وابستگی زیاد و کم به نوع

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

در برنامه‌نویسی، اغلب در گفتگو به زبان‌های برنامه‌نویسی وابسته زیاد به نوع (به انگلیسی: Strongly typed) یا وابسته کم به نوع (به انگلیسی: Weakly typed) نسبت داده می‌شود. به طور کلی، این عبارت‌ها تعریف دقیقی ندارند. بلکه، بیشتر توسط طرفداران یا منتقدان یک زبان برنامه‌نویسی، به عنوان ابزاری برای شرح اینکه چرا یک زبان بهتر یا بدتر از جایگزین‌ها است استفاده می‌شود.

تاریخچه[ویرایش]

در ۱۹۷۴، لیسکو (به انگلیسی: Liskov) و زایلز (به انگلیسی: Zilles) یک زبان وابسته زیاد به نوع را تعریف کردند به این عنوان که «هر گاه یک شیء از فراخوانی یک تابع به تابع صدا زده‌ شده عبور کرد، نوعش باید سازگار با نوع تعریف‌شده در تابع صدا زده‌ شده باشد.»[۱] جکسون در اینباره نوشته‌است، «در یک زبان وابسته زیاد به نوع ناحیه هر داده یک نوع متفاوت دارد و هر فرایند الزامات ارتباطش را به شروط این نوع‌ها توضیح می‌دهد.»[۲]

تعاریف «زیاد» یا «کم»[ویرایش]

تعدادی از تصمیم‌گیری‌های مختلف طراحی زبان به عنوان نشانه‌ای از وابستگی «زیاد» یا «کم» به نوع نسبت داده شده‌است. در حقیقت، بسیاری از اینها دقیق‌تر وجود یا عدم وجود ایمنی نوع، ایمنی حافظه، بررسی ایستایی نوع، یا بررسی پویایی نوع را درک کرده‌اند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. Liskov, B; Zilles, S (1974). "Programming with abstract data types". ACM Sigplan Notices. CiteSeerX: 10.1.1.136.3043. 
  2. Jackson, K. (1977). "Parallel processing and modular software construction". Lecture Notes in Computer Science. Lecture Notes in Computer Science 54: 436–443. ISBN 3-540-08360-X. doi:10.1007/BFb0021435.