پرش به محتوا

یمن جنوبی

مختصات: ۱۲°۴۸′ شمالی ۴۵°۰۲′ شرقی / ۱۲٫۸۰۰°شمالی ۴۵٫۰۳۳°شرقی / 12.800; 45.033
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
جمهوری خلق یمن جنوبی
(۱۹۶۷–۱۹۷۰)
جمهورية اليمَنَ الجنوبيّة الشعبيّة
جمهوری دموکراتیک خلق یمن
(۱۹۷۰–۱۹۹۰)
جمهورية اليمَنَ الدِّيمقراطية الشعبيّة

۱۹۶۷–۱۹۹۰
نشان ملی یمن جنوبی
نشان ملی
(۱۹۷۰–۱۹۹۰)
پایتخت
و بزرگترین شهر
عدن
زبان(های) رسمیعربی
زبان(های) دیگر
دین(ها)
اسلام (رسمی)
نام(های) اهلیتیمنی
حکومت۱۲۳
دبیرکل 
 ۱۹۷۸–۱۹۸۰
عبدالفتاح اسماعیل الجوفی
 ۱۹۸۰–۱۹۸۶
علی ناصر محمد
 ۱۹۸۶–۱۹۹۰
علی سالم البیض
رئیس‌جمهور 
 ۱۹۶۷–۱۹۶۹ (نخستین)
قحطان محمد الشعبی
 ۱۹۸۶–۱۹۹۰ (واپسین)
حیدر ابوبکر العطاس
نخست‌وزیر 
 ۱۹۶۹ (نخستین)
فیصل الشعبی
 ۱۹۸۶–۱۹۹۰ (واپسین)
یاسین سعید نعمان
قوه مقننهشورای عالی خلق
دوره تاریخیجنگ سرد
۳۰ نوامبر ۱۹۶۷
۱۴ دسامبر ۱۹۶۷
۲۲ ژوئن ۱۹۶۹
 قانون اساسی تصویب شد
۳۱ اکتبر ۱۹۷۸
۱۳ ژانویه ۱۹۸۶
 وحدت
۲۲ مه ۱۹۹۰
مساحت
 کل
۳۶۰٬۱۳۳ کیلومتر مربع (۱۳۹٬۰۴۸ مایل مربع)
جمعیت
 سرشماری ۱۹۷۳
۱,۵۹۰,۲۷۵
 سرشماری ۱۹۸۸
۲,۳۴۵,۲۶۶
واحد پولدینار یمن جنوبی (YDD)
منطقه زمانییوتی‌سی
جهت رانندگیراست
پیش‌شماره تلفنی۹۶۹
دامنه سطح‌بالاyd.
پیشین
پسین
فدراسیون عربستان جنوبی
کشور تحت‌الحمایه عربستان جنوبی
یمن
امروز بخشی ازیمن

یمن جنوبی با نام رسمی جمهوری دموکراتیک خلق یمن (به عربی: جمهوریة الیمن الدیمقراطیة الشعبیة) یک کشور جمهوری سوسیالیستی در جنوب یمن بود.

استانداردهای زندگی

[ویرایش]

علیرغم اقتصاد ضعیف، دولت یک سطح پایه‌ای از استاندارد زندگی را برای تمام شهروندان تضمین کرد و یک دولت رفاه ایجاد نمود. برابری درآمد بهبود یافت، فساد کاهش پیدا کرد و خدمات بهداشتی و آموزشی گسترش یافتند. به‌طور کلی، جمعیت از یک استاندارد زندگی پایه ولی مناسب برای همه برخوردار بودند.[۱][۲]

آموزش

[ویرایش]

طبق گزارش یونسکو در سال ۱۹۸۵، آموزش در یمن دموکراتیک بهترین در شبه جزیره عربستان محسوب می‌شد و نرخ بی‌سوادی تنها ۲ درصد از جمعیت بود.[۳]

حقوق زنان

[ویرایش]

حقوق زنان تحت حکومت سوسیالیستی بهترین در منطقه محسوب می‌شد. زنان به‌طور قانونی با مردان برابر شدند و تشویق به کار در حوزه عمومی شدند؛ چندهمسری، ازدواج کودکان و ازدواج‌های ترتیب داده‌شده ممنوع شد؛ و حقوق برابر در طلاق به‌صورت قانونی به رسمیت شناخته شد.[۴][۵][۶]

منابع

[ویرایش]
  1. By. «Yemen's Socialist Experiment Was a Political Landmark for the Arab World». jacobin.com (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۱۰-۳۱.
  2. Lackner, Helen (2017-07-04). "The People's Democratic Republic of Yemen: Unique Socialist Experiment in The Arab World at a Time of World Revolutionary Fervour". Interventions. 19 (5): 677–691. doi:10.1080/1369801X.2017.1336465. ISSN 1369-801X.
  3. مستقل، قتبان-موقع إخباري. «اخبار وتقارير - اعتراف جميع دول العالم ومنظمة اليونسكو بان التعليم بمختلف مراحله بجمهورية اليمن الديمقراطية الشعبية من الدول المتقدمه بالعالم ماقبل العام 90م, وان نسبة الامية لاتتجاوز 2% فقط من اجمالي السكان». www.qattaban.net (به عربی). دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۱۰-۳۱.
  4. Wadekar, Neha (20 November 2018). "'We Are Willing to Die Here': The Fight for Women's Rights in Yemen (Published 2018)". The New York Times. ISSN 0362-4331. Archived from the original on 28 April 2021. Retrieved 19 December 2020.
  5. Bayat, Asef (2017). Revolution without Revolutionaries: Making Sense of the Arab Spring. Stanford University Press. ISBN 978-0-8047-9902-7. Archived from the original on 17 January 2022. Retrieved 17 December 2020.
  6. Times, Marvine Howe; Special to The New York (26 May 1979). "Marxist Regime in South Yemen Showing Improvement in Quality of Life in Villages (Published 1979)". The New York Times. ISSN 0362-4331. Archived from the original on 25 April 2021. Retrieved 17 December 2020.