گلدن استیت واریرز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
گلدن استیت واریرز
گلدن استیت واریرز logo
همایش همایش غرب
گروه منطقه پاسیفیک
سال تاسیس ۱۹۴۶
تاریخچه Philadelphia Warriors
۱۹۴۶–۶۲
San Francisco Warriors
۱۹۶۲–۷۱
Golden State Warriors
۱۹۷۱–اکنون
ورزشگاه خانه اوراکل آرینا
شهر اوکلند، کالیفرنیا
رنگ لباس تیم Royal Blue, Golden Yellow, White
              
مالک پیتر گوبر
مدیر اصلی لری رایلی
سرمربی استيو كر
تیم لیگ-د سانتا كروز واريرز
قهرمانی لیگ BAA: یک مرتبه
(1947)
NBA: سه مرتبه
(1956, 1975, 2015)
قهرمانی همایش هشت مرتبه
(۱۹۴۷, ۱۹۴۸, ۱۹۵۶, ۱۹۶۴, ۱۹۶۷, ۱۹۷۵, ۲۰۱۵, ۲۰۱۶)
قهرمانی گروه چهار مرتبه
(۱۹۷۵, ۱۹۷۶, ۲۰۱۵, ۲۰۱۶)
وب سایت warriors.com

گلدن استیت واریرز، (به انگلیسی: Golden State Warriors) یکی از تیم‌های حاضر اتحادیه ملی بسکتبال آمریکا است و مقر آن در اوکلند ایالت کالیفرنیا قرار دارد.

این تیم سابقاً در فیلادلفیا قرار داشت.

این تیم در دسته بندی لیگ NBA در منطقه ی پاسیفیک در کنفرانس غرب قرار دارد.

تاریخچه[ویرایش]

این تیم برای اولین بار در سال 1946 با نام Philadelphia Warriors در شهر فیلادلفیا،ایالت پنسیلوانیا تاسیس شد و قهرمان لیگ اتحادیه بسکتبال آمریکا(BAA) شد، لیگی که پس از تلفیق با لیگ ملی بسکتبال(NBL)، اتحادیه ملی بسکتبال یا همان NBA را تشکیل داد.

در سال 1962 تیم به سان فرانسیسکو منتقل شد و تا سال 1971 با نام San Francisco Warriors شناخته می شد تا اینکه نام تیم به نام کنونی خود یعنی Golden State Warriors تغییر یافت.

این تیم با مجموع چهار قهرمانی در سالهای 46-47(لیگ BAAا) 55-56 ، 74-75 و 2014-2015 در رده ی پنجم از نظر تعداد قهرمانی قرار دارد.

از سال 1966 تا کنون این تیم تمام بازیهای خانگی خود را در Oracle Arena برگزار کرده است(به غیر از سال 72 که به دلیل بازسازی ورزشگاه Oracle Arena بازیهای تیم در San jose کالیفرنیا برگزار شد)

۱۹۴۶ تا ۱۹۶۲ : Philadelphia Warriors[ویرایش]

در سال۱۹۴۷ وریورز با هنرنمایی Joe Fulks در امر امتیازگیری در سالی که لیگ BAA به تازگی افتتاح شده بود با شکست Chicago stags  به اولین قهرمانی خود دست یافت. شایان ذکر است warriors این سری را 4-1 به سود خود خاتمه داد. دو سال بعد از این اتفاق لیگ NBA ایجاد شد. سال ۱۹۵۱ تیم Warriors به دست Gottlieb خریداری شد. 

۱۹۶۲ تا ۱۹۷۱: جنگجویان سن فرانسیسکو[ویرایش]

جنگجویان قهرمانی دیگری در سال ۱۹۵۶ بدست آوردند. این بار تیم Fort Wayne Pistons در پنج بازی و در مجموع ۴-۱ مغلوب جنگجویان سن فرانسیسکو شد. ستارگان جنگجویان در این برهه از تاریخ  Paul Arizin, Tom Golaو neil Johnston بودند. این سه بازیکن به تالار مشاهیر بسکتبال نیز راه یافته اند. در سال ۱۹۵۹ در انتخاب درفت ویلت چمبرلین ملغب به مرد چوبی به جنگجویان اضافه شد. او که به شکستن رکورد در امتیاز مشهور است، شش بار توانست بهترین امتیازآور لیگ باشد. وی سبک جدیدی از بازی را به NBA معرفی کرد. در سال ۱۹۶۲ جنگجویان در دیداری در شهر پنسیلوانیا میزبان نیویورک نیکس بودند. در این بازی چمبرلین ۱۰۰ امتیاز به دست آورد رکوردی که تا کنون شکسته نشده است. در سال ۱۹۶۴ گلدن استیت واریرز، نیت تورمند را در انتخاب درفت به خدمت گرفت. جنگجویان قهرمان منطقه غرب شدند ولی این تیم در فینال با نتیجه ۴ بر ۱ مغلوب تیم پرقدرت بوستون سلتیکس شد. سال بعد از آن چمبرلین به تیم Philadelphia 76es ترید شد. در جریان این انتقال کانی دیرکینگ، لی شافر، پاول نیومن و ۱۵۰ هزار دلار به جنگجویان واگذار شد. در سال ۱۹۶۵ ریک بری در انتخاب درفت به سن فرانسیسکو پیوست. وی به عنوان روکی سال شناخته شد و در سال 1967 تیمش را به فینال ان بی ای هدایت کرد، جایی که با نتیجه ۴ بر ۲ مغلوب تیم جدید ویت چمبرلین یعنی Philadelphia 76ers شدند.

