ستیهندگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ستیهندگی[۱] یا آنتاگونیسم به دید کلی معاشرت غیراجتماعی انسان‌هاست.

دربارهٔ واژه[ویرایش]

ستیهندگی برابر فارسی واژهٔ آنتاگونیسم می‌باشد.[۲] ستیهندگی برگرفته از «ستیهنده = ستیهندگ + ی، پسوند مصدری»[۳]، ستیزی است که با لجاجت و جنگ و سرکشی و نافرمانی باشد. واژهٔ آنتاگونیسم از ریشهٔ یونانی «آنتی»(anti) به معنای ضد و «آگونیسما»(agonisma) به معنای ستیزه می‌باشد. این واژه در آلمانی به شکل Antagonismus و در انگلیسی به شکل antagonism می‌باشد.

روشن‌سازی[ویرایش]

ستیهندگی بیش از همه در بافت فلسفهٔ اجتماعی و در ارتباط با تضاد، نزاع و آشتی ناپذیری به کار می‌رود. این اصطلاح را نخستین بار کانت برای نامیدن «معاشرت غیراجتماعی انسان‌ها» به کار برد. بر پایهٔ نگرهٔ مارکسیستی جامعه، هر جامعهٔ شکافته به طبقات، به طور الزامی آنتاگونیستی است، یعنی مشخصهٔ آن تضاد منافع آشتی ناپذیر است، که این تضادها در نگرش کارل مارکس تنها در یک جامعهٔ بی طبقه (کمونیستی) از بین می‌روند.

پانویس[ویرایش]

  1. فرهنگ فلسفی دودِن، ترجمه‌ٔ رحمان افشاری و واهیک کشیش زاده
  2. فرهنگ فلسفی دودِن، ترجمهٔ رحمان افشاری و واهیک کشیش زاده
  3. فرهنگ واژهٔ دهخدا

منبع[ویرایش]

  • فرهنگ فلسفی دودِن، ترجمه‌ٔ رحمان افشاری و واهیک کشیش زاده