گوجونگ، امپراتور کره

با گوجونگ، پادشاه گوریو اشتباه نشود.

گوجونگ 대한제국 고종 大韓帝國高宗
گوجونگ در زمان تاسیس امپراتوری کره با لباسی به سبک غربی، ۱۲ اکتبر ۱۸۹۷
امپراتور کره
سلطنت	۱۳ اکتبر ۱۸۹۷–۱۹ ژوئیه ۱۹۰۷
پیشین	خودش (به عنوان پادشاه چوسان)
جانشین	سون‌جونگ
پادشاه کره
سلطنت	۱۶ ژانویه ۱۸۶۴–۱۳ اکتبر ۱۸۹۷
پیشین	چول‌جونگ
جانشین	تأسیس امپراتوری کره
زاده	۸ سپتامبر ۱۸۵۲ اون‌هیون گونگ، هانسئونگ، پادشاهی چوسان
درگذشته	۲۱ ژانویهٔ ۱۹۱۹ (۶۶ سال) دیوکسو گونگ، کیجو، کره ژاپن
آرامگاه	مقبره هونگ‌نونگ، نامیانگجو، استان گیونگ‌گی، کره جنوبی
شهبانو	امپراتریس میونگ‌سونگ (ا. ۱۸۶۶–۱۸۹۵)
فرزند(ان)	سونجونگ، امپراتور کره شاهزاده امپراتوری یو آی شاهزاده تاج ایومین شاهدخت دئوخی
دودمان	خاندان یی
پدر	هیونگسان
مادر	بانو لئوهئونگ

Korean name
هانگول	고종 광무제
هانجا	高宗 光武帝
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده	Gojong Gwangmuje
مک‌کیون–ریشاور	Kojong Kwangmuje
نام تولد
هانگول	이명복
هانجا	李命福
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده	I Myeong(-)bok
مک‌کیون–ریشاور	Yi Myŏngbok
Later name
هانگول	이희
هانجا	李㷩
لاتین‌نویسی اصلاح‌شده	I Hui
مک‌کیون–ریشاور	Yi Hŭi

گوجونگ کره (انگلیسی: Gojong of Korea) (زادهٔ ۸ سپتامبر ۱۸۵۲ – درگذشتهٔ ۲۱ ژانویه ۱۹۱۹)، بیست‌وششمین پادشاه چوسان و اولین امپراتور کره بوده‌است.

وی که از سال ۱۸۶۳ تا ۱۹۰۷ حکومت کرده‌است، جانشین چول‌جونگ چوسان شده بود. پس از او فرزندش سونجونگ جانشین وی شده‌است.

گوجونگ (کره‌ای: 고종؛ هانجا: 高宗؛ ۸ سپتامبر ۱۸۵۲ - ۲۱ ژانویه ۱۹۱۹)، با نام شخصی یی میونگ‌بوک (이명복؛ 李命福)، که بعدها یی هوی (이희؛ 李㷩)، همچنین با نام امپراتور گوانگمو (광무제؛ 光武帝) شناخته می‌شود، پادشاه ماقبل آخر کره بود. او به مدت ۴۳ سال، از ۱۸۶۴ تا ۱۹۰۷، ابتدا به عنوان آخرین پادشاه چوسون و سپس به عنوان اولین امپراتور امپراتوری کره از ۱۸۹۷ تا زمان کناره‌گیری اجباری‌اش در سال ۱۹۰۷، بر کره حکومت کرد. همسرش، ملکه مین (که پس از مرگ به عنوان ملکه میونگ‌سونگ مفتخر شد)، تا زمان ترورش توسط ژاپنی‌ها، نقش فعالی در سیاست ایفا کرد.

گوجونگ بخش عمده‌ای از سال‌های پایانی سلطنت کره را بر عهده داشت. او در خاندان یی، که در آن زمان حاکم بود، متولد شد و اولین تاجگذاری خود را در ۱۳ دسامبر ۱۸۶۳ در سن دوازده سالگی انجام داد. پدر بیولوژیکی او، شاهزاده بزرگ داخلی هونگسون (که عموماً با نام هونگسون ته وونگون شناخته می‌شود)، تا رسیدن به سن قانونی به عنوان نایب‌السلطنه عمل کرد، اگرچه تا سال ۱۸۷۴ همچنان قدرت را در دست داشت. در این زمان، کره تحت سیاست‌های انزواطلبی شدید بود. در مقابل، ژاپن تحت اصلاحات میجی به سرعت در حال مدرن شدن بود. در سال ۱۸۷۶، ژاپن با زور کره را گشود و روندی چند دهه‌ای را برای انتقال شبه جزیره به حوزه نفوذ خود آغاز کرد. برای چند دهه بعد، کره بسیار بی‌ثبات بود و در معرض تعدادی از تجاوزات خارجی قرار گرفت. حوادثی مانند حادثه ایمو در سال ۱۸۸۲، کودتای کاپسین در سال ۱۸۸۴، شورش دهقانان دونگهاک در سال‌های ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۵ و ترور همسر گوجونگ در سال ۱۸۹۵ در دوران سلطنت او رخ داد. همه این حوادث مربوط به قدرت‌های خارجی یا در آنها نقش داشتند.