ریک بری به این علت که از طرف مدیریت تیم پاداشی به وی تعلق نگرفت، برای یک فصل بازی نکرد. سال بعد وی به تیم رقیب یعنی اوکلند اکس پیوست. بعد از ریک بری این تیم دیگر مدعی کسب عنوان قهرمانی نبود و رهبری تیم را تورمند، جف مولینز و رودی لاروسو در دست گرفتند. در سال ۱۹۶۶ بازی های زیادی را جنگجویان به میزبانی اوکلند برگزار کردند و سال ۱۹۷۱ اخرین فصلی بود که نام شهر سن فرانسیسکو بر روی جنگجویان نامیده شده بود.

۱۹۷۱ تا ۱۹۷۸[ویرایش]

در سال ۱۹۷۲ نامی جدید برای این تیم انتخاب شد، Golden State Warriors، که این لقب بیانگر لقبی از کل ایالت کالیفرنیا محسوب میشد. ما بین سالهای ۷۱ تا ۷۷ وریورز در تمامی بازی های دور حذفی جز سال ۷۴ حضور داشت. در سال ۱۹۷۵ وریورز موفق شد در چهار بازی تیم پرقدرت آن زمان یعنی Washington Bullets را شکست دهد. به اعتقاد بسیاری از اهالی بسکتبال این شکست تلخترین سری دوران فینال ان بی ای برای تیم بازنده محسوب می شود. این تیم توسط ال اتلز مربی گری میشد. ریک بری، جمال ویلکس و ویل اسمیث ستارگان وقت وریورز بودند. ریک بری نیز به عنوان با ارزش ترین بازیکن فینال نائل آمد.

۱۹۷۸ تا ۱۹۸۷[ویرایش]

بازیکنان کلیدی وریورز مانند بری،تورمند و ویلکس ترید و یا بازنشسته شدند. مابین این سالها وریورز قدرت چندانی برای مقابله و رقابت با سایر تیمها را نداشت. میان این سالها بازیکنان امتیازآوری مانند،پورویس شارت،رابرت پریش، جو بری کرول به وریورز پیوستند. در سال ۱۹۸۳ برنارد کینگ بازیکن آزاد محدود شد. نیویورک نیکس پیشنهاد بالایی به این بازیکن داد و وریورز این پیشنهاد را مطابقت داد تا وی همچنان در تیمش بماند ولی مسولین وریورز از پس حقوق بالای کینگ درنیامدند. درنهایت این بازیکن نیز به نیویورک نیکس ترید شد. مایکل ری ریچاردسون،( وی نیز در ازای اریک فلوید و میکی جانسون به نیوجرسی نتس پیوست) به وریورز اضافه شد.

این ستارگان به دلایل بیهوده ای از تیم جدا شدند. سرمربی تیم اتلز، به عنوان مدیر تیم انتخاب شد در سال ۱۹۸۰ مربی های زیادی در نیمکت وریورز عوض شدند. مالکان جدید این تیم فیتزجرالد و دن فاینانس، سرمربی سابق کلیولند یعنی جورج کارل را به خدمت گرفتند و در سال ۱۹۸۵ کریس مالین در انتخاب درفت به وریورز اضافه شد. 

۱۹۸۷ تا ۱۹۹۷[ویرایش]

در اواخر دهه هفتاد و اوایل دهه هشتاد وریورز توفیق چندانی نداشت. با روی کار آمدن جورج کارل روح تازه ای در تیم دمیده شد. در مرحله نیمه نهایی کنفرانس غرب در سال ۱۹۸۷ برای اولین بار در تلویزیون سری لیکرز-وریورز به نمایش گذاشته شد. در این بازی اریک فلوید در یک کوارتر ۲۹ امتیاز و در یک نیمه ۳۹ امتیاز بدست آورد او شش اقدام موفق پشت سر هم در کوارتر چهارم مقابل لیکرز کسب کرد تا در نهایت ۵۱ امتیاز در کل بازی بدست آورد تا لیکرز با مجیک جانسون مغلوب وریورز شود.

