رویینگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

رویینگی (به انگلیسی: Passivation) به معنای غیرفعال شدن در خوردگی است.

چگونگی[ویرایش]

همه فلزها در پ‌هاش خنثی و نزدیک به خنثی این رفتار را دارند. دلیل آن هم ایجاد یک لایه غیرقابل‌حل‌شدن در اثر خوردگی بر روی سطح فلز است. این رفتار در فولاد زنگ‌نزن، کروم و تیتانیم بسیار ایده‌آل است.

رفتار آندی یک فلز با قابلیت رویینگی دارای دو بخش است:

بخش فعال که در آن فلز بطور عادی خورده می‌شود.

بخش غیرفعال که در آن با رسیدن جریان به مقداری بحرانی (icritical) آغاز می‌شود.

رویینگی فولاد زنگنزن[ویرایش]

رویینگی فولاد زنگ‌نزن دارای ۳ بخش است:

نخست اتم‌های آهن سطح در اثر خوردگی حل می‌شوند، کم‌کم غلظت کروم در سطح افزایش می‌یابد و با ایجاد یک زنجیره، جلوی حل‌شدن بیشتر آهن گرفته می‌شود. با تماس این اتم‌های کروم با آب، بخش دوم که ایجاد اکسید کروم است آغاز می‌شود و فولاد وارد بخش رویینگی می‌شود.

در بخش دوم، از آنجا که اکسید کروم یک اکسید با کمبود الکترون است، به‌ازای هرچند Cr+3 ‎ بایستی یک Cr+6 ‎ باشد و برای خنثی ماندن بارالکتریکی کل، جای خالی کاتیونی در شبکه باشنده می‌شود. این جاهای خالی مکانی برای آغاز حل‌شدن دوباره فولاد و بخش سوم است.

با افزایش پتانسیل، Cr+3 ‎ ناپایدار می‌شود و به Cr+6 ‎ تبدیل می‌شود و حل‌شدن فولاد دوباره آغاز می‌شود. به این بخش فرارویینگی گفته می‌شود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

Mars G. Fontana, Corrosion Engineering, McGraw-Hill, 1987.