اوایل زندگی

یی میونگ بوک در ۲۵ ژوئیه ۱۸۵۲ در منطقه جونگسونبانگ (정선방؛ 貞善坊) در سئول، چوسون متولد شد. او در خاندان سلطنتی یی متولد شد و پسر یی ها-یونگ و بانو مین بود. پس از مرگ پادشاه چولجونگ بدون پسر، خاندان بانفوذ آندونگ کیم، یی را به عنوان پادشاه بعدی نامزد کردند. یی کمی قبل از تاجگذاری‌اش، شاهزاده ایک-سون شد. او در ۹ دسامبر ۱۸۶۳ وارد کاخ شد و پدر و مادرش به مقام اشرافی رسیدند.

پادشاه چوسان

در ۱۳ دسامبر ۱۸۶۳، یی در دروازه اینجونگ در چانگ دوک گونگ تاجگذاری کرد. او تنها دوازده سال داشت که تاجگذاری کرد. ملکه سینجونگ تا زمانی که به سن قانونی رسید، به عنوان نایب السلطنه عمل کرد. پدرش، شاهزاده هونگ سون ته وونگون، در امور مربوط به سلطنت ملکه سینجونگ کمک کرد. در سال ۱۸۶۶، هنگامی که ملکه لغو سلطنت را اعلام کرد، حکومت گوجونگ آغاز شد. در ۶ مارس ۱۸۶۶، دختر مین چی روک، بانو مین، به عنوان ملکه جدید انتخاب شد. اگرچه پدر گوجونگ، ته وونگون، هیچ حقی برای حفظ سلطنت نداشت، اما همچنان به طور غیرقانونی به عنوان نایب السلطنه عمل می‌کرد.

در اواسط دهه ۱۸۶۰، دِوونگ‌گون طرفدار اصلی انزواطلبی بود و مسئول آزار و اذیت کاتولیک‌های بومی و خارجی بود، سیاستی که مستقیماً به لشکرکشی‌های فرانسوی‌ها و ایالات متحده به کره، به ترتیب در سال‌های ۱۸۶۶ و ۱۸۷۱، منجر شد. سال‌های اولیه حکومت دِوونگ‌گون همچنین شاهد تلاشی هماهنگ برای احیای گیونگ‌بوک‌گونگ، مقر اقتدار سلطنتی، بود که عمدتاً ویران شده بود. در این مدت، سووون (آکادمی‌های خصوصی که اغلب به عنوان مراکز قدرت جناحی نیز عمل می‌کردند) و به ویژه قدرتی که توسط خاندان آندونگ کیم اعمال می‌شد، برچیده شد.

سرانجام در سال ۱۸۷۳، گوجونگ از به دست گرفتن حکومت سلطنتی مستقیم خود خبر داد. در نوامبر ۱۸۷۴، با بازنشستگی دِوونگ‌گون، همسر گوجونگ، ملکه مین (که پس از مرگش با نام ملکه میونگ‌سونگ شناخته می‌شد) و خاندان یوهیونگ مین، کنترل کامل دربار را به دست گرفتند و مناصب ارشد دربار را با اعضای خانواده‌اش پر کردند. این یک راز آشکار بود که دربار و سیاست‌های آن توسط ملکه همسر کنترل می‌شد.

گوجونگ با دادن مناصب مهم به خویشاوندان همسر و اعضای خانواده سلطنتی، سعی در تقویت اقتدار پادشاه داشت. مشخص است که مین یانگ هوان، که از خویشاوندان دور ملکه مین بود، مقام مورد علاقه گوجونگ بود.