اریک فلوید، موجب علاقه‌مندی بسیاری از مربیان و تماشاچیان در سالن Bay area در اواخر دهه هشتاد و اوایل دهه نود شد. با پیوستن دن نلسون به وریورز و بازیکنانی چون تیم هاردوی، میچ ریچموند و کریس مالین، وریورز تیمی پرقدرت در حمله شده بود. اما فقط برای دو سال این سه تن در کنار یکدیگر بازی کردند. دن نلسون به هواداران این تیم قول داد ا از ترکیبی جوانتر در ترکیب جلوی زمین استفاده کند. ریچموند در ازای بیلی اونز به ساکرامنتو ترید شد. در سال ۹۴ کریس وبر فروارد قدرتی آن زمان این تیم به عنوان روکی سال انتخاب شد و در سال ۱۹۹۵ وریورز به رقابتهای حذفی راه پیدا کرد.  سال بعد بین گارد راس این تیم یعنی اسپرول و کریس مالین اختلافاتی پیدا شد، بین این دو بازیکن و دن نلسون نیز اختلافات بالا گرفت تا در نهایت مالین و نلسون از وریورز جدا شدند. در سال ۹۵ جو اسمیث به عنوان درفت شماره اول به وریورز اضافه شد و همچنین ریک ادلمن به عنوان سرمربی جدید وریورز انتخاب شد. تیم هاردوی و کریس گتلینگ در ازای کوین ویلیس و بیمبو کولز به میامی هیت ترید شدند. در فصل ۹۵-۹۶ وریورز رکورد 36 برد و 46 باخت را کسب کرد تا سه بازی برای راهیابی به بازی های دور حذفی کم بیاورند. به دلیل بازسازی سالن اوکلند در سال ۹۶-۹۷ وریورز بازی های خانگی اش را در سالن سن خوزه برگزار میکرد و در نهایت با ۳۰ برد و ۵۲ شکست فصل را به پایان برد.

کارلسیمو که از تیم پرتلند تریل بلیزرز اخراج شده بود در سال ۹۸ جایگزین ریک ادلمن شد. اسپرول و کارلسیمو با هم درگیر شدند. مشاجره و زد و خوردی که موجب اخراج کردن اسپرول از ترکیب وریورز شد. 

۱۹۹۷ تا ۲۰۰۸[ویرایش]

سنت جان در ژولای ۹۷ به عنوان مدیر جدید وریورز انتخاب شد. وی جیسون ریچاردسونی که دو بار پشت سر هم قهرمان اسلم دانک شد را در انتخاب درفت به خدمت گرفت. البته عملکرد وی چندان خوب نبود. وی تد فولر را در حالی در انتخاب درفت انتخاب کرد که کوبی برایانت،جرمین اونیل و استیو نش شماره های بالاتری در درفت داشتند. همچنین این مدیر ادونال فویل را زودتر از تریسی مک گریدی درفت کرد.

به نظر می رسید با وجود ریچاردسون،انتوان جمیسون و گیلبرت آرناس وریورز تیمی در حال رشد باشد، اما تیم جوان وریورز توان کافی برای حضور در رقابتهای حذفی را نداشت وریورز با وجود سنت جان به عنوان مدیر پیشرفت چندانی نداشت.

کریس مالین به عنوان ریاست باشگاه وریورز در سال ۲۰۰۴ انتخاب شد. وی امید داشت با وجود ریچادرسون،مایک دانلیوی، تروی مرفی و بازیکن تازه درفت شده تیم یعنی اندرس بیچرس تیمی پرقدرت از وریورز بسازد. وی در سال ۲۰۰۵ و قبل از مهلت پایانی نقل و انتقالات برون دیویس را به تیمش اضافه کرد. بعد از سالیان دراز ستاره ای به تیم وریورز آمده بود. وریورز که در سال ۲۰۰۵ با درصد پیروزی بالای ۵۰ درصد وارد سال جدید شده بود، اتفاقی که از سال 94 تا آن زمان  رخ نداده بود، در انتهای فصل دیویس را به دلیل مصدومیت از دست داد و این مصدومیت همچنان ادامه داشت. در سال ۲۰۰۶ تنها بعد از ۵۴ بازی وریورز در وقت اضافی ۱۱۴-۱۰۹ مغلوب نیواورلئانز شد تا رسماً از حضور در بازی های دور حذفی باز بماند.

فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷: ما باور داریم[ویرایش]

در این فصل همچنان رکورد در حال افزایش عدم راهیابی به بازی های دور حذفی به مدت ۱۲ فصل متوالی ادامه داشت. این فصل دن نلسون مربی اسبق وریورز و دالاس موریکس به عنوان سرمربی جدید انتخاب شد. بازی های ناامید کننده مایک دانلیوی و تروی مرفی ادامه داشت این دو بازیکن همراه مهاجم جوان این تیم ایکه دیوگو و کیت مک لئود در ازای ال هرینگتون و استیون جکسون به ایندیانا پیسرز ترید شدند. انتقالی که به موجب آن بازی های زیبای وریورز آغاز شد. چهار مارچ آن سال نقطه عطفی برای گلدن استیت بود. این تیم فصل را با رکورد ۴۲ برد و ۴۰ باخت خاتمه داد. در انتهای فصل گلدن استیت ۱۶ برد و تنها ۵ شکست داشت. شعار تیم وریورز برای بازی های دور حذفی (ما باور داریم) لقب گرفت.

