بلندی‌هراسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
چشم‌انداز از برج سی‌ان در شهر تورنتو.

بُلَندی‌هَراسی[۱] یا ترس از ارتفاع، یکی از انواع هراس‌های ویژه است که شامل ترس از بلندی می‌شود. این نوع ترس در صورتی که فرد را دچار اختلال هراس کند می‌تواند خطرناک باشد.

تعریف[ویرایش]

  1. فکر کردن به شرایطی که طی آن فرد در بلندی قرار دارد و در صورت نبود کمک احتمال افتادن وی وجود دارد، و یا تماشا کردن فردی در چنین شرایطی، افراد مبتلا به ترس از ارتفاع را دچار اضطراب می‌کند.
  2. همچون در سایر هراسها، فرد کاملاً متوجه غیرمنطقی و نامعقول بودن ترس خود است، ولی با این وجود نمی‌تواند بر آن غلبه کند.
  3. در صورتی که فرد در شرایط استرس‌زا (بلندی) قرار بگیرد دچار اضطراب و ترس شدید می‌شود. ممکن است او برای مقابله با این حالت از روش‌های ضدهراسی استفاده کند، همچون پوشیدن لباسی خاص، به همراه داشتن وسیله‌ای خاص یا حضور داشتن فردی دیگر.
  4. با وجود این، این افراد تا ممکن است از مواجهه با چنین شرایطی پرهیز می‌کنند، به طوری که ممکن است در زندگی شخصی یا اجتماعی آن‌ها تأثیر منفی داشته باشد.

به طور کلی، هر کسی ممکن است چنین علایمی را از خود نشان دهد، اما فرد تنها در صورتی بیمار شناخته می‌شود که این ترس زندگی روزانه و خانوادگی او را مختل کند.

درمان[ویرایش]

  1. دارو درمانی که معمولا هورمون کورتیزول برای درمان مورد استفاده قرار می‌گیرد.
  2. رفتار درمانی (مواجهه درمانی) به طوری که فرد را به تدریج با موقعیت‌هايی که دچار اضطراب می‌شود روبرو می‌کنند تا متوجه ترس غیرمنطقی خود شود.

منابع[ویرایش]

  1. براهنی، محمدنقی (و دیگران). واژه‌نامهٔ روانشناسی و زمینه‌های وابسته. چاپ یازدهم، تهران: فرهنگ معاصر، ۱۳۸۲ خ.، شابک: ‎x-‎۹۶۴-۵۵۴۵-۱۷.