سیستم ویدئو خانگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سیستم ویدئو خانگی[۱] (به انگلیسی: Video Home System) (که به اختصار به آن VHS نیز می‌گویند[۲])، استانداردی برای کاست های ضبط آنالوگ برای مصارف خانگی بر پایه نوار مغناطیسی بود که توسط شرکت جی‌وی‌سی توسعه داده‌شد.

دهه ۱۹۷۰ دورانی بود که ضبط ویدئویی، اصلی‌ترین هم‌بخش‌گر در صنعت تلویزیون شده‌بود. مانند هر نوآوری در زمینه فناوری، تعداد زیادی از شرکت های کوچک و بزرگ، شروع به ایجاد و توسعه استانداردی برای ضبط تلویزیونی کردند که بتواند بخش گسترده‌ای از جهان پذیرای آن باشند. در قله این نوآوری‌ها، در صنعت ویدئو خانگی، جنگی برای توسعه استاندارد نوار ویدئویی ایجاد شد. در این زمینه دو فرم وی‌اچ‌اس و بتامکس بیشتر در معرض دید رسانه‌ها و عموم مردم قرار گرفتند که در نهایت در این جنگ قالب ویدئویی وی‌اچ‌اس به پیروزی رسید[۳] و تا پایان دوران نوار ویدئویی خانگی در این زمینه فرمانروایی کرد.

با ورود تکنولوژی‌های نو و معرفی و پذیرش جهانی فرم پخش ویدئویی دی‌وی‌دی در سال ۲۰۰۰، پایه های فرمانروایی وی‌اچ‌اس در زمینه ویدئو خانگی شروع به فروریزی کرد[۴] تا در نهایت در سال ۲۰۰۶ استودیوهای فیلم‌سازی آمریکایی، عرضه فیلم‌های تازه خود را با قالب وی‌اچ‌اس متوقف کردند. در تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۰۸، بزرگ‌ترین پخش‌کننده وی‌اچ‌اس های از پیش ضبط شده آمریکا یعنی شرکت پخش صدا و تصویر، آخرین محموله نوارهای ویدئویی وی‌اچ‌اس را به بندر پالم در ایالت فلوریدا آمریکا ارسال کرد[۲].

VHS یک نوار ویدئویی قدیمی است که برای تبدیل آن به دی وی دی باید از عمل کپچر استفاده شود

منابع[ویرایش]