برون دیویس سلامتی خود را بدست آورد. جیسون ریچاردسون نیز بازی‌اش رو به بهبود بود، مانتی الیس جوان نیز به همراه اندرس بیچرس پیشرفت قابل ملاحظه ای داشتند. گلدن استیت در راند اول با دالاس موریکس رو به رو شد. به لطف بازی عالی برون دیویس در بازی اول وریورز دالاس را شکست داد. بازی دوم را دالاس برد تا سری به کالیفرنیا منتقل شود. هر دو بازی سوم و چهارم را به لطف تماشاچیان مشتاق گلدن استیت، جنگجویان طلایی پیروز شدند. درک نویتزکی در دقیقه آخر در بازی پنجم در دالاس درخشید تا بازی پنجم با نتیجه ۱۱۸-۱۱۲ به سود دالاس خاتمه بپذیرد. یک ران ۱۸-۰ در کوارتر سوم وریورز را در بازی ششم برنده سری کرد. گلدن استیت اولین تیم ان بی ای لقب گرفت که توانسته بود در یک سری چهار از هفت تیم سید اول را مغلوب کند، و بعد از نیویورک نیکس که میامی را در سال ۹۹ حذف کرده بود دومین تیم تاریخ از جهت حذف تیم سید اول شد. راند دوم وریورز با تیم پرقدرت یوتا جز رو به رو شد. دو بازی اول با میزبانی یوتا و سالن Energy solution Arena برگزار شد و گلدن استیت هر دو بازی را با اختلافی نزدیک واگذار کرد. در بازی سوم برون دیویس ۳۲ امتیاز کسب کرد. از صحنه های جالب این سری دانک وحشتناک دیویس بر روی اندری کایرلنکو بود. بازی چهارم را یوتا در اوکلند برد، اتفاقی که در نزدیک به یک ماه رخ نداده بود. بازی پنجم هم یوتا در Salt Lake City برد تا پرونده راند دوم برای وریورز بسته شود. 

فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸[ویرایش]

جنگجویان طلایی برای رسیدن به دور حذفی با مشکلات عدیده ای روبه رو شدند. ریچاردسون در ازای روکی جوان تیم شارلوت برندن رایت از وریورز جدا شد. استیون جکسون نیز به دلیل حمل اسلحه گرم هفت بازی محروم شد. در شروع این فصل وریورز شش بازی متوالی شکست خورد. دیویس نیز در مقاطعی از فصل مصدوم بود با این حال با کسب ۲۱.۶ امتیاز، ۸ پاس منجر به گل و ۴.۶ ریباند فصلی رویایی را پشت سر گذاشت. الیس نیز بازی‌اش رشد چشمگیری داشت. وریورز با رکورد ۴۸ برد و ۳۴ باخت از صعود به پلی آفس باز ماند. بهترین رکورد یک تیم که به دور حذفی راه نیافته مختص وریورز در سال ۲۰۰۸ است. به طور میانگین در این فصل وریورز ۱۹۶۳۱ تماشاچی داشت که در تاریخ این تیم بی نظیر بود. 

۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱[ویرایش]

در تعطیلات میان فصل برون دیویس تصمیم گرفت به تیم شهرش یعنی لس انجلس کلیپرز بپیوندد. در انتخاب چهاردهم در درفت ۲۰۰۸، انتونی رندولف به وریورز پیوست. در همین برهه کوری مک گیت و رانی توریف به وریورز پیوستند. الیس و بیچرس نیز قراردادی بلند مدت با گلدن استیت امضا کردند.

فصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹ برای جنگجویانِ طلایی بسیار ناامید کننده بود این فصل را با رکورد ۲۹ برد و ۵۳ باخت به اتمام رساندند. مانتی الیس که بهترین بازیکن تیمش بود در یک تصادف موتور مصدوم شد و ۳۰ بازی لیگ را از دست داد. ال هرینگتون که در گلدن استیت بسیار ناامید کننده ظاهر شده بود در ازای جمال کرافورد به نیویورک نیکس ترید شد. بازیکنان جوانی مانند مارو و برندن رایت در وریورز توفیق چندانی نداشتند. گلدن استیت با مصدومیت های بسیار زیادی مواجه میشد و در اغلب بازی ها یک مهره کلیدی خود را در اختیار نداشت، با این حال هرگاه وریورز بازیکنانش را در اختیار داشت بسیار خوب و قدرتمندانه عمل کرد برای مثال آنها موفق شده بودند بوستون را با نتیجه ۹۹ بر ۸۸ مغلوب کنند.

در تابستان ۲۰۰۹ مسئولین وریورز تصمیم گرفتند قرارداد مدیر این تیم یعنی کریس مالین را تمدید نکنند. لری رایلی دستیار دن نلسون مدیر جدید وریورز شد. وی استفن کری را در انتخاب شماره هفتم به وریورز آورد اما جمال کرافورد را در ازای اسی لا و اسپیدی کلاکستون به آتلانتا هاوکس ترید کرد. در طول فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰ وریورز همچنان با مصدومیت های زیادی دست و پنجه نرم می کرد. آنها همچنین نمی‌توانستند ترکیب شروع کننده مناسبی بیابند. استیون جکسون و اسی لا در ازای راجا بل به شارلوت ترید شدند. وریورز در این فصل با پنج بازیکن مختلف از دی لیگ قراردادهای ۱۰ روزه امضا کرد که در نوع خود یک رکورد محسوب میشد. آنتونی تالیور و رجی ویلیماز از جمله این بازیکنان بودند. وریورز در این فصل رکورد ۲۶ برد و ۵۶ شکست را ثبت کرد. در ۲۴ ژوئن اکپه اودو در انتخاب شماره ششم به گلدن استیت آمد. بر روی لباس گلدن استیت عبارت The City درج شد که تصویری از پل سن فرانسیسکو-اوکلند بر روی آن قرار داشت. همچنین رنگ لباس آنها به آبی و طلایی تغییر یافت. رانی توریوف، انتونی رندولف در ازای دیوید لی که یک فروارد قدرتی امتیاز آور بود ترید شدند. لی قراردادی شش ساله و به مبلغ ۸۰ میلیون دلار با وریورز امضا کرد. وی دقیقاً همان روزی که لبران به میامی پیوست به گلدن استیت آمد. همچنین دورل رایت نیز با قراردادی سه ساله و ۱۱ میلیون دلاری به گلدن استیت پیوست.

