ارتفاع
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
- برای دیگر کاربردهای واژه «ارتفاع» به صفحه ارتفاع (ابهامزدایی) بروید.
اِرتِفاع یا بُلَندی یا بلندا اندازهٔ فاصله عمودی است. به یک شیء یا پدیده دارای ارتفاع، مُرتَفَع یا بُلند (در قدیم همچنین بَرز) گفته میشود.
واژهٔ ارتفاع در دو معنی کاربرد دارد. یکی بلندی قد یک چیز و دیگری فاصلهٔ یک چیز از زمین (مانند هواپیما).
در معنی اول ارتفاع به معنی فاصلهٔ میان بلندترین نقطهٔ یک جسم (مانند یک ساختمان یا یک کوه) از یک سطح مبنا (مثلاً سطح دریا) است. در کرهٔ زمین ارتفاع در آب و هوا نقش اساسی دارد. هرچه ارتفاع بیشتر باشد، آب و هوا سردتر و هرچه کمتر باشد، آب و هوا گرمتر است.[۱]
در ریاضیات، ارتفاع را در محور (y) از محورهای مختصات میسنجند.
 |
این نوشتار دربارهٔ ریاضیات خُرد است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
[ویرایش] منابع
- ↑ دانشنامه رشد.
- ویکیپدیای انگلیسی.
