پیمان اتحادیه اروپا
| گونه | Founding treaty |
|---|---|
| تاریخ امضا | ۷ فوریه ۱۹۹۲ |
| مکان امضا | ماستریخت، هلند |
| تاریخ اجرا | ۱ نوامبر ۱۹۹۳ |
| اصلاحیه | معاهده آمستردام (۱۹۹۹) معاهده نیس (۲۰۰۳) پیمان لیسبون (۲۰۰۹) |
| امضاکنندگان | فهرست کشورهای عضو اتحادیه اروپا |
| متن کامل | |
 [[wikisource:Consolidated version of the Treaty on European Union}|Consolidated version of the Treaty on European Union}]] در ویکی‌نبشته | |
پیمان اتحادیه اروپا یا به‌طور غیررسمی پیمان ماستریخت در تاریخ ۷ فوریه ۱۹۹۲ در شهر ماستریخت کشور هلند و پس از مذاکرات صورت گرفته در تاریخ ۹ دسامبر ۱۹۹۱ بین اعضای European Community امضا و در تاریخ ۱ نوامبر ۱۹۹۳ به اجرا گذاشته شد. این پیمان منجر به ایجاد اتحادیه اروپا شد و پس از ایجاد یکسری اصلاحات توانست خلق واحد پول مشترک یورو را به همراه داشته باشد و اروپا را برای رسیدن به وحدت کامل تا سال ۱۹۹۹ تجهیز کرد.
اصول پیمان ماستریخت
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]سه ستون اصلی پیمان ماستریخت عبارت بود از:
- ایجاد اروپای شهروندان (به جای اروپای حقوق‌دانان و سیاست‌مداران)؛
- وحدت پولی تا سال ۱۹۹۷ یا حداکثر ۱۹۹۹؛
- سیاست خارجی و امنیت مشترک
تاریخچه دادرسی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]امضاکنندگان
[ویرایش | اشتراک‌گذاری] |
 |
 |
 |
 |
 |
 بلژیک |
 دانمارک |
 فرانسه |
 یونان |
 آلمان |
 جمهوری ایرلند |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 ایتالیا |
 لوکزامبورگ |
 هلند |
 پرتغال |
 اسپانیا |
 بریتانیا |
کشورهای امضاکننده توسط این افراد نمایندگی می‌شدند:
- مارک ایسکنس و فیلیپ مایستادت (بلژیک)
- اوفه المان-ینسن و آندرس فو راسموسن (دانمارک)
- رولان دوما و پیر برگووی (فرانسه)
- آنتونیس ساماراس و افتمیوس کریستودولو (یونان)
- گری کالینز و برتی اهرن (ایرلند)
- جانی د میکیلیس و گیدو کارلی (ایتالیا)
- ژاک پوس و ژان-کلود یونکر (لوکزامبورگ)
- هانس فان دن بروک و ویم کوک (هلند)
- ژوائو دی دئوس پینیرو و ژورژه براگا د ماسدو (پرتغال)
- فرانسیسکو فرناندز اوردونیز و کارلوس سولچاگا (اسپانیا)
- داگلاس هرد و فرانسیس ماد (بریتانیا)
- هانس-دیتریش گنشر و تئو وایگل (آلمان)
در نتیجه ریاست هلند بر شورای جوامع اروپایی در شش ماه پیش از مذاکرات، این پیمان در هلند، در شهر ماستریخت امضا شد. دوازده عضو جوامع اروپایی که این پیمان را در ۷ فوریه ۱۹۹۲ امضا کردند عبارت بودند از بلژیک، دانمارک، فرانسه، آلمان، یونان، ایرلند، ایتالیا، لوکزامبورگ، پرتغال، اسپانیا، هلند و بریتانیا.
