یمن ساسانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

یمن یکی از استان‌های شاهنشاهی ایران در اواخر دوران باستان در جنوب غربی شبه جزیره عربستان بود. مرزهای یمن ساسانی تقریباً با یمن امروز مطابقت داشت.

یمن در سال ۵۷۰ میلادی توسط گروه کوچکی از اسواران ارسالی خسرو انوشیروان به سرکردگی وهریز فتح شد. وهریز ماموریت داشت تا شاهزاده حمیری یعنی سیف بن ذی‌یزن را که پس از حمله حبشه‌ای‌ها تاج و تخت خود را دست داده بود، به عنوان دست‌نشانده ایران بر تخت فرمانروایی یمن بنشاند. وهریز با موفقیت ماموریت خود را به انجام رساند و به تیسفون بازگشت.[۱] احتمالاً این حمله ساسانیان مجازاتی برای همکاری حبشه‌ای‌ها با رومیان در جریان تجارت ابریشم بوده‌است. به هر ترتیب، ساسانیان با فتح یمن بر تمامی راه‌های آبی که شرق را به غرب متصل می‌کرد، چیره شدند.

با این حال، در سال ۵۷۵ یا ۵۷۸، سیف در حمله مجدد حبشه‌ای‌ها کشته شد و وهریز مجبور گردید تا برای فتح یمن به عربستان بازگرد، این بار با نیرویی متشکل از چهار هزار سرباز. وی باز هم موفق بود و بار دیگر نیروهای حبشه را از یمن بیرون راند و خود نیز به عنوان فرماندار یمن در آنجا ماند.[۱][۲][۲]

مدتی پس از سرنگونی و مرگ آخرین شاهنشاه برجسته ساسانی یعنی خسرو پرویز در سال ۶۲۸، یمن توسط محمد پیامبر اسلام فتح شد.[۳][۲]

فهرست فرمانداران[ویرایش]

تاریخ فرماندار
575 (یا 578) -؟ وهریز
؟ -؟ مرزبان
؟ -؟ بیانگر
؟ -؟ خوره خسرو
؟ -628 باذان

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ Zakeri 1995, p. 62.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ Bosworth 1983, pp. 226–228.
  3. Zakeri 1995, p. 270.