یوزپلنگ آسیایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسی English
یوزپلنگ ایرانی
طراحی از بدن یوز آسیایی در هند
وضعیت بقا
طبقه‌بندی علمی
فرمانرو: جانوران
شاخه: طنابداران
رده: پستانداران
راسته: گوشت‌خوارسانان
تیره: گربه‌سانان
سرده: یوزها
گونه: A. jubatus
زیرگونه: A. j. venaticus
نام سه‌جمله‌ای
Acinonyx jubatus venaticus
(Griffith، ۱۸۲۱)

یوزپلنگ آسیایی یا یوزپلنگ ایرانی (نام علمی: Acinonyx jubatus venaticus) یک زیرگونهٔ به‌شدّت در معرض خطر انقراض از یوزپلنگ است که اکنون تنها چند ده قلاده از آن در ایران یافت می‌شود.

این جانور در مناطق بیابانی در سطح منطقه زندگی می‌کرد و سال‌هاست که نسل آن در معرض نابودی کلی قرار دارد. نتایج جدیدترین تحقیقات نشان می‌دهد که بین ۷۰ تا ۱۰۰ یوز پلنگ در چهار منطقه خوارتوران در شهرستان شاهرود، نای‌بندان در طبس و دره‌انجیر در اردکان وجود داشته باشد. شهرستان‌های زرند، نائین و جاجرم نیز نقاط دیگری است که احتمال حضور یوز در آنان می‌رود. این تخمین نتیجه نقشه برداری زمینی است که توسط بیش از ۱۲۰۰۰ دوربین دید در شب که در مکانهای مختلف کار گذاشته شده بود.[۱] همچنین در خرداد ماه سال ۱۳۹۱ در منطقه حفاظت شده درونه شهرستان بردسکن یک قلاده یوزپلنگ آسیایی مشاهده و تصویربرداری شد.[۲][۳]

زیستگاه[ویرایش]

توله‌های یوز در سال ۱۸۹۷ در هند همراه با یک سگ

در حدود ۲۰۰۰ سال پیش یوزها در اکثر نقاط آسیا حضور داشتند اما الان منحصر به نواحی دور افتاده‌ای در بیابان‌های ایران شده‌اند. یوزها در سرزمینهای باز و علفزارها، دشتهای کوچک، مناطق نیمه بیابانی و سایر مناطقی که می‌توان در آن شکار یافت زندگی می‌کنند. یوز پلنگها را در ایران می‌توان در مناطق کویری پیدا کرد که شامل قسمتهایی از استان‌های کرمان، خراسان، سمنان، یزد و تهران و مرکزی می‌شود. همچنین احتمالاً یوزپلنگ‌ها در مناطق خشک بلوچستان پاکستان که هنوز شکار یافت می‌شود وجود دارند. زیستگاه‌های یوز در ایران به علت پیشروی بیابان‌ها و تبدیل شدن بخشی از زمینهای زیستگاه به زمینهای کشاورزی و مسکونی شدن بخشی دیگر و همچنین از بین رفتن مراتع توسط دامهای اهلی و در نتیجه کاهش تعداد آهو و گوزن که از منابع غذایی یوزها هستند کاهش یافته‌است.

یوز ماده مانند یوز نر محدوده خاصی را تصرف نمی‌کند و این به آن علت است که ماده‌ها در میان زیستگاههای مختلف در حرکت می‌باشند و این اهمیت حفظ زیستگاهها را گوشزد می‌کند. در ایران یوزها پیشتر در کویرها بودند اما به خاطر اینکه در بیابان توسط شکارچیان بسیار راحت شکار می‌شدند به مناطق مرتفع تر و نیمه کوهستانی پناه بردند و اکنون بیشتر در این نواحی و درهای خشک میان کوهها دیده می‌شوند.

نام[ویرایش]

یوز کلمه‌ای‌ست زبان فارسی که از دیرباز در اشاره به این حیوان به‌کار می‌رفته‌است. یوز از بن مضارع یوزیدن به معنای جستن آمده‌است و به‌جهت شباهت ظاهری این حیوان با پلنگ امروزه بیشتر با نام یوزپلنگ شناخته می‌شود.

چیتا واژه‌ای‌ست هندی که از واژه سانسکریت چیتراکا به معنی «خال‌خالی» وارد انگلیسی شده و گاهی در فارسی نیز به‌کار می‌رود.

در زبانهای دیگر نامهای گوناگونی برای این حیوان به‌کار رفته‌است. در زبان عربی یوز را "فهد" می‌نامند درحالیکه در افغانستان به آن "تازی پرنگ" (فارسی دری) و "تازی پلنگ" (پشتو) گفته می‌شود. در پاکستان نیز در زبان براهوئی به آن "یوز" گفته می‌شود. در زبان سواحیلی نیز که در شرق آفریقا رایج است نام "دوما" را برای این جانور بکار می‌برند.[۴]

شکل ظاهری[ویرایش]

چیتا

یوزپلنگ سریعترین حیوان روی خشکی است و سرعتش می‌تواند به ۱۰۰ کیلومتر در ساعت برسد اما تا چند صد متری بیشتر نمی‌تواند با این سرعت بدود. پوستی نخودی رنگ و با خالهای سیاه و گرد و کوچک دارد، و موهایش زبر و کوتاه‌است. این حیوان اندامی کشیده دارد و اندازه بدن یک یوز بالغ ۱۱۲ تا ۱۳۵ سانتیمتر با دمی به اندازه ۶۶ تا ۸۴ سانتیمتر است و وزنش می‌تواند از ۳۴ تا ۵۴ کیلوگرم باشد. کلاً نرها بزرگتر از ماده‌ها هستند. خطی به نام خط اشک از گوشه چشم این حیوان تا گوشه لبش امتداد یافته‌است که این خط در نوع ایرانی ضخیم تر از نوع آفریقایی است.همچنین جمجمه ای کشیده داشته که در شکار هایش کمکش می کند.

تغذیه[ویرایش]

یوزها، غزالها و گوزنهای کوچک را شکار می‌کنند. در ایران بیشتر شکارشان آهو و جبیر و قوچ و میش ٬بز و کل و حتی خیلی وقتها خرگوش و دیگران حیوانات از قبیل حتی روباهها و شغال را شکار می‌کنند کلاً هر حیوانی را در بیابان بیابند می‌توانند شکار کنند. دیده شده که یوز پلنگ بز و گوسفند را نیز شکار کرده‌است اما به ندرت پیش می‌آید که به حیوانات اهلی حمله کند و معروف نیست که به انسانها نیز حمله کرده باشد. یوز پلنگها در ایران به فلات مرکزی محدود شده‌اند. مهمترین علتی که باعث کاهش شکارهای اصلی این حیوان از قبیل قوچ و میش شده از بین رفتن چراگاهها به علت چرا بیش از اندازه حیوانات اهلی می‌باشد. همچنین از دیگر علل تهدید کننده جمعیت این حیوان در ایان استخراج معادن در زیستگاههای این جانور است.

