جیان لورنزو برنینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
جیان لورنزو برنینی
سلف‌پرترهٔ برنینی
زاده ۷ دسامبر ۱۵۹۸(۱۵۹۸-12-0۷)
ناپل
مرگ ۲۸ نوامبر ۱۶۸۰ میلادی (۸۱ سال)
رم
ملیت ایتالیایی
شناخته‌شده برای مجسمه‌ساز، نقاش، معمار
جنبش باروک

جیان لورنزو برنینی[۱] (به ایتالیایی: Gian Lorenzo Bernini) (زادهٔ ۷ دسامبر ۱۵۹۸ در ناپل- درگذشتهٔ ۲۸ نوامبر ۱۶۸۰ در رم) هنرمند ایتالیایی و یک معمار برجسته بود که بیشتر در رم فعال بود.او برترین مجسمه ساز زمان خود بود که اعتبارش به خاطر خلق آثاری در سبک باروک بدست آمده بود.

برنینی توانایی نمایش یک داستان دراماتیک از شخصیتهایی که احساسات شدید از خود نشان می دهند را داشت، و در عین حال می توانست مجسمه هایی با ابعاد بزرگ خلق کند که نمایانگر عضمت و شکوه باشند.

یکی از پیکرتراشان چیره‌دست زمان خود بود و البته معماری برجسته. برنینی اولین مجسمه‌سازی است که پیکره‌هایی در سبک باروک آفرید و این شیوهٔ پیکرتراشی را به حدی از کمال رسانید که آثار دیگر هنرمندان این سبک تنها سهم کوچکی از تاریخچهٔ مجسمه‌سازی باروک را به‌خود اختصاص می‌دهند.[۲] او که هنرآموختهٔ مکتب کلاسیک بود، توانایی منحصربه‌فردی در کار با سنگ مرمر داشت و شیوهٔ روایت دراماتیک/ناتورالیستی واقع‌گرایانه‌ای در به‌تصویر کشیدن «یک لحظه» داشت که تقریبا تکان‌دهنده بود. در مقام مقایسه با دیگر مجسمه‌سازان هم‌عصرش -از جمله رقیب او آلساندرو آلگاردی- برنینی را می‌توان جانشین شایستهٔ میکل آنژ به‌شمار آورد.با در نظر گرفتن آنچه او انجام داد، استعدادش فراتر از محدوده مجسمه سازی بود.توانایی او در ترکیب مجسمه سازی، نقاشی و معماری به صورت یک مفهوم به هم پیوسته، توسط مورخ هنری "اروین لوین" به عنوان "یگانگی هنرهای بصری"، نام گذاری شده است. به عنوان یک فرد مذهبی که در دوران اصلاح کاتولیک زندگی می کرد، برنینی از نور برای ایجاد درک بهتر از مجموعه های مذهبی خود استفاده می کرد. اغلب از یک منبع نور مخفی برای افزایش حس پرستش یا تشدید لحظات دراماتیکی که مجسمه هایش بیان می کردند، استفاده می کرد.

همچنین برنینی به همراه معاصرانش فرانچسکو برومینی (معمار) و پیترو داکورتنا(نقاش و معمار)، از چهره های برجسته در دوران ظهور باروک رومی بود. در اوایل کارشان آنها با هم در پروژه میدان باربرینی زیر نظر معمار سوییسی-ایتالیایی ، کارلو مادرنو،کار می کردند و بعد از مرگ او تحت رهبری برنینی به کار خود ادامه دادند. اما بعدها در کارهای مختلف با هم به رقابت پرداختند و حسادت و چشم وهم چشمی زیادی، به خصوص بین برنینی و برومینی،به وجود آمد. با وجود نوآوری های بیشتر برومینی و کورتنا در معماری، برنینی هنرمند برتر بشمار میرفت، به ویژه در دوران پاپ اوربان هشتم (۴۴−۱۶۲۳) و الکساندر هفتم (۶۵−۱۶۵۵)؛ به طوریکه توانست مهمترین پروژه رم، در زمان خودش ، کلیسای سن پیترو، را بدست آورد. طرح میدان سن پیترو در جلو کلیسا، یکی از نوآورانه ترین و موفق ترین طرح های معماری برنینی است.

در زندگی حرفه ای طولانی برنینی، پروژه های مهم زیادی به او واگذار شد. بسیاری از آنها مربوط به دستگاه پاپ بود. در سالهای اولیه او مورد توجه عموزاده پاپ، کاردینال سفیونه بورخس قرار گرفت، و در سال ۱۶۲۱ در حالی که فقط ۲۳ سال داشت، توسط پاپ گرگوری پانزدهم، ملقب به شوالیه شد.

زندگی شخصی[ویرایش]

برنینی در سال ۱۵۹۸ در ناپل متولد شد. پدرش پیترو برنینی، یک مجسمه ساز منریست (تکلف‌گرایی) اهل فلورانس بود و مادرش آنجلیکا گالانته اهل ناپل. او ششمین فرزند از سیزده فرزند آنها بود. برنینی تا سال ۱۶۳۹ مجرد بود؛ در ۴۱ سالگی با یک دختر ۲۲ ساله رومی به نام کاترینا تزیو ازدواج کرد. او یازده فرزند به دنیا آورد که کوچکترین آنها، دومنیکو برنینی، اولین زندگی نامه نویس برنینی بود. در ۱۶۰۶ برنینی هشت ساله، به همراه پدرش پیترو، که درگیر چند پروژه مهم شده بود، به رم رفت. در آنجا خیلی زود مهارت برنینی مورد توجه آنیباله کاراچی نقاش و پاپ پل پنجم قرار گرفت، و خیلی زود مورد حمایت کاردینال سفیونه بورخس قرار گرفت. اولین کارهای او ملهم از مجسمه های کلاسیک باستانی بود.

در سال ۱۶۳۰، برنینی درگیر یک ماجرای عشقی با زنی متاهل به نام کستانزا ( همسر دستیارش متیو بنوچلی، که به نام بنارلی نیز شناخته می شد) شد. در طول این رابطه، برنینی مجسمه نیم تنه ای از کستانزا ساخت (اکنون در موزه باجلو د شهر فلورانس نگهداری می شود) که یکی از بهترین کارهای اوست.

بعدها این زن با برادر کوچکتر برنینی رابطه عاشقانه بر قرار کرد. جان لورنزو بعد از کشف این موضوع بسیار خشمگین شد و به قصد کشتن برادرش او را در خیابان تعقیب کرد. سپس با یکی از خدمتکارهایش به خانه کستانزا رفت و با چاقو صورت او را زخمی کرد. سرانجام آن خدمتکار دستگیر و زندانی شد و کستانزا نیز به جرم فحشا به زندان افتاد.

برنینی در سال ۱۶۸۰ در رم از دنیا رفت و در کلیسای سانتا ماریا مجیوره به خاک سپرده شد.



نگارخانه[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. جیان‌لورنزو و جیووانی لورنزو هم گفته می‌شود
  2. «Gian Lorenzo Bernini»(انگلیسی)‎. وب‌گاه رسمی بریتانیکا. بازبینی‌شده در ۲۲ فوریه ۲۰۱۰. 

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Gian Lorenzo Bernini»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۲ فوریه ۲۰۱۰).