ابزار هماهنگ ساز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
تنظیم ابزار هماهنگ سازی مسرشمیت ب‌اف ۱۰۹ ای (ژانویه 1941). یک دیسک چوبی به پروانه متصل استفاده شده است تا مکان عبور فشنگ ها از بین آن مشخص شود.

ابزار هماهنگ ساز یا هماهنگ ساز اسلحه، که گاهی اوقات با دقت کمتر قطع کننده نامیده می شود، ابزاری است که در هواپیماهای تک موتوره با پیکربندی کشنده (کشش هواپیما رو به جلو توسط پروانه) به تسلیحات متصل می شود تا خلبان بتواند از بین پروانه در حال چرخش بدون اینکه گلوله ها به تیغه های آن اصابت کند، تیراندازی نماید. در این ایده تسلیحات ثابت مانده و به جای نشانه گیری با خود اسلحه، کل هواپیما به سمت هدف نشانه می رود.

در این حالت مشکلات عملی زیادی به وجود می آید که بیشتر آن ها ناشی از ماهیت ذاتی دقت پایین اسلحه خودکار هنگام شلیک، سرعت بسیار زیاد (و متغیر) تیغه های پروانه درحال چرخش و سرعت بسیار بالای مورد نیاز برای ابزار هماهنگ کننده این دو است.

به دنبال ایده های آگوست اویلر که به نظر می رسد اولین کسی بود که پیشنهاد شلیک اسلحه ثابت در جهت پرواز هواپیما را در سال 1910 ارائه کرد؛ طراحی و آزمایش هماهنگ ساز اسلحه در سال های 1913 و 1914 در فرانسه و آلمان در حال انجام بود. با این حال اولین ابزار هماهنگ ساز عملی که فاصله زیادی با نمونه قابل اطمینان نهایی داشت، بر روی جنگنده تک‌باله آیندکر (خود در آلمانی به معنای تک‌باله) نصب شد که در اواسط سال 1915 وارد نیروی هوایی امپراطوری آلمان گردید. موفقیت آیندکر منجر به طراحی ابزارهای متعدد هماهنگ ساز اسلحه شد که با ابداع وسیله هیدرولیک کنستانتینسکو در بریتانیا با اطمینان قابل قبول در سال 1917 به اوج خود رسید. تا پایان جنگ جهانی اول مهندسان آلمانی تلاش زیادی برای دستیابی به یک ابزار الکتریکی به جای موارد مکانیکی یا هیدرولیکی جهت ایجاد پیوند بین موتور و اسلحه کردند.

از سال 1918 تا اواسط دهه 1930، تسلیحات استاندارد یک جنگنده دو اسلحه هماهنگ شده با کالیبر تفنگ سبک بود که از میان تیغه های پروانه رو به جلو شلیک می کردند. با این وجود در اواخر دهه 1930 نقش اصلی این جنگنده ها به طور فزاینده ای مقابله با بمب افکن‌های بزرگ و تمام فلزی به حساب می آمد که تسلیحات "سنتی" سبک آنها بدین منظور ناکافی بود.

از آنجایی که استفاده از بیش از یک یا دو قبضه اسلحه در فضای محدود موجود در جلوی بدنه هواپیمای تک موتوره غیرممکن بود، نصب تسلیحات روی بال ها که مسیر شلیک آن ها خارج از محل چرخش پروانه بود، افزایش پیدا کرد. استفاده از این طراحی تا حدودی ثمر بخش بود اما استفاده از ابزار هماهنگ ساز تا معرفی پیشرانه های جت و عدم وجود پروانه ای در آن ها که با اسلحه هماهنگ شود، متوقف نشد.