روش شکار کردن یوزها به این صورت است که ابتدا با احتیاط به طعمه نزدیک می‌شوند و یک فاصله ۱۰۰ تا ۲۰۰ متری را با آن حفظ می‌کنند٬و پشت ناهمواری‌های زمین ٬بوته‌ها یا دیگر پوششها خود را پنهان می‌کنند و ناگهان حمله می‌کنند. سرعت یوز در مسافت کوتاه بسیار قابل توجه‌است و از هر شکار یا حتی حیوان شکارچی سیعتر است. حتی یوز از یک سگ شکاری و یک کانگورو بسیار سریعتر است. اما این سرعت را نمی‌تواند در مسافت طولانی حفظ کند. یک سگ شکاری نمی‌تواند از یک گوزن هندی سبقت بگیرد اما ژنرال مک آلیستر دیده‌است که یک یوز یک گوزن نر سیاه را در حالی که از فاصله ۳۶۰ متری به سمتش دویده شکار کرده‌است.

یوز ایرانی یک گوزن را شکار کرده نقاشی از جیمز فوربس در هند ۱۸۱۲

اما در ایران چون یوزها طعمه‌هایشان بیشتر در مناطق نیمه کوهستانی زندگی می‌کنند دیگر به این صورت شکار نمی‌کنند بلکه در آبشخورها کمین کرده تا از غفلت طعمه استفاده کنند. در ایران به علاوه حیوانات بومی که شکار یوز می‌شوند دیده شده در شمال کشور حتی از گیاهان مانند انجیر وحشی نیز تغذیه کرده‌اند.

سیر تاریخ تکامل[ویرایش]

شکارگاه اکبر شاه در هند ۱۶۰۲ گفته می‌شد وی در یک زمان ۱۰۰۰ یوز داشته که از آنها برای شکار استفاده می‌کرده

یوزپلنگ زمانی در عربستان و هند و تمام ایران و مرکز آسیا و افغانستان و پاکستان محدود بود و در ایران و شبه قاره هند که بسیار زیاد بود. یوزپلنگها تنها گربه سانانی هستند که می‌توانند اهلی شده و برای شکار آموزش بینند. گفته شده امپراتور مغول هندوستان ٬اکبر شاه، حدود ۱۰۰۰ قلاده یوزپلنگ در یک زمان داشته‌است. چیزی که در بسیاری از نقاشی‌ها و مینیاتورهای ایرانی و هندی نشان داده شده‌است، محدوده‌هایی برای نگهداری یوز پلنگ در تعداد زیاد است. نگهداری این حیوان بسیار پیچیده‌است: به طور مثال میزان باروری این حیوان در اسارت بسیار پایین است و نرخ مرگ و میر در میان توله‌های این حیوان به علل ژنتیکی بسیار زیاد است و همچنین این حقیقت که ماده در این حیوان انتخاب کننده جفت است و نمی‌توان دو یوز نر و ماده را در کنار هم گذاشت تا خودشان جفت شوند چون ممکن است با هم جفت گیری نکنند و ماده، نر را نپسندد. و این عوامل باعث شده میزان تولید مثل این حیوان در اسارت بسیار پایین باشد. دانشمندان به یک حقیقتی در باره یوزها پی برده‌اند و آن این است که بدن تمام یوزها از یک سیستم ایمنی کاملاً مشابه بهره می‌برد و در واقع یک بیماری کشنده می‌تواند همه یوزها را به طور مشابه از پای در آورد و هیچ یوزی ار آن جان سالم به در نبرد. و این مشابهت در زنهای ایمنی بدن به خاطر پیوند خوردن یوزها در ۱۲۰۰۰ سال پیش است که باعث شباهت ژنی آنها به همدیگر گردیده‌است. در واقع بوجود آمدن یک نمونه قوی در آینده غیرقابل پیش بینی است.

در گذشته، زیستگاه یوز پراکندگی وسیعی از شبه جزیره عربستان تا هندوستان و ترکمنستان داشته‌است. اما در قرن اخیر بر اساس اطلاعات موجود نسل یوز آسیایی جز در ایران در سایر کشورها منقرض شده‌است: عراق ۱۹۲۹، کویت ۱۹۴۲، هند ۱۹۴۷، قزاقستان ۱۹۷۰، پاکستان ۱۹۷۲، ترکمنستان ۱۹۷۳، عربستان ۱۹۷۳، عمان ۱۹۷۷.[۵]

در ابتدای قرن ۲۰ یوز در بسیاری از نواحی در آستانه انقراض قرار داشت و آخرین ادله عینی از یوز در هندوستان مربوط به سه عکس است که در سال ۱۹۴۷ گرفته شده‌است. در سال ۱۹۹۰ به نظر می‌رسد که یوز تنها در ایران باقی‌مانده باشد. در سال ۱۹۷۰ برآورد شده بود که ۲۰۰ یوزپلنگ در ایران وجود دارند. اما اخیراً زیست‌شناس ایرانی هرمز اسدی تخمین زده‌است که تعداد یوزها در ایران بین ۵۰ تا ۶۰ قلاده باشد و از این تعداد نیز بیشترشان در بیابانهای مرکزی ایران و بقیه در نواحی خشک بین مرز ایران و پاکستان هستند. در مناطقی که یوزها زندگی می‌کنند محلی‌ها گفته‌اند که بیش از ۱۵ سال است که آنها را ندیده‌اند.

نگهداری[ویرایش]

بعد از انقلاب حفظ حیات وحش در ایران اهمیت خود را از دست داد و یوزپلنگ‌ها همراه غزال‌ها شکار می‌شدند و در نتیجه تعدادشان به سرعت رو به افول نهاد. و در نتیجه اقدامات بعد از انقلاب در ایران اکنون این جانور در لیست جانوران در معرض خطر انقراض قرار گرفته‌است. بعضی بررسی‌های آقای اسدی در سال ۱۹۹۷ نشان داده‌است اگر می‌خواهیم نسل یوز در ایران هم منقرض نشود باید یک اقدام عاجل در مورد افزایش جمعیت غزالها و حفظ زیستگاه آنها انجام دهیم.

دشمن طبیعی یوز، سگ گله و پلنگ است. برخلاف تصور اکثر مردم، یوزها حیوانات آرامی هستند و هرگز به دام‌های اهلی حمله نمی‌کنند. ورود دام به زیستگاه یوز از تهدیدات اصلی زندگی یوزپلنگ است، علاوه بر این‌که سگ گله ممکن است به یوز حمله کند، چوپانان هم به محض رویارویی با این حیوان با تصویر احتمال حمله یوز به دام‌ها، حیوان را با تیر یا سنگ می‌زنند.