تصویب
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
این پیمان خاطرنشان کرد که باید "توسط عالی‌طرف‌های متعاهد مطابق با الزامات قانون اساسی مربوطه خود تصویب شود".[۱] در موارد دانمارک، فرانسه و ایرلند، این امر مستلزم همه‌پرسی بود.[۲]
در نخستین همه‌پرسی دانمارک، در ۲ ژوئن ۱۹۹۲، پیمان با اختلاف ۵۰.۷٪ در مقابل ۴۹.۳٪ رد شد.[۳] امتیازاتی که تا پایان سال در ادینبرو به دست آمد، از جمله، به طور حیاتی، همان معافیتی که بریتانیا از واحد پول مشترک کسب کرده بود (دانمارک مجبور نبود از کرون خود دست بکشد)، امکان برگزاری دومین همه‌پرسی را فراهم کرد. در ۱۸ مه ۱۹۹۳، پیمان ماستریخت با ۵۶.۷٪ آرا تأیید شد.[۴]
در ایرلند، یازدهمین متمم قانون اساسی، که به کشور اجازه می‌داد پیمان را تصویب کند، در همه‌پرسی‌ای که در ۱۸ ژوئن ۱۹۹۲ برگزار شد با حمایت ۶۹.۱٪ آرا تصویب شد.
در سپتامبر ۱۹۹۲، یک همه‌پرسی در فرانسه با ۵۰.۸٪ آرا به نفع تصویب پیمان، حمایت محدودی از آن کرد. این رأی اندک به نفع تصویب در فرانسه، که در آن زمان با عنوان 'petit oui' (بله کوچک) شناخته می‌شد، باعث شد ژاک دلور اظهار نظر کند که "اروپا به عنوان یک پروژه نخبه‌گرا آغاز شد که در آن گمان می‌رفت تنها چیزی که لازم است متقاعد کردن تصمیم‌گیرندگان است. آن دوران استبداد خیرخواهانه به پایان رسیده است."[۵]
در پارلمان بریتانیا، تصویب پیمان اکثریت قاطعی نداشت. در اعتراض به چشم‌پوشی از سیاست اجتماعی، کارگر مخالفت کرد، در حالی که "ضد فدرالیست‌ها" باعث انشعاب در محافظه‌کاران حاکم شدند. نخست‌وزیر جان میجر توانست تنها با گره زدن تصویب به بقای دولت در یک رأی اعتماد، بر "شورشیان ماستریخت" خود غلبه کند.[۶] (محققان و ناظران پیشنهاد می‌کنند که در بریتانیا، پیمان ماستریخت "نقطه عطفی حیاتی" از نظر انشعابات درون حزب محافظه‌کار بر سر یکپارچگی اروپا و انشعاب نهایی حزب حاکم در سال ۲۰۱۶ به جناح‌های خروج و ماندن بود).[۷]
در آلمان، پیمان ماستریخت در ۲ دسامبر ۱۹۹۲ با اکثریت ۵۴۳ رأی از ۵۶۲ رأی در بوندستاگ و به اتفاق آرا در بوندسرات تصویب شد.[۸] بوندستاگ موظف بود قانون اساسی را اصلاح کند تا "عضویت آلمان در اتحادیه اروپا (ماده ۲۳) و همچنین ایجاد اتحادیه پولی اروپا (ماده ۸۸) را قانونی کند."[۹] تصویب با اعتراضاتی در دادگاه قانون اساسی فدرال آلمان به تأخیر افتاد، شاکیان ادعا می‌کردند که اصلاحات منتقل‌کننده صلاحیت‌های حاکمیتی به اتحادیه اروپا اصول دموکراتیک (ماده ۲۰ و ۳۸(۱)) قانون اساسی را که غیرقابل اصلاح بودند (ماده ۷۹(۳)) نقض می‌کند؛ بنابراین پیمان ماستریخت باید غیرقابل قبول باشد.[۱۰] دادگاه در ۱۲ اکتبر ۱۹۹۳ رأی خود را صادر کرد و پیمان ماستریخت را با قانون اساسی سازگار دانست، اما مقرر داشت که اتحادیه اروپا نمی‌تواند بدون تأیید بوندستاگ اختیارات بیشتری به خود اعطا کند.[۹] دادگاه همچنین تصمیم Solange II خود را تأیید کرد و برتری آرای دیوان دادگستری اروپا را پذیرفت و در عین حال قدرت خود را برای بررسی قوانین ثانویه اجتماعی به منظور تضمین حمایت از حقوق اساسی در همکاری نزدیک با دیوان دادگستری اروپا حفظ کرد.[۱۰] آلمان آخرین کشور عضو بود که پیمان را تصویب کرد و این پیمان از ۱ نوامبر ۱۹۹۳ لازمالاجرا شد.
