اصل همدلی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از اصل هم‌دلی)
پرش به: ناوبری، جستجو

در فلسفه و علوم بلاغی، اصل هم‌دلی تلاشی است برای ارائهٔ معقول‌ترین و قابل دفاع‌ترین تعبیر ممکن از مدعای گوینده. در واقع هدف از این اصل متدولوژیک پرهیز از نسبت دادن دروغ و مغالطه‌های منطقی نسبت به مدعای دیگری است تا وقتی که تعبیر عقلانی دیگری از آن مدعا وجود دارد. به گفتهٔ سیمون بلک‌برن (۱۹۹۴): «این مفسر را مجبور می‌کند حقیقت یا عقلانیت را در مدعا بیشینه کند.»

اصل هم‌دلی در سال ۱۹۵۸-۵۹ توسط نیل ال. ویلسون نام‌گذاری شد و ویلارد فان اورمان کواین و دانلد دیویدسن صورت‌بندی‌های مختلف این اصل را ارائه داده‌اند. دیویدسن گاهی آن را اصل سازگاری عقلانی نیز می‌خواند. او این اصل را بدین صورت جمع‌بندی می‌کند: «ما از طریق تفسیرآراء و افکار دیگران به روشی که به کم‌ترین تناقض ممکن بینجامد بیش‌ترین درک را از آن‌ها به دست می‌آوریم.» از سوی دیگر کواين این اصل را تلاشی برای فهم استدلال‌های منطقی می‌داند مخصوصاً زمانی که مطمئن نیستیم معنای سخن گوینده را کاملاً درک کرده‌ایم. از زمان کواین و دیگران، فلاسفه دست‌کم چهار روایت مختلف از این اصل را ارائه داده‌اند.

  1. دیگری از کلمات به شیوهٔ متداول استفاده می‌کند؛
  2. مدعای دیگری صحیح است؛
  3. شیوهٔ استدلال دیگری صحیح است؛
  4. دیگری سخن جالبی می‌گوید؛

اصل انسانیت –که متممی برای اصل هم‌دلی است– می‌گوید هنگام تفسیر سخن دیگری باید فرض کنیم باورها و خواسته‌های او به نوعی با هم و با حقیقت پیوستگی دارند و «ما گزاره‌هایی را به گوینده نسبت می‌دهیم که اگر خودمان در آن شرایط می‌بودیم به کار می‌بردیم.» [۱] اصل انسانیت در سال ۱۹۷۳ توسط ریچارد گرندی نام‌گذاری شد.

پانویس[ویرایش]

  1. Daniel Dennett, "Mid-Term Examination," in The Intentional Stance, p. 343

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • Blackburn, Simon (1994). "charity, principle of," The Oxford Dictionary of Philosophy. Oxford: Oxford University Press, p. 62.
  • Davidson, ‎Donald. “Ch. 13: On the Very Idea of a Conceptual Scheme”. In Inquiries into Truth and Interpretation. Oxford: Clarendon Press, 1984. 

پیوند به بیرون[ویرایش]