از سوی دیگر، با توجه به اینکه وجود آب در زیستگاه اصلی یوز که دشت‌های باز و تپه ماهورهای واقع در مناطق استپی و بیابانی است، یک موهبت محسوب می‌شود، دام و بخصوص شتر وقتی سر آبشخور یا چشمه می‌آیند، آن را اشغال می‌کنند و دیگر نه یوز و نه طعمه‌هایش به آنجا نمی‌روند. در نتیجه طعمه‌های یوز مهاجرت می‌کنند یا می‌میرند و به دنبال آن زندگی یوز هم تحت تاثیر قرار می‌گیرد.

گفتنی است که غذای اصلی این حیوان را آهو، جبیر، قوچ و میش، کل و بز و خرگوش تشکیل می‌دهد که امروزه به دلیل شکار بی‌رویه شکارچیان غیرمجاز مجهز به خودروها و موتورسیکلت‌های قدرتمند صحرایی، جمعیت آنها نیز به شدت در حال کاهش است.

تهدیدات[ویرایش]

تعغیرات زمینی تأثیرگذارترین عامل در اکوسیستم یوزپلنگ می‌باشد. آزار اذیت از طرف انسان، کاهش زیستگاهها و پراکنده شدن زیستگاهها، گسترش بیابانها و شکار منابع غذایی یوزپلنگها مثل غزالها و مخصوصا شکار حیوانات برای سرگرمی یا برای تجارت از علل کاهش نسل این حیوان بوده‌است. بر طبق گزارش سازمان محیط زیست کشور این کاهش مخصوصا در بین سالهای ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۱ بوده‌است.

اکنون یوزپلنگ‌ها در تعداد بسیار کم و در نواحی پراکنه زیست می‌کنند و این غلظت کم جمعیتی به خاطر کاهش جمعیت قوچ و آهو به علت از بین رفتن مراتع و همزمان با آن آزار و ادیت یوزها از سوی انسان می‌باشد.

از جمله دیگر عوامل تهدید کننده زیستگاه یوزپلنگ‌ها در ایران، احداث جاده از وسط منطقه حفاظت شده کوه بافق است که به رغم تلاش‌ها هنوز این پروژه متوقف نشده است.[۶]

زغال سنگ، مواد مخدر و یوز پلنگ: زغال سنگ، آهن و مس سه فلزی هستند که در سه استان در ایران و میان زیستگاههای یوز پلنگ یافت شده‌اند. تخمین زده می‌شود در دو منطقه زغال سنگ بافق و آهن نایبند بیشتر جمعیت یوزپلنگ‌ها بیرون از منطقه حفاظت شده باشند. خود استخراج معدن تهدیدی برای یوزها نیست. بلکه خطر اصلی به خاطر احداث جاده برای این معدن و رفت‌وآمد انسان در این جاده باعث نزدیکی بین انسان و یوز می‌شود و دسترسی انسانها را به یوز در مخصوصا بیرون از مناطق حفاظت شده افزایش می‌دهد. در مرز ایران و افغانستان و پاکستان هنوز گذرگاههایی وجود دارد که تبهکاران مسلح و قاچاقچیان مواد مخدر از آن طریق مواد مخدر را در مرکز و غرب ایران پخش می‌کنند٬آنها باید باید برای این کار از میان زیستگاههای یوز گذر کنند و یوزها مخصوصا در بیون از مناطق حفاظت شده تلفات بسیاری می‌دهند. سه کشور ایران ٬افغانستان و پاکستان نمی‌توانند کاری اساسی ترتیب دهند. این اطلاعات بر طبق تحقیقات آقای اسدی در سال ۱۹۹۷ بوده‌است اما اکنون اطلاعات موثقی در دسترس نیست.

تلاش برای حفظ یوزپلنگ آسیایی[ویرایش]

پروژه حفاظت از یوزپلنگ آسیایی، با همکاری برنامه توسعه سازمان ملل و سازمان حفاظت ازمحیط زیست در سال ۲۰۰۱ شروع به کار کرد. برای کار مطالعاتی و حفاظتی، ۵ منطقه انتخاب شد که گمان می‌رفت ۸۰ درصد یوزهای ایران در آن مناطق پراکنده‌اند. پارک ملی توران، پارک ملی کویر در استان سمنان، منطقه حفاظت شده بافق و پناهگاه‌های حیات‌وحش دره انجیر و نایبندان در استان یزد.

بیمه[ویرایش]

برای نخستین بار در جهان، محیط‌بانان و پرسنل زیستگاه‌های یوزپلنگ و خود یوزپلنگ آسیایی زیر پوشش بیمه تکمیلی برده شد که از اسفند ۱۳۹۲ بمدت پنج سال و بصورت رایگان انجام می‌شود. اگر یوز به هر دلیلی در منطقه تلف شود به میزان ۵۰ میلیون تومان برای هر قلاده یوز هزینه همان زیستگاه خواهد شد و در سال تا ۵ قلاده این موضوع اجرا خواهد شد. اگر یوز آسیبی به دام دامداران وارد کند نیز بیمه موظف خواهد بود زیان دامدار را بپردازد.[۷]

آمار موجود از یوز آسیایی[ویرایش]

با اینکه آمار یوز آسیایی را در ایران گاهی بین ۵۰ تا ۶۰ قلاده و در کل، کمتر از ۱۰۰ قلاده عنوان کرده‌اند، این اعداد را "حدس کارشناسی" می دانند. چرا که یوزپلنگ حیوانی به شدت مخفی کار و فراری از انسان است، به راحتی خود را در طبیعت استتار می‌کند و گستره زیستگاهش بسیار وسیع است. همه این عوامل دست به دست هم می‌دهند تا آمارگیری از این گونه کاری بسیار مشکل شود. بهترین روش آمارگیری از یوز در ایران را استفاده از دوربین تله‌ای عنوان می‌کند. دوربین‌های تله‌ای نوعی از دوربین‌های اتوماتیک هستند که با عبور حیوان از جلوی چشمی دوربین، فاصله‌ای ۱۵ متری را عکس می‌گیرند. در واقع این دوربین‌ها حضور حیوان را هم بواسطه تغییر شدت نور دریافتی در لحظه عبور درمی‌یابند و هم از روی درجه حرارت بدن حیوان. ابتدا گذرگاه‌های یوز را از روی ردپای حیوان مشخص کرده، سپس دوربین‌های تله‌ای را در آنجا کار گذاشته می‌شود. خال‌های روی بدن یوز، مانند اثر انگشت انسان، منحصربه‌فرد است. بنابراین از روی عکس‌ها، تعداد یوزها را در آن فاصله، مشخص کرده و با انجام کارهای آماری جمعیت یوز آن ناحیه را تخمین می‌زنند.

