فدراسیون کارگران آمریکا - کنگره سازمانهای صنعتی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
AFL – CIO
نام کامل فدراسیون کارگران آمریکا - کنگره سازمانهای صنعتی
تاسیس‌شده ۴ دسامبر ۱۹۵۵ (۱۹۵۵-12-۰۴)
اعضا ۱۱٬۵۲۵٬۰۲۳
کشور ایالات متحده آمریکا
محل دفتر واشینگتن، دی. سی.
وب‌گاه www.aflcio.org

فدراسیون کارگران آمریکا - کنگره سازمانهای صنعتی” (به انگلیسی: American Federation of Labor - Congress of Industrial Organisations) (AFL – CIO) مرکز ملی سندیکایی آمریکا و بزرگترین فدراسیون سندیکاها در ایالات متحده است. این فدراسیون از چهل و شش سندیکای ملی و بین‌المللی تشکیل شده که روی هم رفته ۱۲ میلیون کارگر فعال و بازنشسته را نمایندگی می‌کنند. این نهاد در هزینه کرد و کنشگری سیاسی حضور فعالی دارد. این اتحادیه، در حقیقت اتحادیه اتحادیه‌های کارگری به شمار می‌آید و میان اتحادیه‌های کارگری متعدد هماهنگی ایجاد می‌کند.

سابقه تأسیس این اتحادیه قدرتمند به سال ۱۸۸۶ بازمی‌گردد. در این سال، فدراسیون کارگری آمریکا The American Federation of Labor (AFL) به منظور حمایت از حقوق کارگران و مقابله با کارفرمایان تشکیل شد. با گسترش نظام سرمایه‌داری و پیشرفت صنایع از جمله صنایع اتومبیل سازی، نقش اتحادیه‌های کارگری رو به افزایش گذاشت و تعداد و تنوع آنان نیز گسترش یافت تا جائی که سرانجام در سال ۱۹۳۸ یک سازمان قدرتمند کارگری به نام کنگره سازمان‌های صنعتی The congress of Industrial Organisation (CIO) تأسیس شد. تقریباً تا ۲۰ سال بعد دو سازمان عمده کارگری در عرصه اجتماعی، از منافع کارگری دفاع می‌کردند و بعضاً رقابت‌های شدیدی نیز با یکدیگر داشتند. در سال ۱۹۵۵ با ادغام دو سازمان در یکدیگر و تشکیل AFL-CIO دومین گروه ذی‌نفوذ از لحاظ تعداد اعضا در ایالات متحده شکل گرفت.

روند عضویت کارگران در AFL- CIO طی سالیان گذشته روبه کاهش گذاشته‌ است و عمده‌ترین علت آن تحولات اجتماعی و توسعه رفاه کارگران بوده‌است. در حالی که در سال ۱۹۵۶، ۳۳ درصد کارگران غیر کشاورزی عضو AFL –CIO بودند، این رقم در آستانه سال ۲۰۰۰ به ۱۶ درصد کاهش یافت. بعلاوه بسیاری از کارگران اتحادیه‌های خاص خود را دارند که عضو AFL-CIO نیستند. از جمله انجمن ملی آموزش The National Education Association که منافع معلمین مدارس ایالات متحده را نمایندگی می‌کند.

منابع[ویرایش]