فشارهای خارجی و معاهدات نابرابر

در قرن نوزدهم، تنش‌ها بین چینِ چینگ و امپراتوری ژاپن افزایش یافت و در جنگ اول چین و ژاپن در سال‌های ۱۸۹۴-۱۸۹۵ به اوج خود رسید. بخش عمده‌ای از این جنگ در شبه جزیره کره رخ داد. ژاپن، که پس از اصلاحات میجی به فناوری نظامی غربی دست یافته بود، در جزیره گانگهوا بر نیروهای چوسون پیروز شد و چوسون را مجبور به امضای معاهده گانگهوا در سال ۱۸۷۶ کرد. ژاپن در جستجوی ماهی، سنگ آهن و سایر منابع طبیعی به خاک کره تجاوز کرد. همچنین حضور اقتصادی قوی در شبه جزیره برقرار کرد و آغاز گسترش امپریالیستی ژاپن در شرق آسیا را اعلام کرد. این وقایع ریشه‌های انزجار گوجونگ از امپراتوری ژاپن بود.

معاهده گانگهوا اولین معاهده نابرابر امضا شده بین کره و یک کشور خارجی بود؛ این معاهده به شهروندان ژاپنی در کره حقوق فراسرزمینی داد و دولت کره را مجبور کرد سه بندر بوسان، چمولپو (اینچئون) و وونسان را به روی تجارت ژاپنی و خارجی باز کند. با امضای چنین معاهده نامتوازنی، کره به طعمه آسانی برای قدرت‌های امپریالیستی رقیب تبدیل شد و راه را برای الحاق کره به ژاپن هموار کرد.

شورش ایمو و کودتای کاپسین

پادشاه گوجونگ شروع به تکیه بر یک ارتش جدید حقوق‌بگیر (بیولگیگون) از سربازان مجهز به تفنگ کرد. این ارتش‌های جدید توسط حزب گائه‌هوا درخواست شده و توسط یون اونگ-نیول نظارت می‌شدند. برخلاف ارتش کاملاً مسلح، ارتش قدیمی به مدت ۱۳ ماه حقوق دریافت نکرده بود. سرانجام به ارتش فرسوده یک ماه حقوق پرداخت شد. ارتش قدیمی که خشمگین شده بود، شورشی به پا کرد و دِوونگون قدرت را به دست گرفت. هنگامی که حادثه ایمو رخ داد، ملکه مین از امپراتوری چینگ درخواست حمایت نظامی کرد. در ۲۷ ژوئن ۱۸۸۲، چینگ حدود ۳۰۰۰ سرباز را در سئول مستقر کرد. آنها در ۷ ژوئیه ۱۸۸۲ دِوونگون را ربودند که منجر به بازیابی قدرت سیاسی توسط خانواده مین شد.

در طول حادثه ایمو، زمانی که ملکه مین در ویلای یکی از بستگانش پناه گرفته بود، بانو سون یونگ از خاندان یئونگ وول اوم، ارادت و فداکاری زیادی نسبت به پادشاه گوجونگ نشان داد. پادشاه نیز وفاداری او را با ارتقاء رتبه او به جیمیل سانگونگ (پنجمین رتبه ارشد زنان دربار داخلی) پاداش داد.

در ۴ دسامبر ۱۸۸۴، پنج انقلابی با رهبری یک ارتش کوچک ضد وزیر پیر، برای بازداشت پادشاه گوجونگ و ملکه مین، اقدام به کودتا کردند. این انقلابیون سعی کردند ارتش چینگ را از کره خارج کنند. کودتای کاپسین پس از ۳ روز شکست خورد. برخی از رهبران آن، از جمله کیم اوک کیون، به ژاپن گریختند و برخی دیگر اعدام شدند.

گوجونگ در حین سرکوب این کودتا، به طور فعال چینگ را دعوت کرد تا نفوذ یوان شیکای را بر کره افزایش دهد. با این حال، گوجونگ سعی کرد استقلال ملت خود را حفظ کند. چینی‌ها حتی برای تثبیت نفوذ چینگ در کره، کناره‌گیری گوجونگ را در نظر گرفتند. گوجونگ معتقد بود که تکیه بر قدرت‌های قوی‌تر بهترین راه حل در شرایطی است که نه ارتشی برای محافظت از او وجود دارد و نه پولی. با این حال، این تصمیمات هرگز مسئولیت شخصی او را به دنبال نداشت و در نهایت ملت خودش را که قصد نجات آن را داشت، مسموم کرد.