کار آماری انجام شده بر اساس تعداد یوزهای ثبت شده در زیستگاه‌های استان یزد برآورد ۸ تا ۱۲ یوز در این ایستگاه‌ها را نشان می‌دهد و می‌توان با حدود اطمینان ۹۵٪ از حضور ۹ تا ۱۸ یوز در این منطقه سخن گفت. برآوردهای پیشین جمعیت ۳۳ تا ۴۸ پوزپلنگ را برای استان یزد تخمین می‌زد. جمعیت کل یوزپلنگ ایرانی نیز در برآوردهای قبلی در سال ۱۳۷۶، تعداد ۵۰ تا ۱۰۰، در سال ۱۳۸۳ جمعیت ۵۰ تا ۶۰، و در سال ۱۳۸۷ تعداد ۷۰ تا ۱۰۰ یوزپلنگ ایرانی تخمین زده شده بود.[۸]

پروژه برآورد جمعیت یوزپلنگ ایرانی در استان یزد از دی ماه ۱۳۹۰ تا فروردین ماه ۱۳۹۱ به همت پروژه حافظت از یوزپلنگ ایرانی، انجمن یوزپلنگ ایرانی، و انجمن پنترا انجام شده و طی آن جمعاً ۱۰۰ دستگاه دوربین تله‌ای در زیستگاه‌های بافق، دره انجیر، آریز و سیاه‌کوه در این استان کار گذاشته شد و برای رسیدن به نتایج نهایی باید کار در زیستگاه‌های میاندشت، عباس‌آباد، نای‌بندان، راور، خارتوران و پارک ملی کویر نیز انجام شده و مجموع نتایج گردآوری شود.[۹]

نصب گردنبند ردیاب برروی یوز[ویرایش]

ژانویه سال ۲۰۰۷، پروژه رادیوتله متری و نصب گردنبندهای ردیاب روی یوزآسیایی برای نخستین بار به صورت عملی آغاز شد. طرف ایرانی این پروژه سازمان حفاظت محیط زیست، دفتر برنامه توسعه سازمان ملل (یو ان دی پی) در ایران و پروژه حفاظت از یوز آسیایی و طرف خارجی آن هم انجمن حفاظت از حیات وحش آمریکا (دبلیو سی اس) است. گردنبند ردیاب (جی. پی. اس کولار) شامل یک فرستنده و گیرنده رادیویی و قطعه‌ای برای تنظیم زمان بازشدن قلاده است. هدف از نصب این ردیاب بدست آوردن اطلاعاتی در مورد زیستگاه، توقف گاه، مسیرهای رفت‌وآمد و مهاجرت یوز است. این گردنبندها، آنتن زمینی دیگری دارد که اگر از یک فاصله‌ای به گونه نزدیک تر شویم، بدون دسترسی مستقیم به گردنبند، اطلاعات توسط امواج (یو. اچ. اف) به دستگاهی زمینی منتقل می‌شود و از کل این اطلاعات، می‌توان به رفتارشناسی این حیوان پی برد. وزن این گردنبدها ۲۸۰ گرم است. محدودیت زمانی این گردنبند باتری آن است که جی پی اس آن تا دوسال می‌تواند فعال بماند. گردنبندها طوری تنظیم می‌شوند که بعد از گذشت ۱۸ ماه، خودبه‌خود باز می‌شوند و از روی سیگنال‌هایی که می‌فرستد، جای آنها شناسایی می‌شود. برای گرفتن یوز در محل گذر آنها، تله‌هایی گذشته می‌شود که مجهز به فرستنده سیگنال هستند. به محض این‌که حیوان در این تله‌ها می‌افتد، تیم به محل مورد نظر رفته و دامپزشک تیم اقدام به بیهوش کردن یوز می‌کند. نمونه برداری از خون و بافت حیوان، نصب گردنبند و جاگذاری میکروچیپی در پشت گردن یوز از اقدامات بعدی است. بعد از آن از دارویی برای به هوش آوردن حیوان استفاده می‌شود تا حیوان، بیهوش در طبیعت نماند و خطراتی تهدیدش نکند.

در تاریخ[ویرایش]

یوزپلنگ آسیایی از دیرباز مورد توجه انسان‌ها بوده است و از آنجا که به سادگی اهلی می‌شود، در شکار طعمه‌هایی چون غزال به انسان‌ها کمک می کرده است. در میان آثار باستانی، مهری مربوط به هزاره سوم پیش از میلاد در میان‌رودان این جانور را در حالی که قلاده‌ای بر گردن دارد در کنار مربیش به تصویر می‌کشد. شاهان آشوری از یوزها برای شکار بهره می‌گرفتند. در سوریه و فلسطین، جنگجویان صلیبی از شکار آهو توسط یوز سخن به میان آورده‌اند. گزارش شده است که یکی از شاهان سده پانزدهم میلادی در ارمنستان گله‌ای از یوزها به شمار صد عدد از این جانوران داشت.[۱۰]

نماد[ویرایش]

قرار است طرح یوزپلنگ ایرانی بر روی لباس تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴ برزیل به عنوان نماد کشور ایران نقش ببندد، این طرح از سوی فیفا تایید شد.[۱۱] این ایده برای نخستین بار از سوی آرش نورآقایی مطرح شد و توسط آقای محمد درویش و سایر دوستداران یوزپلنگ ایرانی گسترش پیدا کرد.[۱۲][۱۳][۱۴][۱۵]

پانویس[ویرایش]

  1. برنامه توسعه انسانی ملل متحد
  2. «مشاهده یک قلاده یوزپلنگ آسیایی در منطقه حفاظت‌شده درونه». خبرگزاری ایسنا، ۳۰ خرداد ۱۳۹۱. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۱ فوریه ۲۰۱۳. بازبینی‌شده در ۱۹ تیر ۱۳۹۱. 
  3. «مشاهده یک قلاده یوزپلنگ آسیایی در بردسکن». سازمان صدا و سیمای ج ا ا (واحد مرکزی خبر)، 30 خرداد ۱۳۹۱. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۱ فوریه ۲۰۱۳. بازبینی‌شده در 14 بهمن ۱۳۹۱. 
  4. یوزپلنگ به چه معناست؟
  5. Guggisberg, Wild cats of the world, 269-270.
  6. http://fa.trend.az/regions/iran/2210243.html
  7. یوزپلنگ آسیایی بیمه شد خبرگزاری انتخاب
  8. آمار دقیق اما نگران کننده ثبت جمعیت یوز در استان یزد: تنها ۸ یوزپلنگ ایرانی ثبت شد مسعود بُربُر، روزنامه قانون، 22 آذر 1391
  9. آمار دقیق اما نگران کننده ثبت جمعیت یوز در استان یزد: تنها ۸ یوزپلنگ ایرانی ثبت شد مسعود بُربُر، روزنامه قانون، 22 آذر 1391
  10. Guggisberg, Wild cats of the world, 266.
  11. یوزپلنگ ایرانی نماد ایران در برزیل بی‌بی‌سی فارسی
  12. محمد درویش. «وقتی فوتبال ایران در برزیل به یوزپلنگ مدد می‌رساند!». ۶ شهریور ۱۳۹۲. بازبینی‌شده در ۱۵ بهمن ۱۳۹۲. 
  13. محمد درویش. «فقط 157 روز انتظار برای تحقق یک ناممکن!». ۱۳ بهمن ۱۳۹۲. بازبینی‌شده در ۱۵ بهمن ۱۳۹۲. 
  14. آرش نورآقایی. «۱۶- خوشحالم». ۶ شهریور ۱۳۹۲. بازبینی‌شده در ۱۵ بهمن ۱۳۹۲. 
  15. آرش نورآقایی. «آخرش یوز را به جام جهانی فرستادیم!». ۱۳ بهمن ۱۳۹۲. بازبینی‌شده در ۱۵ بهمن ۱۳۹۲. 