در ۱۵ ژولای ۲۰۱۱، کریس کوهان تیم گلدن استیت را به مبلغ ۴۵۰ میلیون دلار به جو لاکوب و پیتر گوبر فروخت. در ۱۵ نوامبر لیستی ۱۹ نفره از گروه مالکان جدید وریورز اعلام  شد.

وریورز، گارد کالج هاروارد جرمی لین را به تیمشان اضافه کرد. قسمتی از این قرارداد ضمانت دار شده بود. دن نلسون از سمتش به عنوان سرمربی استعفا داد و کیت اسمارت جایگزین او در نیمکت گلدن استیت شد. در فوریه ۲۰۱۱ برندن رایت و و دن گادزوریچ در ازای تروی مرفی و پیک درفت راند دوم سال ۲۰۱۱ ترید شدند. در ۲۷ فوریه تروی مرفی توافق کرد تا از وریورز جدا شود.

در طول فصل ۲۰۱۰-۲۰۱۱ وریورز بدون اینکه مدعی جدی برای حضور در بازی های دور حذفی باشد رکورد بیشترین شوت موفق سه امتیازی را در یک بازی در تاریخ باشگاهش بهبود داد. در بازی با مجیک، وریورز ۲۱ شوت موفق سه امتیازی به ثمر رساند. در آوریل ۲۰۱۱ دورل رایت موفق شد ۱۸۴ امین پرتاب سه امتیازی خود را وارد سبد کند تا رکورد ۱۸۳ پرتاب سه امتیازی جیسون ریچاردسون بهبود یابد. رایت همچنین اولین بازیکن لیگ لقب گرفت که توانسته بود فقط در یک فصل بیش از مجموع شش فصل قبل حضورش در یک تیم امتیاز کسب کند. وی ۱۹۴ پرتاب موفق از ۵۱۶ اقدام سه امتیازی داشت که هر دو رکورد جدیدی در تاریخ باشگاه وریورز بود.

وریورز با کسب ۳۶ پیروزی  از رسیدن به پلی آفس بازماند. سرمربی این تیم اسمارت با وجود مالکان جدید از این تیم اخراج شد و مارک جکسون جایگزین وی شد. در ۱۹ دسامبر برندان راش از پیسرز در ازای لو اموندسن به وریورز پیوست. 

۲۰۱۱ تا به امروز : دوره برادران سه امتیازی (Splash Brothers) [ویرایش]

فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۲ تحت هدایت جکسون بازی وریورز بهبود نیافت. در این فصل وریورز رکورد ۲۳ برد و ۴۳ باخت را کسب کرد و در رده سیزدهم کنفرانس ایستاد. چندین بازیکن کلیدی این تیم مجدداً مصدوم شدند و تیم مجدداً تحت بازسازی قرار گرفت. در اواسط مارچ ۲۰۱۲ مانتی الیس به همراه اکپه یودو به ازای اندرو بوگت به میلواکی باکس ترید شدند. استیون جکسون و برندان راش نیز در ازای ریچارد جفرسون و پیک راند اول اسپرز به تیم سن آنتونیو پیوستند. دیوید لی و استفن کری درخشیدند و روکی جدید این تیم کلی تامپسون در ترکیب شروع کننده گلدن استیت قرار گرفت. جارت جک از نیواورلئانز هورنتس به گلدن استیت ترید شد. کارل لندری نیز یک فصل برای وریورز بازی کرد. در درفت ۲۰۱۲ در انتخاب شماره ۷ هریسون بارنز، در انتخاب شماره ۳۰ فستوس ازلی، در انتخاب شماره ۳۵ دریماند گرین و در انتخاب شماره ۵۲ اگن گازمیج به وریورز پیوستند. اندرو بوگت به دلیل آسیب دیدگی مدتهای زیادی برای گلدن استیت بازی نکرد. هریسون بارنز بازی های درخشانی در اولین فصل حضورش در گلدن استیت به نمایش گذاشت تا گلدن استیت در ۳۰ بازی اول خودش حداقل ۲۰ پیروزی کسب کند. همچنین در یک سفر خارج از خانه ۶ برد و تنها یک شکست کسب کرد که از جمله این بازی ها پیروزی ۹۷-۹۵ مقابل میامی هیت بود. وریورز با رکورد ۴۵ برد و ۳۷ شکست به عنوان تیم ششم به مرحله حذفی راه پیدا کرد. اتفاقی که از سال ۲۰۰۷ رخ نداده و همچنین در ۱۹ سال ففط برای بار دوم اتفاق میفتاد. در راند اول با درخشش خیره کننده هریسون بارنز، وریورز با نتیجه ۴-۲ دنور ناگتس را شکست داد اما در مرحله نیمه نهایی با نتیجه ۴-۲ مغلوب سن آنتونیو اسپرز شدند. از نکات برجسته این فصل می توان به رکورد ۲۷۲ پرتاب سه امتیازی کری اشاره کرد. وریورز بعد از ۱۶ سال ( از زمان لترول اسپرول) بازیکنی در آل استار داشت. دیوید لی به عنوان بازیکن ذخیره در ال استارز انتخاب شد. تامپسون و کری در این فصل ۴۸۳ پرتاب سه امتیازی داشتند که رکورد پرتاب سه امتیازی ترکیب عقب زمین را بهبود داد. نیک اندرسون و دنیس اسکات بازیکنان گارد ارولاندو مجیک در فصل ۹۵-۹۶ در مجموع ۴۳۵ پرتاب موفق سه امتیازی داشتند. 

