سیستم تعلیق

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سیستم تعلیق یا فنربندی (به انگلیسی: Suspension) قسمتی از خودرو است که باعث می‌شود نوسانات حاصل از حرکت خودرو برروی سطوح ناهموار به جِرم معلق که شامل اتاق، شاسی، متعلقات و سرنشینان وارد نشود. سیستم تعلیق از جِرم فنربندی‌شده، فنر، کمک‌فنر و جِرم فنربندی‌نشده تشکیل شده‌است.

سیستم تعلیق خودرو دو وظیفهٔ مهم را برعهده دارد که یکی جذب نوسانات و ارتعاشات وارد به چرخ‌ها بر اثر ناهمواری‌های جاده و دیگری تماس مؤثر لاستیک چرخ‌ها با سطح جاده‌ است. در سیستم تعلیق خودرو همیشه دو مقوله مورد بحث بوده: یکی کیفیت سواری دادن و دیگری قابلیت هدایت و کنترل، که این دو مرتباً در تضاد با یکدیگرند. به عبارت دیگر، بهبود یکی باعث بروز اشکال در دیگری می‌شود.[۱]

انواع سیستم تعلیق[ویرایش]

سیستم‌های تعلیق متداول از عقب به‌ترتیب:
  • Live axle with Watt bar
  • Suspension like on a bike fork
  • Swing axle
  • دوجناقی
  • مک فرسون
این دیاگرام کامل نیست و شماتیک است.

به‌طورکلی سیستم‌های تعلیق به‌صورت‌های زیر طبقه‌بندی می‌شوند:

طبقه‌بندی ازنظر استقلال:

۱- تعلیق‌های مستقل
۲- تعلیق‌های صُلب و وابسته
۳- تعلیق‌های نیمه‌مستقل

و طبقه‌بندی ازنظر محرک بودن:

۱- تعلیق محرک
۲- تعلیق غیرمحرک

و طبقه‌بندی ازنظر:

۱- کاربری در جلو
۲- کاربری در عقب

منابع[ویرایش]

  • The Automotive Chassis: Engineering Principles, Second Edition, Prof. Dipl.-Ing. Jörnsen Reimpell Dipl.-Ing. Helmut Stoll, Prof. Dr.-Ing. Jürgen W. Betzl
  1. صافی، سید محمود، تكنولوژی شاسی و جلوبندی خودرو، تهران: انتشارات ماندگار، ۱۳۸۷. شابک: 978-964-5778-26-0