شورش‌های دهقانی

فقر گسترده چالش‌های قابل توجهی را برای سلسله چوسون در قرن نوزدهم ایجاد کرد. گرسنگی شایع بود و بسیاری از مردم در آلونک‌های فرسوده در امتداد جاده‌های خاکی زندگی می‌کردند. قحطی، فقر، مالیات‌های کمرشکن و فساد در میان طبقه حاکم، منجر به شورش‌های دهقانی قابل توجه بسیاری در قرن نوزدهم شد.

در سال ۱۸۹۴، انقلاب دهقانی دونگ‌هاک به عنوان یک کمپین ضد دولتی، ضد یانگبان و ضد خارجی شکل گرفت. یکی از دلایل اصلی انقلاب، سیستم مالیاتی اجرا شده توسط ملکه مین بود. گوجونگ از چینی‌ها و ژاپنی‌ها برای سرکوب انقلاب درخواست کمک کرد. یی جون یونگ و دیگران با دهقانان برای ترور گوجونگ هماهنگ شدند. با این حال، این توطئه لو رفت و انقلاب شکست خورد. اگرچه انقلاب در نهایت شکست خورد، اما بسیاری از شکایات دهقانان بعداً با اصلاحات کابو مورد توجه قرار گرفت.

یکی از بزرگترین اصلاحات در سال ۱۸۹۴، لغو سیستم برده‌داری (نوبی) بود که از دوران گوچوسون وجود داشت.

ترور ملکه مین

در سال ۱۸۹۵، ملکه مین که پس از مرگش به مقام ملکه میونگ سونگ ارتقا یافته بود، توسط مأموران ژاپنی ترور شد. وزیر ژاپن در کره، میورا گورو، توطئه علیه او را ترتیب داد. گروهی از مأموران ژاپنی وارد گیونگ بوک گونگ در سئول شدند که تحت محافظت نیروهای کره‌ای طرفدار ژاپنی‌ها بود و ملکه در کاخ کشته شد. ملکه تلاش کرده بود تا با دخالت ژاپن در کره مقابله کند. او و دربارش در آستانه ترور، طرفدار روسیه بودند.

احساسات ضد ژاپنی در کره

در سال ۱۸۹۵، ژاپن در جنگ اول چین و ژاپن پیروز شد و نفوذ خود را بر دولت کره گسترش داد. اصلاحات کابو و ترور ملکه جنجال‌هایی را در کره برانگیخت و احساسات ضد ژاپنی کره‌ای‌ها را برانگیخت. انزجار گوجونگ از ژاپنی‌ها شدت گرفت و او با امضای پیمان روسیه-کره در سال ۱۸۸۴ به روسیه به عنوان متحد روی آورد. او فرستادگان زیادی را به امپراتوری روسیه فرستاد.

برخی از دانشمندان کنفوسیوسی و همچنین دهقانان، بیش از ۶۰ ارتش صالح متوالی را برای مبارزه برای آزادی کره تشکیل دادند. این ارتش‌ها پیش از جنبش دونگ‌هاک و پس از آن جنبش‌های استقلال‌طلبانه مختلف کره‌ای به وجود آمدند.

تبعید داخلی به سفارت روسیه

دولت طرفدار ژاپن رشد کرد، در حالی که سیاستمداران ضد ژاپنی پس از حادثه درب چون سانگ در سال ۱۸۹۵ یا کشته شدند یا برای زنده ماندن فرار کردند. گوجونگ نیاز به پناهگاه را درک کرد.

در ۱۱ فوریه ۱۸۹۶، پادشاه گوجونگ و ولیعهدش از گیونگ‌بوک‌گونگ به سفارت روسیه در سئول گریختند، از آنجا که حدود یک سال حکومت کردند، رویدادی که به عنوان تبعید داخلی گوجونگ به سفارت روسیه شناخته می‌شود. به دلیل ماندن در سفارت روسیه، بسیاری از امتیازات کره توسط روسیه گرفته شد. گوجونگ، مین یانگ-هوان را به مراسم تاجگذاری نیکلاس دوم روسیه فرستاد. مین در اکتبر ۱۸۹۶ به همراه مربیان ارتش روسیه به کره بازگشت. این مربیان توانستند نگهبانان را آموزش دهند که گوجونگ را قادر ساخت در فوریه ۱۸۹۷ به کاخ بازگردد.

