برادران کولیر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از برادران کالیر)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
پارک برادران کولیر
Collyer Bros Park jeh.JPG
گونهپارک پاکتی
موقعیت۲۰۷۸ خیابان پنجم
نزدیک‌ترین شهرنیویورک
مختصات۴۰°۴۸′۳۰″شمالی ۷۳°۵۶′۲۷″غربی / ۴۰٫۸۰۸۳۹۵°شمالی ۷۳٫۹۴۰۸۳۴°غربی / 40.808395; -73.940834

برادران کولیر (انگلیسی: Collyer brothers)، دو برادر هم‌نیای اهل منهتن، نیویورک بودند که به دلیل نحوه زندگی، مردم‌گریزی و علاقه‌شان به جمع‌آوری خِرت وپِرت و زباله‌جمع‌کنی مشهور شده بودند. هر دو برادر در سال ۱۹۴۷ در خانه‌شان در تقاطع خیابان خیابان پنجم و ۱۲۸ام که از پدر و مادرشان برایشان به ارث رسیده‌بود، درگذشتند.[۱]

لَنگلی و هومر فرزندان یک خانواده‌ی نسبتاً ثروتمند بودند.[۲] لَنگلی، پیانیست حرفه‌ای و هومر وکیل دادگستری بود، اما دو برادر به دلیل ابتلا به اختلال وسواس فکری عملی، به گوشه‌نشینی و زباله‌جمع‌کنی روی آوردند. آب و برقشان به علت نپرداختن بدهی‌های عقب‌افتاده قطع شد و رفته رفته وضع سلامت‌شان هم رو به وخامت گذاشت. هومر بر اثر ابتلا به بیماری نابینا شد و لنگلی مجبور شد به تنهایی در خیابان‌ها آشغال جمع کند.

رفته رفته، خانه‌شان از وسایل کهنه و خرت وپرت پر شد، تا جایی که پلیس پس از ورود به منزلشان و در بررسی از ساختمان به ۱۴ پیانو، ۱۲۰ تن زباله و ۲۵هزار جلد کتاب و ده‌ها هزار نسخه روزنامه برخورد.[۳] برادران کولیر که مبتلا به نوعی اختلال روانی بودند، از ترس ورود سارقان و دزدها و برای آن‌که کسی به حریم خانه‌شان وارد نشود، در خانه‌شان تله‌های انفجاری کار گذاشته بودند.[۴]

خانهٔ برادران کولیر در خیابان پنجم که به «خانهٔ قهوه‌ای» شهرت داشت، تخریب و آن مکان به یادشان، به پارک عمومی کوچکی تبدیل شده است.

در فرهنگ عمومی[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «Collyer Brothers Park». سازمان پارک‌های نیویورک. ۱۸ مرداد ۱۳۸۸. دریافت‌شده در ۲۲ فوریه ۲۰۱۷.
  2. «نخستین جمله». سازمان پارک‌های نیویورک. ۱ بهمن ۱۳۸۹. دریافت‌شده در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۷.
  3. «The Mad Kings of Clutter». وال استریت ژورنال. ۲۱ اوت ۲۰۰۹. دریافت‌شده در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۷.
  4. "Police Await Hermit's Return Following Death of Brother". The Pittsburgh Press. March 22, 1947. p. 3. Retrieved March 18, 2014.
  5. «آشغال جمع‌کن‌های عزلت‌نشین». روزنامه شرق. ۱ بهمن ۱۳۸۹. دریافت‌شده در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۷.