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Asiatic Cheetah»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (بازیابی در ۷ اوت ۲۰۰۸).
  • «منبع جعبه‌زیست»(انگلیسی)‎. ویکی‌پدیای انگلیسی. بازبینی‌شده در ۲۱ نوامبر ۲۰۰۸. 

پیوند به بیرون[ویرایش]

Asiatic cheetah[1]
Picture of an Asiatic Cheetah
Conservation status
Scientific classification
Kingdom: Animalia
Phylum: Chordata
Class: Mammalia
Order: Carnivora
Family: Felidae
Genus: Acinonyx
Species: A. jubatus
Subspecies: A. j. venaticus
Trinomial name
Acinonyx jubatus venaticus
(Griffith, 1821)
Synonyms

Acinonyx jubatus raddei
(Hilzheimer, 1913)

The Asiatic cheetah ("cheetah" from Hindi चीता cītā, derived from Sanskrit word chitraka meaning "speckled") (Acinonyx jubatus venaticus) is now also known as the Iranian cheetah, as the world's last few are known to survive mostly in Iran. Although presumed to be extinct in India, it is also known as the Indian cheetah. During British colonial times in India it was famous by the name of hunting leopard,[3] a name derived from the ones that were kept in captivity in large numbers by the Indian royalty to use in hunting wild antelopes. (In some languages all cheetah species are still called exactly that; i.e. Dutch: jachtluipaard.)

The Asiatic cheetah is a critically endangered[2] subspecies of the cheetah found today only in Iran, with some occasional sightings in Balochistan, Pakistan. It lives mainly in Iran's vast central desert in fragmented pieces of remaining suitable habitat. Although once common, the animal was driven to extinction in other parts of Southwest Asia from Arabia to India including Afghanistan. As of 2013, only 20 cheetahs were identified in Iran but some areas remained to be surveyed.[4][5] The total population is estimated to be 40 to 70 individuals, with road accidents accounting for two-thirds of deaths.[6] Efforts to stop the construction of a road through the core of the Bafq Protected Area were unsuccessful.[6] In order to raise awareness of the Asiatic cheetah, the cat will appear on the jerseys of the Iran national football team at the 2014 FIFA World Cup.[7]

The Asiatic cheetah separated from its African relative between 32,000 and 67,000 years ago.[8][9][10][11] Along with the Eurasian lynx and the Persian leopard, it is one of three remaining species of large cats in Iran today.[12]

Anatomy and morphology

Cheetah cubs with dog (India, 1897).

The cheetah is the fastest land animal in the world.[13] The head and body of the adult Asiatic cheetah measure from 112 to 135 cm with a tail length between 66 and 84 cm. It can weigh from 34 to 54 kg, but the male is slightly larger than the female.

It was previously thought that the body temperature of a cheetah increases during a hunt due to high metabolic activity.[14] During a chase, a cheetah produces 60 times more heat than at rest in just a short amount of time. Much of the heat that is being produced from glycolysis is being stored to possibly raise the body temperature. However, the experiments to prove this claim were not done in a natural setting. The cheetahs were tested on a treadmill and only involved two cheetahs and would run for minutes on end. Until recently, researchers are now stating that increased body temperature has nothing to do with the hunt. New experiments were conducted to test natural settings and it was found that body temperature does not increase during a hunt. There is new evidence that cheetahs experience stress hyperthermia and body temperature actually increases slightly after a hunt.[15] Cheetahs are nervous after a hunt which could induce stress hyperthermia and in turn raise the body temperature.

During stress hyperthermia, there is high sympathetic nervous activity. After a hunt, the risk of another predator coming after their kill is great and the cheetah is stressed because they are on high alert.[16] The increased sympathetic activity prepares the cheetah’s body to run when another predator comes toward them. In the recent experiment, body temperature increases slightly after a hunt by a few degrees rather than during. Even the cheetah that did not chase the prey showed an increase in body temperature once the prey was caught.[17] This shows that running does not necessarily increase a cheetah’s body temperature but rather it is from increased sympathetic activity. Body temperature during the hunt stays relatively the same contrary to popular belief.

Habitat and population estimates

Illustration of tame Asiatic cheetahs from the Anthologies of Svyatoslav, 1073.

Cheetahs thrive in open lands, small plains, semi-desert areas, and other open habitats where prey is available. The Asiatic cheetah is found mainly in the desert areas around Dasht-e Kavir in the eastern half of Iran, including parts of the Kerman, Khorasan, Semnan, Yazd, Tehran, and Markazi provinces. Most live in five sanctuaries: Kavir National Park, Touran National Park, Bafq Protected Area, Daranjir Wildlife Reserve, and Naybandan Wildlife Reserve.[18] Remaining cheetahs are divided into widely separated populations. Some possibly survive in the dry open Baluchistan province of Pakistan but locals said they had not seen it for more than fifteen years.[19]

Females, unlike males, do not establish a territory and instead travel within their habitats, sometimes migrating long distances.[20] Photos from camera traps showed that one female migrated 130 km, a journey which included crossing a railway and two major roads.[20]

Estimated to number more than 200 during the 1970s, figures for 2005–2006 suggested between 50 and 60 cheetahs in the wild. Continuous field surveys, along with 12,000 nights of camera trapping inside its fragmented Iranian desert habitats, were used to estimate the population size. Using 80 camera traps placed throughout the Dasht-e Kavir plateau, Iranian researchers obtained images of 76 individual cheetahs over the course of ten years from 2001.[21][4] Camera traps from 2011 identified only 20 individuals in Iran but some areas were not covered.[4][5] Hooman Jowkar, director of the Conservation of Asiatic Cheetah and Its Habitat Project, stated, "the focus is just on specific protected areas; and it is not possible to conduct camera-trapping during fall and winter when cheetah is physically most active."[4] In November 2013, Morteza Eslami, the head of the Iranian Cheetah Society (ICS), stated that 40 to 70 cheetahs remained.[6]