امپراتور کره

خلقت

در ۱۳ اکتبر ۱۸۹۷، گوجونگ خود را در مراسمی در محراب تازه ساخته شده هوانگودان، امپراتور کره اعلام کرد. نام کشور نیز به امپراتوری بزرگ کره تغییر یافت، و نام دوره جدید گوانگمو (광무؛ 光武؛ به معنای درخشان و رزمی) اعلام شد. این یک حرکت نمادین برای نشان دادن پایان سلطه چینگ بر کره بود. در همان روز، گوجونگ، سونجونگ را به عنوان ولیعهد امپراتوری منصوب کرد.

تثبیت قدرت و اصلاحات

هنگامی که دِوونگ‌گون در سال ۱۸۹۸ درگذشت، امپراتور گوانگمو به دلیل روابط ضعیفشان از شرکت در مراسم تشییع جنازه پدرش خودداری کرد. اما همچنین گزارش شده است که وقتی امپراتور از دیوار کاخ نگاه می‌کرد، صدای گریه‌های او شنیده می‌شد.

در ۱۷ اوت ۱۸۹۹، گوجونگ قانون اساسی امپراتوری کره را تصویب کرد که به او قدرت مطلق می‌داد. با وجود این، گوجونگ هنوز احتمال ایجاد سلطنت مشروطه را در نظر داشت. او در مورد پیشنهادهای ارائه شده توسط باشگاه استقلال اصلاح‌طلب و حزب گائه‌هوا بحث کرد. با این حال، اصلاحات او توسط اعضای باشگاه استقلال ناکافی تلقی شد و آنها را خشمگین کرد. پس از ظهور شایعاتی، احتمالاً توسط سیاستمداران محافظه‌کار، مبنی بر اینکه باشگاه استقلال قصد دارد امپراتوری را لغو و جمهوری اعلام کند، گوجونگ به جای آن، آنها را لغو کرد.

گوجونگ در معرض ترورها یا تلاش‌های زیادی برای کناره‌گیری قرار گرفت. ابتدا در ژوئیه ۱۸۹۸، آن گیونگ سو، وزیر ارتش، سعی کرد گوجونگ را از سلطنت برکنار کند. آن در ۲۸ مه ۱۹۰۰ به جرم توطئه اعدام شد. دوم، در ۱۲ سپتامبر ۱۸۹۸، کیم هونگ-روک با ریختن سم در قهوه گوجونگ، سعی در ترور او داشت. در سال ۱۹۰۴، برخی از دانشجویان کره‌ای در ژاپن سعی کردند گوجونگ را وادار به کناره‌گیری و شاهزاده اوی را به عنوان امپراتور منصوب کنند.

اصلاحات نظامی

گوجونگ و ولیعهد سونجونگ با نشان‌هایشان گوجونگ به شدت از نیاز کره و به ویژه ارتش آن به نوسازی آگاه بود. مین یونگ هوان مربیان روسی را که وظیفه نوسازی ارتش را بر عهده داشتند، به کار گرفت. گوجونگ از کار آنها راضی بود. در مارس ۱۸۹۸، مربیان روسی رفتند و گوجونگ به وزارت ارتش دستور داد تا امور را به دست گیرد. به درخواست وزیر ارتش، یی جونگ گون، یک آکادمی نظامی در آوریل ۱۸۹۸ تأسیس شد. گوجونگ برای فرماندهی همزمان ارتش و نیروی دریایی، خود را به عنوان مارشال بزرگ نیروهای مسلح امپراتوری کره و ولیعهد را به عنوان مارشال منصوب کرد.

در ۲ ژوئیه ۱۸۹۸، گوجونگ کنترل کامل ارتش را به دست گرفت. در ۱ آگوست ۱۸۹۹، هیئتی از مارشال‌ها تأسیس شد که گوجونگ از آن برای افزایش کنترل خود استفاده کرد. در سال ۱۸۹۹، او از کشورهای مختلف سلاح خریداری کرد و دانشجویان زیادی را به آکادمی ارتش امپراتوری ژاپن فرستاد. در همین حال، او به گسترش ارتش ادامه داد. تا ژوئیه ۱۹۰۰، ۱۷۰۰۰ نفر از اعضای جینویدائه بودند. در سال ۱۹۰۱، حدود ۴۴ درصد از کل درآمد امپراتوری برای ارتش استفاده می‌شد.

تلاش‌های دیپلماتیک

گوجونگ همچنین تلاش کرد تا با سایر کشورها روابط برقرار کند. به عنوان مثال، یی هان اونگ در سال ۱۹۰۱ به عنوان وزیر موقت دیپلماتیک در بریتانیا به لندن اعزام شد. اما بریتانیای کبیر پیشنهادهای یی را رد کرد و اتحاد انگلیس و ژاپن را در سال ۱۹۰۲ تأسیس کرد. یی در اعتراض به این موضوع در ماه مه ۱۹۰۵ خودکشی کرد.