فصل ۲۰۱۳-۲۰۱۴ : تیم رو به رشد[ویرایش]

در درفت ۲۰۱۳ گارد راس ۲۲ ساله صرب یعنی نمانجا ندوویچ در انتخاب شماره سی به وریورز پیوست. آندره ایگودالا در بازار آزاد نقل و انتقالات قراردادی چهار ساله و به مبلغ ۴۸ میلیون دلار با وریورز امضا کرد. برای اینکه تیم زیر مالیات لوکس به بازیکناش دستمزد دهد چندین ترید صورت گرفت. ریچارد جفرسون،اندرس بیچرس و برندان راش همراه با چندین پیک درفت از جمله دو پیک راند اول به یوتا جز واگذار شد. کارل لندری به ساکرامتو و جارت جک به کلیولند کاوالیرز پیوستند. برای پرکردن خلا ناشی از لندری مو اسپیتس با قراردادی سه ساله و ده میلیون دلاری به وریورز آمد. همچنین جرمین اونیل با قراردادی یک ساله و دو میلیون دلاری، تونی داگلاس با قراردادی ۱.۶ میلیون دلاری و گازمیچ( وی دو سال در اروپا بعد از درفت ۲۰۱۲بازی کرده بود) همگی به جنگجویان طلایی آمدند.

در شروع فصل وریورز رکورد ۱۲-۹ را کسب کرد که نسبت به فصل قبل با رکورد ۱۷-۴ تفاوت زیادی داشت. از جمله عوامل این رکورد ضعیف ۱۴ بازی خارج از خانه و ۱۰ بازی با تیمهای مدعی صعود کننده به دور حذفی بود. بازیکنان بسیاری نیز مصدوم شدند. ازلی از ناحیه زانو، داگلاس از ناحیه پای چپ و جرمین اونیل به دلیل شکستگی مچ دست راست مدتها برای وریورز بازی نکردند. در این میان ایگودالا نیز یک ماه به دلیل کشیدگی همسترینگ نتوانست بازی کند. با بازگشت ایگودالا، گلدن استیت ۱۰ بازی متوالی پیروز شد که یک سفر خارج از خانه شامل شش بازی از جمله آن بود. رکورد پیروزی در بازی های متوالی ده بار، بعد از سال ۱۹۷۵ برای گلدن استیت تکرار نشده بود. 

برای تقویت نیمکت ضعیف وریورز تریدهایی صورت گرفت. در ۱۵ ژانویه در جریان یک ترید سه تیمه تونی داگلاس به میامی پیوست. مارشون بروکس و جوردن کرافورد از بوستون سلتیکس به وریورز پیوستند. یک روز قبل از مهلت نهایی نقل و انتقالات،مارشون بروکس و کنت بیزمو در ازای گارد کهنه کار لیکرز، استیو بلیک به لس انجلس لیکرز پیوستند. بعد از تعطیلات ال استارز وریورز یکی از تیمهای بود که درصد پیروزی بسیار بالایی کسب کرد. این تیم چندین پیروزی مقابل مدعیان کسب عنوان قهرمانی بدست آورد. در ۱۱ آوریل ۲۰۱۴ با کسب پیروزی ۱۱۲-۹۵ مقابل لس آنجلس لیکرز، وریورز برای دومین سال پیاپی صعودش به بازی های دور حذفی مسجل شد. درست یک روز قبل از بازی با بلیزرز اعلام شد آندرو بوگت سنتر این تیم از ناحیه دنده دچار شکستگی شده و نمی‌تواند تیمش را در بازی های دور حذفی همراهی کند.

جنگجویان طلایی فصل را با رکورد ۵۱ برد و ۳۱ شکست به اتمام رساندند. وریورز تنها ۴ بار توانسته بود در یک فصل عادی رکورد بیش از ۵۰ پیروزی بدست آورد و با ۲۴ پیروزی خارج از خانه با رکورد پیروزی های خارج از خانه سال ۹۲ برابری کردند. بدون بوگت وریورز در نهایت در بازی هفتم مغلوب لس انجلس کلیپرز تیم سید سوم شد.