Evidence of mothers successfully raising cubs is very rare. In May 2013, images from a camera trap showed a mother with three cubs aged approximately one year in Miandasht Wildlife Refuge in north-east Iran.[22] In October 2013, conservationists from the Persian Wildlife Heritage Foundation filmed a mother with four cubs in Touran.[23]

Prey

Hunting of blackbuck with Asiatic cheetah; drawn by James Forbes in South Gujarat, India. Oriental Memoirs, 1812.
Nawabs with their Asiatic cheetahs

The Asiatic cheetah preys on small antelopes. In Iran, its diet consists mainly of Jebeer Gazelle (also called Chinkara), Goitered Gazelle, wild sheep, Wild Goat, and Cape Hare. The main threat to the species is loss of their primary prey species due to poaching and grazing competition with domestic livestock. A study published in 2012 indicated that hares and rodents, while forming part of the cheetah's diet, are not a significant source of nutrition due to their small size and difficulty of being caught.[24]

In India, prey was formerly abundant. Before its extinction in the country, the cheetah fed on the Blackbuck, the Chinkara, and sometimes the Chital and the Nilgai.

...is in low, isolated, rocky hills, near the plains on which live antelopes, its principal prey. It also kills gazelles, nilgai, and, doubtless, occasionally deer and other animals. Instances also occur of sheep and goats being carried off by it, but it rarely molests domestic animals, and has not been known to attack men. Its mode of capturing its prey is to stalk up to within a moderate distance of between one to two hundred yards, taking advantage of inequalities of the ground, bushes, or other cover, and then to make a rush. Its speed for a short distance is remarkable far exceeding that of any other beast of prey, even of a greyhound or kangaroo-hound, for no dog can at first overtake an Indian antelope or a gazelle, either of which is quickly run down by C. jubatus, if the start does not exceed about two hundred yards. General McMaster saw a very fine hunting-leopard catch a black buck that had about that start within four hundred yards. It is probable that for a short distance the hunting-leopard is the swiftest of all mammals.

—Blanford writing on the Asiatic cheetah in India quoted by Lydekker[3]

History

Akbar, Mughal emperor of India hunting with locally trapped Asiatic cheetahs, c. 1602. He was said to have had 1,000 cheetahs at one time for assisting in his royal hunts. Trapping of large numbers of adult Indian cheetahs, who had already learned hunting skills from wild mothers, for assisting in royal hunts is said to be another major cause of the species' rapid decline in India as there is only one record of a litter ever born to captive animals.
The last three Asiatic cheetahs recorded from India were shot down by Maharajah Ramanuj Pratap Singh Deo in Surguja, Madhya Pradesh, Central India seen in this photo submitted by his private secretary to JBNHS

Asiatic cheetahs once ranged from Arabia to India, through Iran, central Asia,[25] Afghanistan, and Pakistan. In Iran and the Indian subcontinent, it was particularly numerous. Cheetahs are the only big cat that can be tamed and trained to hunt gazelle. The Mughal Emperor of India, Akbar, was said to have had 1,000 cheetahs at one time, something depicted in many Persian and Indian miniature paintings.

By the beginning of the twentieth century, the species was already heading for extinction in many areas. Widespread hunting of the cheetah and its prey, along with conversion of its grassland habitat to farmland, eliminated it from its entire range in southwest Asia and India. The last physical evidence of the Asiatic cheetah in India was three shot by the Maharajah of Surguja in 1947 in eastern Madhya Pradesh. By 1990, the Asiatic cheetah appeared to survive only in Iran, mostly in the Kavir desert.

Evolutionary history

The Asiatic cheetah (Acinonyx jubatus venaticus) has for a long time been classified as a sub-species of the cheetah. In September 2009, Stephen J. O'Brien from the Laboratory of Genomic Diversity of the National Cancer Institute said that the Asiatic cheetah was genetically identical to the African cheetah and had separated about 5,000 years ago – not enough time for a sub-species level differentiation.[26][27] In comparison, he said that the Asian and African lion subspecies were separated some 100,000 years ago, and the African and Asian leopard subspecies 169,000 years ago.

However, a much more detailed five-year genetic study involving the gathering of DNA samples from the wild, zoos and museums in eight countries published in Molecular Ecology (Journal) on 8 January 2011, concluded that African and Asiatic cheetahs were genetically very distinct. Molecular sequence comparisons suggest that they separated between 32,000 to 67,000 years ago and that subspecies level differentiation had occurred.[8][9][10][11] The populations in Iran are the last remaining representatives of the Asian lineage.[8]

Threats

Persecution, land-use change, habitat degradation and fragmentation, and desertification contributed to the cheetah's decline.[28][29] According to the Iranian Department of Environment this degradation occurred mainly between 1988 and 1991. The cheetah is affected by loss of prey as a result of overgrazing from introduced livestock and antelope hunting. Its prey was pushed out as herders entered game reserves with their herds.[24]

Mining development and road construction near reserves also threaten the population.[23] Coal, copper, and iron have been mined in the cheetah's habitat in three different regions in central and eastern Iran. It is estimated that the two regions for coal (Nayband) and iron (Bafq) have the largest cheetah population outside the protected areas. Mining itself is not a direct threat to cheetahs; road construction and the resulting traffic have made the cheetah accessible to humans, including poachers. The Iranian border regions to Afghanistan and Pakistan (Baluchistan province) are major passages for armed outlaws and opium smugglers who are active in the central and western regions of Iran, passing through cheetah habitat. According to Asada in 1997, the region suffers from uncontrolled hunting throughout the desert and the governments of the three countries cannot establish control.[30] There is no reliable information regarding the present situation in this region.

Presently, there are between 40 to 70 Asiatic cheetahs in Iran. Morteza Eslami, head of the Iranian Cheetah Society (ICS), told Trend News Agency in November 2013 that its survival remained unsecured.[6] In 2012–2013, two-thirds of cheetah deaths were the result of road accidents.[6][31] Efforts to stop the construction of a road through the core of the Bafq Protected Area were unsuccessful.[6]

Conservation efforts

Asiatic cheetah cubs in India, 1897.

The Asiatic cheetah is now listed as critically endangered in the IUCN Red List of Threatened Animals. Following the Iranian Revolution of 1979, wildlife conservation was given a lower priority,[32] but in recent years Iran has made efforts to conserve the remaining population. Iran's Department of the Environment, the United Nations Development Programme (UNDP), and the Global Environment Facility (GEF) have launched the Conservation of the Asiatic Cheetah Project (CACP) designed to preserve and rehabilitate the remaining areas of cheetah habitat left in Iran.[33] Some surveys by Asadi in the latter half of 1997 showed that urgent action was required to rehabilitate wildlife populations, especially gazelles and their habitat, if the Asiatic cheetah is to survive.