کناره‌گیری

در ۲ ژوئیه ۱۹۰۷، اطلاعات مربوط به اعزام فرستادگان به گوش ژنرال مقیم ایتو هیروبومی در آن زمان رسید. ایتو باتجربه بود.

"اگر این حادثه اعزام فرستاده بر اساس یک فرمان باشد، اعتقاد بر این است که فرصت خوبی برای انجام اقدام قاطع در مورد کره است. به عبارت دیگر، من معتقدم که این فرصت خوبی برای ما خواهد بود تا قدرت مالی، قدرت نظامی یا قدرت قضایی داشته باشیم."

— تلگرام ارسال شده توسط ژنرال مقیم ایتو به وزیر امور خارجه ژاپن در ساعت ۲:۰۰ بامداد در ۳ ژوئیه ۱۹۰۷، سند ۴ دفتر ژنرال مقیم.

روز قبل، ششم، سونگ پیونگجون، وزیر کشاورزی، تجارت و صنعت، از امپراتور گوجونگ درخواستی کرد.

"یا خودتان به ژاپن بروید و از امپراتور عذرخواهی کنید، یا در مقابل دروازه دائه هان از ژنرال هاسه گاوا عذرخواهی کنید."

طبق سوابق ژاپنی، جلسه شورای سابق در این روز دو ساعت به طول انجامید که در طی آن نخست وزیر به جای آن اعلام جنگ کرد و امپراتور را تهدید کرد، در حالی که وزیر کشاورزی، تجارت و صنعت او را تحت فشار قرار داد تا در مقابل کاخ عذرخواهی کند.

در ۱۶ ژوئیه، کابینه طرفدار ژاپن با امپراتور ملاقات کرد و از او خواست که پیمان اولسا را ​​​​به عنوان اقدامی برای تثبیت کشور، عذرخواهی از امپراتور ژاپن و کناره‌گیری از تاج و تخت امضا کند. گوجونگ امتناع کرد. در ۱۷ ژوئیه، سئول در آشفتگی بود. پوسترهای دیواری در جونگنو و سایر نقاط ظاهر شدند که می‌گفتند: "به جنگ ایمجین نگاه کنید! آیا این نتیجه حادثه اعدام ملکه است؟" "تجاوز ژاپنی غیرقابل توقف و قریب‌الوقوع است." کابینه بار دیگر خواستار کناره‌گیری امپراتور شد. گوجونگ خشمگین بار دیگر امتناع کرد.

در ۱۸ ژوئیه، جلسه کابینه به مدت دو ساعت در محل اقامت یی وان-یونگ به طول انجامید. دستور جلسه کناره‌گیری امپراتور بود. نوکران که از ژنرال مقیم ایتو هیروبومی دستور می‌گرفتند، کناره‌گیری امپراتور را در ساعت ۸ شب اعلام کردند. منطقه بیرون کاخ گیونگون توسط سازمان طرفدار ژاپن، ایلجین‌هو، به رهبری سونگ پیونگ‌جون، محاصره شده بود. امپراتور درخواست زمان بیشتری کرد (帝答之以思數日而下批). جلسه که در ساعت ۱۰ شب به پایان رسیده بود، ساعت ۱ بامداد روز بعد از سر گرفته شد.

جزئیات این جلسه در کتاب‌های «مائچن یاروک» نوشته هوانگ هیون و «دهان گیه-نیون-سا» (تاریخ امپراتوری متأخر کره) نوشته جونگ گیو ثبت شده است.

«وان-یونگ و هفت نفر دیگر وارد شدند. امپراتور از کناره‌گیری امتناع ورزید. وان-یونگ و بیونگ-جون بارها از زبان بی‌احترامی استفاده کردند. لی بیونگ-مو با شمشیر کشیده (李秉武拔劒威嚇) تهدید کرد.»

— جونگ گیو، «دهان گیه-نیون-سا» «یی وان-یونگ شمشیرش را کشید و با صدای خشن فریاد زد: «آیا نمی‌فهمی الان در چه دنیایی هستیم؟» اطرافیان سعی کردند یی وان یونگ را با شمشیر بزنند، اما امپراتور در نهایت او را منصرف کرد و گفت: «در این صورت، بهتر است اول کناره‌گیری کنی.»