یکی دیگر از اتفاقات مهم این فصل حضور کری در ترکیب شروع کننده آل استارز بود. وی در این فصل چهار بار تریپل دابل کرد که بعد از زمان ویلت چمبرلین تکرار نشده بود. وی با کسب میانگین 24 امتیاز،8.5 پاس منجر به گل بهترین فصل خود را سپری کرد. در این فصل ۲۶۱ پرتاب موفق سه امتیازی به ثمر رساند تا رکورد تعداد پرتاب موفق سه امتیازی در دو فصل پیاپی بهبود یابد. ری آلن در سیاتل سوپرسونیکس در دو فصل متوالی ۴۷۸ پرتاب موفق سه امتیازی کسب کرده بود. کری و تامپسون ۴۸۴ پرتاب موفق سه امتیازی داشتند که رکورد جدیدی در لیگ محسوب میشد. 

فصل ۲۰۱۴-۲۰۱۵ : راه قهرمانی[ویرایش]

با اینکه وریورز فصلی بسیار ایده‌آل را پشت سر گذاشت، بین کارکنان و مسئولین این تیم اختلافاتی شکل گرفته بود. برایان اسکالابرین بر خلاف میل مارک جکسون مربی تیم سانتا کروز( تیم دی لیگ وریورز) شد. منابع یاهو اسپرت اعلام کردند فضای خوب و سالمی در بین مسئولین باشگاه گلدن استیت وجود ندارد. دارن ارمان کمک مربی جکسون به علت پخش مخفیانه فایلهای صوتی ضبط شده بین مربیان از کار خود اخراج شد. شایعات در مطبوعات ادامه داشت تا اینکه چندین خبرگزاری اعلام کردند ادامه کار مارک جکسون به عنوان سرمربی در گلدن استیت در معرض خطر است. بعد از شکست مقابل کلیپرز بازیکنان گلدن استیت با اظهار بیانیه ای خواستار بازگشت جکسون شدند. سه روز بعد از این واقعه در شش می ۲۰۱۴ اعلام شد مسئولین وریورز مارک جکسون را اخراج کردند. جکسون رکورد ۱۲۱ برد و ۱۰۹ شکست را در پرونده سه ساله اس در سمت سرمربی گری وریورز کسب کرده بود. زمانی که جکسون سکان هدایت وریورز را به عهده گرفته بود این تیم تنها یک بار در طی ۱۷ سال به بازی های دور حذفی راه پیدا کرده بود. جکسون ۴۹ ساله سومین مربی تاریخ باشگاه وریورز بود که موفق به کسب پیروزی بیش از ۵۰ بازی شده بود. ۱۴ می ۲۰۱۴ اعلام شد استیو کر آنالیزور شبکه TNT با عقد قراردادی پنج ساله و به مبلغ ۲۵ میلیون دلار سرمربی جدید جنگویان طلایی است.

وریورز فصل را با رکورد قابل توجه ۶۷ برد و تنها ۱۵ شکست خاتمه داد اتفاقی که تا کنون در باشگاه وریورز رخ نداده بود. در بازی های خانگی وریورز رکورد ۳۹ برد و تنها ۲ شکست را کسب کرد که در تاریخ NBA دومین رکورد است. از نظر کارآیی دفاعی گلدن استیت در رده اول و از نظر کارآیی هجومی این تیم در رده دوم تیمهای لیگ قرار گرفته بود. جولیوس اروینگ و چمبرلین در تیم سیکسرز بهترین تیم هجومی و دفاعی لیگ بودند. استفن کری به عنوان ارزشمندترین بازیکن لیگ شناخته شد که بعد از چمبرلین در سال ۱۹۶۰ تا کنون در تاریخ این تیم کسی به عنوان MVP نائل نیامده بود. در راند اول پلیکانز در چهار بازی، در راند دوم ممفیس در شش بازی، و در راند سوم راکتس در پنج بازی همگی مغلوب گلدن استیت شدند. در فینال نیز گلدن استیت در شش بازی کلیولند کاوالیرز را مغلوب کرد و بعد از ۴۰ سال جنگجویان طلایی قهرمان لیگ شدند.

استفن کری با ۲۸۶ پرتاب سه امتیازی رکورد خود را در یک فصل بهبود داد و اولین بازیکن لیگ در تاریخ از نظر اقدام موفق به پرتاب سه امتیازی شد. کری و تامپسون جمعاً ۵۲۵ پرتاب سه امتیازی موفق به ثمر رساندند. استفن کری در بازی های دور حذفی ۹۸ پرتاب سه امتیازی موفق به ثمر نشاند که بهترین رکورد در تاریخ بازی های دور حذفی بود. رجی میلر با تنها ۵۸ پرتاب سه امتیازی موفق در رده دوم بود. تامپسون نیز رکورد کسب امتیاز در یک کوارتر را با کسب ۳۷ امتیاز بهبود داد. 