The Wildlife Conservation Society (WCS) and the Department of Environment, Iran (DoE) began a collaring project for Asiatic cheetahs in the fall of 2006.[34][35] International sanctions have made some projects, such as obtaining camera traps, difficult.[23]

Iran designated August 31 as the Cheetah Conservation Day, during which programs are presented in order to raise awareness about conservation.[36] In 2013, it was reported that the cheetah might appear on the Iranian national football team's jerseys at the 2014 FIFA World Cup.[37] FIFA approved the design on 1 February 2014.[7]

Projects

Training course for herders: It was estimated that ten cheetahs live in the Bafq Protected Area. According to the Iranian Cheetah Society (ICS), herders are considered as a significant target group which generally confuses the cheetah with other similar-sized carnivores, including wolf, leopard, striped hyena, and even caracal and wild cat. On the basis of the results of conflict assessment, a specific Herders Training Course was developed in 2007, in which they learned how to identify the cheetah as well as other carnivores, since these were the main causes for livestock kills. These courses were a result of cooperation between UNDP/GEF, Iran’s Department of Environment, ICS, and the councils of five main villages in this region.

Cheetah Friends: Another incentive in the region is the formation of young core groups of Cheetah Friends, who after a short instructive course, are able to educate people and organize cheetah events and become an informational instance in cheetah matters for a number of villages. Young people have expressed growing interest in the issue of cheetah and other wildlife conservation.

Ex-situ conservation: India, where the Asiatic cheetah is now extinct, is interested in cloning the cheetah to reintroduce it to the country,[38] and it was claimed that Iran – the donor country – was willing to participate in the project.[39] Later, however, Iran refused to send a male and female cheetah or to allow experts to collect tissue samples from a cheetah kept in a zoo there.[40] In 2009, the Indian government considered reintroducing cheetahs through importing from Africa through captive breeding.[41]

Semi-captive breeding

In February 2010, Mehr News Agency, Payvand Iran News released the photos of an Asiatic/Iranian cheetah in a seemingly large compound within natural habitat enclosed by chain link fence, this location was reported in this news article to be the "Semi-Captive Breeding and Research Center of Iranian Cheetah" in Iran's Semnan province. The Asiatic cheetah pictured had a winter coat with long and furry hair.[42] Another news report stated that the centre is home to about ten Asiatic cheetahs in a semi-wild environment protected by wire fencing all around.[43]

Re-introduction proposals

India

Cheetahs have been known to exist in India for a very long time but hunting and other factors led to their extinction in the country in the 1940s. The Indian government planned a re-wilding project for cheetahs. The article in TOI, Page 11, Thursday, 9 July 2009, suggests the importation of cheetahs into India where they would be bred in captivity. Minister of Environment and Forests, Jairam Ramesh, told the Rajya Sabha on 7 July 2009 that, "The cheetah is the only animal that has been described extinct in India in the last 100 years. We have to get them from abroad to repopulate the species." He was responding to a calling attention notice from Rajiv Pratap Rudy of the Bharatiya Janata Party (BJP). "The plan to bring back the Cheetah which fell to indiscriminate hunting and complex factors like a fragile breeding pattern is audacious given the problems besetting tiger conservation." Two naturalists, Divya Bhanusinh and MK Ranjit Singh, suggested the idea of importing cheetahs from Africa. According to the plan, they would be bred in captivity in India and eventually released into the wild.

In September 2009, at a cheetah reintroduction workshop organized in India, Stephen J. O'Brien asserted that the African and Asiatic cheetahs were genetically identical and had separated only 5,000 years ago. Cheetah expert Laurie Marker of the Cheetah Conservation Fund (CCF) and other wildlife experts advised the Indian Government that for reintroduction purposes, India should source the cheetah from Africa where they were much more numerous instead of trying to have some removed from the critically endangered low population in Iran. Participants included India's Union Minister of State for Environment and Forests, Jairam Ramesh, chief wildlife wardens of Rajasthan, Gujarat, Madhya Pradesh and Chhattisgarh, officials of the environment ministry, cheetah experts from across the globe, representatives from the Wildlife Institute of India (WII) including Yadvendradev Jhala, and IUCN, an international conservation NGO. The conference was organized by the Wildlife Trust of India (WTI).[26][27]

In May 2012, India's Supreme Court suspended attempts to introduce African cheetahs following the publication of newer genetic evidence, which suggests that the Asian and African cheetahs separated between 32,000 and 67,000 years ago.[44]

Russia

In January 2010, Iran and Russia jointly announced plans to revive both the Asiatic cheetah and the Amur tiger species (which has been shown to be genetically similar to the extinct Caspian tiger of the area[45]) in and around the Caspian region through a joint project in the near future.[46]

In light of genetic studies showing that the Russian or Amur tiger is genetically identical to the extinct Caspian tiger – habitat fragmentation having separated the two populations within the last century – Russia offered tigers to Iran to repopulate northern Iran, in exchange for Asiatic cheetahs to repopulate the Northern Caucasus region. There are many more Russian or Amur tigers in the wild than surviving Asiatic cheetah and, while there is a healthy population of Russian tigers in the captive breeding program in the zoos,[47][48] there is no captive breeding population of the Asiatic cheetah in any zoo.[45][46] International Cheetah experts advised that no individuals should be withdrawn from Iran at this stage because their limited gene pool would be reduced further.[49][50]

In popular culture

On 1 February 2014, the Iranian national football team announced the addition of the endangered Asiatic cheetah on their 2014 FIFA World Cup kits in order to bring attention to its conservation efforts.[51]

