی، فریتز لانگ (با بازی خودش) کارگردان مشهور اتریشی را استخدام می‌کند تا فیلمی بر اساس اودیسه هومر بسازد. پروکاش که از شیوه فیلمسازی لانگ برای یک فیلم هنری رضایت ندارد پل جاوال (میشل پیکولی) فیلمنامه‌نویس را استخدام می‌کند تا فیلمنامه را بازنویسی کند. تضادی که از تردید بین یک اثر هنرمندانه و موفقت تجاری بوجود می‌آید یکدفعه با تغییراتی همزمان می‌شود که در رابطه پل با همسرش کامیله جاوال (بریژت باردو) بوجود می‌آید و او بعد از اینکه با پروکاش که میلیونری عیاش است تنها می‌شود از پل کناره می‌گیرد.

بازیگران[ویرایش]

تولید[ویرایش]

تهیه کننده ایتالیایی کارلو پونتی از ژان لوک گدار خواست در صوت امکان در یک فیلم همکاری کنند. گدار اقتباسی از رمان موراویا بنام Il disprezzo (که در انگلیسی به "شبی در نیمروز" ترجمه شده) را پیشنهاد داد که برای نقش‌های اصلی آن کیم نواک و فرانک سیناترا را در نظر داشت اما آنها این پیشنهاد را رد کردند. سپس پونتی مارچلو ماسترویانی و سوفیا لورن را پیشنهاد داد که اینبار گدار مخالفت کرد.

با توجه به اصرار تهیه‌کننده به نمایش هیکلی جذاب و مشهور برای افزایش سود فیلم سرانجام باردو انتخاب شد این موضوع باعث شد شروع فیلم با صحنه‌ای از برهنگی باشد که گدار با شروع فیلم در سینمای رایج را به سخره گرفت و البته این صحنه بعد از پایان فیلمبرداری و با اصرار تهیه کننده آمریکایی فیلمبرداری شد. گدار در این فیلم به عنوان دستیار کارگردان لانگ نقش‌آفرینی کرد بنحوی که لانگ بسیاری از نظریات گدار درباره موج نوی سینمای فرانسه را بیان کرد. گدار همچنین از دو فیلمبردار فراموش شده موج نوی فرانسه یعنی مالت و رویزر در فیلم استفاده کرد.

در صحنه‌ای از فیلم باردو کتابی درباره لانگ به قلم مالت می‌خواند و رویزر هم بعدها مستندی درباره تولید فیلم ساخت. تحقیر کلاً در ایتالیا و توسط استودیوی سینسیتای روم و در منطقه Casa Malaparte واقع در جزیره کاپری فیلمبرداری و ساخته شد. در صحنه‌هایی مشهور، شخصیت‌هایی که توسط باردو و پیکولی نقش آفرینی شده‌اند پی در پی در آپارتمانشان دعوا و آشتی می‌کنند. گدار این صحنه‌ها را همچون سلسله‌ای از صحنات فیلمبرداری خاص در نور طبیعی و نزدیک به زمان واقعی ساخت. رائول کوتارد فیلمبردار تحقیر، فیلمبرداری چند تا از فیلم‌های اصلی موج نوی فرانسه از جمله از نفس افتاده ساخته گدار را انجام داد.

نظرات[ویرایش]

بر طبق نظر کالن مک کوب منتقد سایت اند ساوند، تحقیر بزرگ ترین فیلمیست که در اروپای بعد از جنگ ساخته شده‌است. بوسلی کراوتر فیلم را باشکوه خواند ولی در ادامه گفت کارگردان نتوانسته از استعدادش به شیوه‌ای هوشمندانه تر و درخشان تر استفاده کند. کروتر که نظرش درباره انگیزه شخصیت‌های اصلی روشن نیست می‌گوید: آقای گدار تلاش کرده است تا با این فیلم حسی درباره از خود بیگانگی افراد در این دنیای پیچیده ارائه دهد و او آشکارا به سمت خلق ریتمی در فیلم کشیده شده که آزار و ملال را بیان می‌کند.

منابع[ویرایش]