منابع
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]- ↑ TEU p. 139
- ↑ پارسونز، کریگ (۲۰۰۶). یک ایده خاص از اروپا. انتشارات دانشگاه کرنل. ص.۲۰۲. شابک ۹۷۸−۰−۸۰۱۴−۴۰۸۶−۱
- ↑ هاومان, جوئل (4 ژوئن 1992). "رهبران EC پس از رد پیشنهاد دانمارک در دریا سرگردان شدند: اروپا: رأی مخالف به پیمان ماستریخت مانع از حرکت به سوی وحدت می‌شود. برنامه‌های توسعه نیز ممکن است در خطر باشد". لس آنجلس تایمز. Retrieved 7 دسامبر 2011.
- ↑ "به طور عمیق: پیمان ماستریخت". بی‌بی‌سی نیوز. 30 آوریل 2001. Retrieved 4 مه 2013.
- ↑ آنل، لارس (۲۰۱۴). دموکراسی در اروپا - مقاله‌ای در مورد مشکل واقعی دموکراتیک در اتحادیه اروپا بایگانی‌شده در ۲۱ اوت ۲۰۲۲ توسط Wayback Machine. ص.۲۳. Forum för EU-Debatt.
- ↑ گودوین، استفان (23 ژوئیه 1993). "مناظره ماستریخت: میجر 'به عامل اعتماد کشانده شد': تبادلات مجلس عوام: موضوع پیمان 'نمی‌تواند بیشتر از این چرک کند'". ایندیپندنت. لندن. Retrieved 4 مه 2013.
- ↑ هپل, تیموتی (1 اکتبر 2021). "از ماستریخت تا برگزیت : ترسیم شکاف اروپایی در درون حزب محافظه‌کار پارلمانی از میجر تا جانسون". Observatoire de la société britannique (in English) (27): 171–194. doi:10.4000/osb.5418. ISSN 1775-4135. S2CID 247417281.
{{cite journal}}: مقدار|url-access=اشتراکینامعتبر (کمک) - ↑ "تصویب دشوار - رویدادهای تاریخی در روند یکپارچگی اروپا (1945–2009) - وب‌سایت CVCE". www.cvce.eu. Retrieved 7 مه 2024.
- 1 2 ویلند, یوآخیم (1994). "آلمان در اتحادیه اروپا - رأی ماستریخت دادگاه قانون اساسی فدرال". European Journal of International Law. 5 (2): 259–266. doi:10.1093/oxfordjournals.ejil.a035870.
{{cite journal}}: مقدار|url-access=اشتراکینامعتبر (کمک) - 1 2 ویگاندت, مانفرد (1 ژانویه 1995). "یکپارچگی بین‌المللی آلمان: احکام دادگاه قانون اساسی فدرال آلمان در مورد پیمان ماستریخت و استقرار نیروهای آلمانی در خارج از منطقه". American University International Law Review. 10 (2).
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Maastricht_Treaty». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۶ آوریل ۲۰۱۰.
| عمومی | |
|---|---|
| کتابخانه‌های ملی | |
- اتحادیه اروپا در ۱۹۹۳ (میلادی)
- اتحادیه اروپا
- تاریخ ماستریخت
- جامعه اقتصادی اروپا در ۱۹۹۲ (میلادی)
- فوریه ۱۹۹۲ (میلادی)
- سیاست پولی
- علم اقتصاد در ۱۹۹۲ (میلادی)
- کمیسیون اروپا
- ماستریخت
- پارلمان اروپا
- معاهدهها
- معاهدههای آلمان
- معاهدههای اسپانیا
- معاهدههای ایتالیا
- معاهدههای ایرلند
- معاهدههای بریتانیا
- معاهدههای بلژیک
- معاهدههای پرتغال
- معاهدههای دانمارک
- معاهدههای فرانسه
- معاهدههای لازمالاجرا در ۱۹۹۲ (میلادی)
- معاهدههای لازمالاجرا در ۱۹۹۳ (میلادی)
- معاهدههای لوکزامبورگ
- معاهدههای مصوبشده در ۱۹۹۲ (میلادی)
- معاهدههای هلند
- معاهدههای یونان
- هلند در ۱۹۹۲ (میلادی)
- یورو
- پیمان اتحادیه اروپا