References

  1. ^ Wozencraft, W. C. (2005). "Order Carnivora". In Wilson, D. E.; Reeder, D. M. Mammal Species of the World (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 533. ISBN 978-0-8018-8221-0. OCLC 62265494. 
  2. ^ a b Jowkar, H., Hunter, L., Ziaie, H., Marker, L., Breitenmoser-Wursten, C. & Durant, S. (2008). Acinonyx jubatus ssp. ventaticus. In: IUCN 2008. IUCN Red List of Threatened Species. Retrieved 4 February 2009.
  3. ^ a b Lydekker, R. A. 1893–94. The Royal Natural History. Volume 1
  4. ^ a b c d Khosravifard, Sam (29 March 2013). "How Many Asiatic Cheetahs Roam across Iran?". Scientific American. 
  5. ^ a b "Just 20 individual cheetahs identified in Iran so far, including 6 surviving females". Wildlife Extra. March 2013. 
  6. ^ a b c d e f Niayesh, Umid (8 November 2013). "Iranian Cheetahs remain endangered – expert (PHOTO) (VIDEO)". trend.az. 
  7. ^ a b "FIFA confirms depiction of Asiatic Cheetah on Iran jersey". Persian Football. 1 February 2014. 
  8. ^ a b c Charruau P; C Fernandes; P Orozco-Terwengel; J Peters; L Hunter; H Ziaie; A Jourabchian; H Jowkar; G Schaller; S Ostrowski (2011). "Phylogeography, genetic structure and population divergence time of cheetahs in Africa and Asia: evidence for long-term geographic isolates". Molecular Ecology 20 (4): 706–724. doi:10.1111/j.1365-294X.2010.04986.x. 
  9. ^ a b "Three distinct cheetah populations, but Iran's on the brink". USA Today. 18 January 2011. 
  10. ^ a b "Asian cheetahs racing toward extinction". Scientific American. 24 January 2011. Retrieved 29 January 2011. 
  11. ^ a b "The Need for Conservation of Asiatic Cheetahs". ScienceDaily. 17 January 2011. Retrieved 29 January 2011. 
  12. ^ "United Nation Development Program UNDP". [dead link]
  13. ^ Milton, H. 1959. Motions of cheetah and horse. Journal of Mammalogy
  14. ^ Taylor CR, Rowtree VJ. Temperature regulation and heat balance in running cheetahs: a strategy for sprinters? American Journal of Physiology. 224:848-852, 1973.
  15. ^ Hetem R, Mitchell D, de Witt BA, Fick LG, Meyer LCR, Maloney SK, Fuller A. Cheetah do not abandon hunts because they overheat. Biology Letters. 9:1-5, 2013.
  16. ^ Phillips JA. Bone consumption by cheetahs at undisturbed kills: evidence for a lack of focal-palatine erosion. Journal of Mammalogy. 74:487-492, 1993.
  17. ^ Hetem R, Mitchell D, de Witt BA, Fick LG, Meyer LCR, Maloney SK, Fuller A. Cheetah do not abandon hunts because they overheat. Biology Letters. 9:1-5, 2013.
  18. ^ Farhadinia MS. 2004. The last stronghold: cheetah in Iran. Cat News 40:11-4.
  19. ^ "Asiatic cheetah". felidae.org. 
  20. ^ a b "Cheetah in Iran migrating between 2 reserves 130 kilometres apart". Wildlife Extra. June 2012. 
  21. ^ Smith, Roff (November 2012). "Cheetahs on the Edge". National Geographic. 
  22. ^ "Cheetah family still thriving in Iran - All three cubs have reached 1 year old". Wildlife Extra. May 2013. 
  23. ^ a b c Dehghan, Saeed Kamali (23 October 2013). "Cheetahs' Iranian revival cheers conservationists". TheGuardian.com. 
  24. ^ a b Bardo, Matt (26 September 2012). "Asiatic cheetahs forced to hunt livestock". BBC News. 
  25. ^ Mallon DP. 2007. Cheetahs in Central Asia: A historical summary; CAT NEWS 46:4–7 (Pdf [1])
  26. ^ a b "Experts eye African cheetahs for reintroduction, to submit plan". IANS (Thaindian). 10 September 2009. Retrieved 29 January 2011. 
  27. ^ a b "Workshop on cheetah relocation begins, views differ". PTI (Times of India). 9 September 2009. Retrieved 29 Jan 2011. 
  28. ^ "Cheetah Habitats in Iran". Conservation of Asiatic Cheetah project (CACP). Archived from the original on 2 July 2007. 
  29. ^ "Conservation of the Asiatic Cheetah in the I. R. of Iran, Phase 2". UNDP. 
  30. ^ Asadi, H. (1997). The environmental limitations and future of the Asiatic cheetah in Iran. Unpublished project progress report, IUCN Iran
  31. ^ "Fifth Iranian cheetah dies in less than a month". Trend News Agency. 27 December 2013. 
  32. ^ "Cheetahs in Iran; the last stronghold of the Asiatic cheetah". Wildlife Extra. Archived from the original on 15 November 2009. 
  33. ^ "Conservation of the Asiatic Cheetah Project". IUCN. Archived from the original on 2010. 
  34. ^ "Studies of the Asiatic Cheetah in Iran". Saving Wild Places. Retrieved 3 July 2008. 
  35. ^ "Iran Cheetah Project". Wildlife Conservation Society, New York. Retrieved 3 July 2008. 
  36. ^ Rohani, Bijan (3 September 2013). "Iranian Cheetah Conservation Day". Payvand. 
  37. ^ "FIFA chief green-lights Iranian cheetah logo for Iran team jersey". Tehran Times. 9 November 2013. 
  38. ^ Pros and Cons of inbreeding – See footnotes on page
  39. ^ Internet Archive Copy (Wayback Machine): News – Cheetah cloning project gets a boost
  40. ^ "Mullas' regime says "No" to cloning of cheetah". 9 July 2005. Archived from the original on 19 November 2007. 
  41. ^ "Extinct in India, Cheetah may be imported". The Times Of India. 8 July 2009. 
  42. ^ "Photos: Saving the Iranian Cheetah from Extinction; Photos by Yuness Khani". Mehr News Agency (Payvand Iran News). 25 February 2010. 
  43. ^ "Asiatic Cheetah on The Brink of Extinction – Less Than one Hundred Asiatic Cheetahs Survive in the World". Hamsayeh.net. 27 February 2010. 
  44. ^ "India court suspends plan to reintroduce cheetah". BBC News. 9 May 2012. 
  45. ^ a b Driscoll, Carlos A.; Yamaguchi, Nobuyuki; Bar-Gal, Gila Kahila; Roca, Alfred L.; Luo, Shujin; MacDonald, David W.; O'Brien, Stephen J. (2009). "Mitochondrial Phylogeography Illuminates the Origin of the Extinct Caspian Tiger and Its Relationship to the Amur Tiger". In Brembs, Björn. PLoS ONE 4 (1): e4125. doi:10.1371/journal.pone.0004125. PMC 2624500. PMID 19142238. 
  46. ^ a b "Iran, Russia Hope to Revive Extinct Big Cats". Payvand. 9 January 2010. 
  47. ^ Walker, Matt (2 July 2009). "Amur tigers on 'genetic brink". BBC News. 
  48. ^ Miquelle, P.; Miquelle, D.; Sugimoto, T.; McCullough, D. R.; Caccone, A.; Russello, M. A. (2009). "In situ population structure and ex situ representation of the endangered Amur tiger". Molecular Ecology 18 (15): 3173–3184. doi:10.1111/j.1365-294X.2009.04266.x. PMID 19555412. 
  49. ^ "Experts eye African cheetahs for reintroduction, to submit plan". ICT by IANS. September 11, 2009. Archived from the original on 17 June 2010. 
  50. ^ "Iran warned against cheetah transfer". Press TV Iran. 5 April 2010. 
  51. ^ "Iran’s World Cup kits unveiled [PHOTOS]". PersianFootball.com. Retrieved 1 February 2014. 

External links