تئوری پتانسیل مخلوط
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
تئوری پتانسیل مخلوط (به انگلیسی: Mixed potential theory) بیانگر پتانسیل یک الکترود (برخلاف الکترودهای مرجع مانند الکترود استاندارد هیدروژن) است هنگامیکه بخش قابل توجهی جریان آندی یا کاتدی از دو یا چند واکنش اکسایش و کاهش تولید میشود اما همزمان جریان کل الکترود صفر است.
در خوردگی [ویرایش]
بر پایه این تئوری، یک ماده در محیط خورنده در پتانسیل یکتایی قرار دارد و در این پتانسیل، شدت جریان آندی و کاتدی یکسان و برابر شدت جریان خوردگی است.