— هوانگ هیون، «ماچن یاروک» یی وان یونگ و دیگران عقب‌نشینی کردند. جلسه شبانه شورا ساعت ۵ صبح به پایان رسید. حضار در حالی که تپانچه‌های خود را در سینه‌هایشان پنهان کرده بودند، وارد جلسه شدند. وزیر دادگستری جو جونگ یونگ [کو] تمام خطوط تلفن خارجی را قطع کرد.

در آن روز، گوجونگ اعلام کرد که تاج و تخت را به پسرش واگذار خواهد کرد. مراسم کناره‌گیری روز بعد، ۲۰ ژوئیه، برگزار شد. گوجونگ شخصاً تاریخ را انتخاب کرد و افزود: «از مقررات موقت (權停例) پیروی کنید.» مقررات موقت به آیینی ساده‌شده اشاره دارد که توسط پادشاه بدون نشستن بر تخت سلطنت انجام می‌شود. مراسم کناره‌گیری امپراتور بدون حضور گوجونگ یا سونجونگ برگزار شد.

عنصر اساسی برای سلب قدرت حاکم، سلب قدرت نظامی است. یی بیونگ مو، که علیه پادشاه گوجونگ شمشیر کشید و خنثی‌سازی ارتش را تحت فرماندهی ایتو رهبری کرد، خلع سلاح نظامی را انجام داد. چهار روز بعد، پیمان ژاپن و کره در سال ۱۹۰۷ اعلام شد. نکته کلیدی، انحلال ارتش امپراتوری کره بود. مفاد مخفی این پیمان شامل بندهای زیر بود: تمام نیروهای نظامی به جز گارد سلطنتی منحل خواهند شد. سربازان منحل شده به گاندو منتقل شده و درگیر احیا خواهند شد. آنها همچنین در مناطق متروکه کشور مشغول به احیا خواهند بود. شخصی که انحلال ارتش را اعلام کرد، نخست وزیر یی وان یونگ و وزیر دفاع، یی بیونگ مو بودند.

در ۱۹ ژوئیه، هنگامی که امپراتور گوجونگ مورد تهدید قرار گرفت، واحد گارد سلطنتی که همان گارد کاخ بود، تلاش کرد وارد کاخ گیونگون شود.

«یی بیونگ مو به ژنرال جونگ وی-جائه، فرمانده گردان سوم از هنگ اول گارد پایتخت، دستور داد تا ۷۰ نگهبان کاخ را که در خارج از کاخ مستقر بودند، وارد کند. هنگامی که جونگ وی-جائه امتناع کرد، هانمیونگ، فرمانده نگهبانان کاخ، شمشیر خود را کشید و از دیکتاتوری نظامی فریاد زد که مقاومت کند. نگهبانان کاخ، با لباس غیرنظامی و سرنیزه، وارد کاخ شدند.»

— از دائه هان گی-نیون-سا در آن شب، در آن زمان، یی بیونگ مو از ژاپنی‌ها درخواست لطفی کرد و اگر جونگ وی-جائه همچنان به او شک داشت، به او گفت که سلاح‌هایش را از او بگیرد.

در ۲۰ ژوئیه ۱۹۰۷، گوجونگ از سلطنت خلع شد. برخی از مقامات، مانند پاک یونگ‌هیو و یی توجائه، سعی کردند اعضای کابینه یه وانیونگ را که رهبری کناره‌گیری را بر عهده داشتند، ترور کنند. پس از کناره‌گیری، امپراتور گوجونگ در کاخ خود، دئوکسوگونگ، محبوس شد و ژاپنی‌ها پسرش، سانجونگ، را جایگزین او کردند.

در ژوئن ۱۹۱۰، گوجونگ سعی کرد به سرزمین پریمورسکی در روسیه فرار کند و دولتی در تبعید تأسیس کند، اما در این کار شکست خورد. در ۲۲ اوت ۱۹۱۰، کره رسماً توسط ژاپن ضمیمه شد. گوجونگ عنوان امپراتوری خود را از دست داد و در عوض عنوان "پادشاه بازنشسته یی از دئوکسو" (徳寿宮李太王) به او اعطا شد و به عنوان عضوی از خانواده امپراتوری ژاپن شناخته شد. در سال ۱۹۱۵، گوجونگ دوباره سعی کرد با کمک سانگسول از زندان فرار کند، اما شکست خورد. در سال ۱۹۱۸، او تلاش دیگری انجام داد، این بار با هدف رفتن به پکن با لی هوئه یونگ، اما دوباره شکست خورد.

مرگ و میراث

مراسم تشییع جنازه گوجونگ (۱ مارس ۱۹۱۹) در ۲۱ ژانویه ۱۹۱۹، گوجونگ در سن ۶۶ سالگی به طور ناگهانی در دئوکسوگونگ درگذشت. گمانه‌زنی‌هایی وجود داشت و هنوز هم وجود دارد مبنی بر اینکه گوجونگ توسط ژاپن مسموم شده است. این ایده ابتدا پدیدار شد و در زمان مرگ او به طور گسترده منتشر شد.

مرگ او و مراسم تشییع جنازه پس از آن، کاتالیزوری برای جنبش اول مارس برای استقلال کره از حکومت ژاپن بود. او به همراه همسرش در مقبره امپراتوری هونگ‌نئونگ (홍릉؛ 洪陵)، نامیانگجو، استان گیونگی به خاک سپرده شده است. قبر این زوج اکنون به عنوان بخشی از مقبره‌های سلطنتی سلسله چوسون، یک مکان میراث جهانی یونسکو محسوب می‌شود.

خانواده

• پدر: هیونگسان (흥선대원군)
• مادر: بانو لئوهئونگ (여흥부대부인 민씨)
• همسرها و فرزندان:

1. امپراتریس میونگ‌سونگ (명성황후 민씨, ۱۹ اکتبر ۱۸۵۱ – ۸ اکتبر ۱۸۹۵)\
   1. Unnamed Prince (1871)
   2. سانجونگ کره، (황태자 ۲۵ مارس ۱۸۷۴ – ۲۴ آوریل ۱۹۲۶)
   3. Unnamed Prince (1875)
   4. Unnamed Prince (1878)
   5. Unnamed Princess (1873)
2. Honorable Princess Consort of the Eom clan (귀비 엄씨, ۵ ژانویه ۱۸۵۴ – ۲۰ ژوئیه ۱۹۱۱)
   1. شاهزاده ولیعهد یویمین (의민태자, ۲۰ اکتبر ۱۸۹۷ – ۱ مه 1970).Gojong's seventh son. He married Princess Masako Nashimotonomiya of Japan, a daughter of Prince Morimasa Nashimotonomiya of Japan.
3. Lee Gwi-in of the Yeongbo Hall (영보당귀인 이씨, ۱۸۴۷–۱۹۲۸)
   1. Prince Wanhwa (완화군, ۱۶ آوریل ۱۸۶۸ – ۱۲ ژانویه ۱۸۸۰)
   2. Unnamed Princess
4. Jang Gwi-in (귀인 장씨)
   1. یی کانگ (의화군, ۳۰ مارس ۱۸۷۷ – اوت ۱۹۵۵).He married Kim Su-deok (who became Princess Deogin), daughter of Baron Kim Sa-jun.
5. Lee Gwi-in of the Gwanghwa Hall (광화당귀인 이씨, ۱۸۸۷–۱۹۷۰)
   1. Yi Yook, Prince of the Empire (이육, 1914–1915)
6. Jeong Gwi-in of the Bohyeon Hall (보현당귀인 정씨)
   1. Yi Woo, Prince of the Empire (이우, ۱۹۱۵–۱۹۱۶)
7. Yang Gwi-in of the Boknyeong Hall (복녕당귀인 양씨, ۱۸۸۲–۱۹۲۹)
   1. شاهدخت دئوکای (덕혜옹주, ۲۵ مه ۱۹۱۲ – ۱۱ آوریل ۱۹۸۹). Gojong's 4th daughter. She married Count Takeyuki Sō, a Japanese nobleman of Tsushima Island.
8. Lee Gwi-in of the Naean Hall (내안당귀인 이씨)
   1. Unnamed Princess
9. Lady Kim of the Samchuk Hall (삼축당상궁 김씨, ۱۸۹۰–۱۹۷۲)
   1. بدون فرزند
10. Lady Kim of the Jeonghwa Hall (정화당상궁 김씨, ۱۸۷۱–?)
    1. بدون فرزند
11. Lady Yeom (상궁 염씨)
    1. Yi Mun-yong, Princess of the Empire (이문용, ۱۹۰۰–۱۹۸۷)
12. Lady Seo (상궁 서씨)
    1. بدون فرزند
13. Lady Kim (상궁 김씨)
    1. بدون فرزند

جستارهای وابسته

• فهرست پادشاهان کره

پیوند به بیرون

• "Essays Trace US, Japan Roles in Joseon's Downfall" Korea Times, June 13, 2008