افتخارات بدست آمده در فصل ۲۰۱۴-۲۰۱۵[ویرایش]
  • با ۶۷ برد و ۱۵باخت در فصل عادی، بیشترین تعداد برد در تاریخ باشگاه و همینطوری بهترین رکورد از سال ۱۹۷۶در NBA را بدست آورد. همچنین دهمین تیمی لقب گرفت که توانسته از در یک فصل به تعداد ۶۷ برد برسد.
  • با برد ۲۳ نوامبر در مقابل اکلاهوما سیتی تاندر، به رکورد ۱۰ برد و تنها ۲ باخت دست یافت که بهترین شروع در تاریخ باشگاه میباشد.
  • تا قبل از باخت در ۱۹ ژانویه برابر شیکاگو بولز، گلدن استیت موفق شد رکورد بیشترین برد موالی تیم را شکسته و آنرا به ۱۹ برد متوالی ارتقاء دهد.
  • با ۲۸ برد و ۱۳ باخت خارج از خانه، گلدن استیت در این فصل بیشترین تعداد برد خارج از خانه در تاریخ باشگاه را بدست آورد و با ۳۹ برد و تنها ۲ باخت بهترین عملکرد در خانه را داشت.
  • در تاریخ ۲۳ ژانویه ۲۰۱۵، کلی تامسون موفق شد با ۳۷ امتیاز در یک کوارتر رکورد بیشترین امتیاز کسب شده در یک کوارتر در تاریخ NBA را به نام خود ثبت کند.
  • استیو کر مربی تیم با ۶۷ برد رکورد بیشترین برد توسط یک مربی سال اولی را مال خود کرد.
  • استفن کری با ۲۸۶ پرتاب سه امتیازی موفقی که در فصل داشت توانست رکورد قبلی که 272 پرتاب سه امتیازی در یک فصل و متعلق به خودش بود را ارتقاء بخشد.
  • استفن کری و کلی تامسون با مجموع ۵۲۵ سه امتیازی در یک فصل موفق شدند رکورد بیشترین سه امتیازی موفق در یک فصل توسط دو هم تیمی را ارتقاء بخشند ( رکورد قبلی ۴۸۴ و متعلق به خودشان بود)
  • استفن کری با رای گیری انجام شده موفق به کسب عنوان با ارزش ترین بازیکن فصل ۲۰۱۴-۲۰۱۵ شد و همراه با ویلت چمبرلین (۱۹۶۰) تنها بازیکنان این تیم لقب گرفتند که موفق به کسب این عنوان شده اند.
  • آندره ایگودالا به عملکرد خوبی که از خود در سری بازی های فینال مقابل کلیولند کاوالیرز نشان داد عنوان با ارزش ترین بازیکن فینال را کسب کرد.

بازیکنان[ویرایش]

بر اساس فهرست فصل ٢٠١۵-٢٠١۶

شماره های بازنشسته[ویرایش]

Golden State Warriors retired numbers
شماره پیراهن نام بازیکن پست سالهای حضور در تیم
13 Chamberlain, WiltWilt Chamberlain C 1959–65 1
14 Meschery, TomTom Meschery F 1961–67 2
16 Attles, AlAl Attles G 1960–71 3
17 Mullin, ChrisChris Mullin [۱] G/F 1985–97, 2000–01 4
24 Barry, RickRick Barry F 1965–67, 1972–78 5
42 Thurmond, NateNate Thurmond C 1963–74

تالار مشاهیر[ویرایش]

از جمله بازیکنانی که سابقه ی بازی در این تیم را دارن و در تالار مشاهیر NBA حضور دارند میتوان به Wilt Chamberlain و Rick Barry اشاره کرد.

Golden State Warriors Hall of Famers
بازیکنان
شماره نام پست سالهای حضور در تیم سال ورود به تالار مشاهیر شماره نام پست سالهای حضور در تیم سال ورود به تالار مشاهیر
17 Andy Phillip G/F 1950–53 1961 00 Robert Parish C 1976–80 2003
14 Tom Gola F/G 1955–62 1976 17 Chris Mullin G/F 1985–97

2000–01

2011
10 Joe Fulks F 1946–54 1978 41 Jamaal Wilkes F 1974–77 2012
11 Paul Arizin F/G 1950–62 1978 50 Ralph Sampson C/F 1987–89 2012
13 Wilt Chamberlain C 1959–65 1978 30 Bernard King F 1980–82 2013
16 Jerry Lucas F/C 1969–71 1980 25 Guy Rodgers G 1958–66 2014
42 Nate Thurmond F/C 1963–74 1985 23 Mitch Richmond G 1988–91 2014
24 Rick Barry F 1965–67

1972–78

1987 13 Šarūnas Marčiulionis G 1989–94 2014
6 Neil Johnston C 1951–59 1990 10 Jo Jo White G 1979–80 2015
مربیان
Frank McGuire Coach 1961–62 1977 Bill Sharman Coach 1966–68 2004
Alex Hannum Coach 1963–66 1998 Don Nelson Coach 1988–95

2006–10

2012

رکورد داران تیم[ویرایش]

بازیکنان زیر توانسته اند در مدت زمان بازی در تیم گلدن استیت رکورد های زیر را به ثبت برسانند

Career Leaders
Category Player Statistics
تعداد بازی Chris Mullin 807
مجموع امتیازات ویلت چمبرلین 17,783
مجموع ریباندها نیت تمند 12,771
مجموع پاس منجر به گل Guy Rodgers 4,855
مجموع توپ ربایی Chris Mullin 1,360
مجموع بلاک ها Adonal Foyle 1,140
تعداد شوت منطقه ای موفق ویلت چمبرلین 7,216
درصد پرتاب منطقه ای Andris Biedrins 59.5 %
تعداد پرتاب سه امتیازی استیون کری 1,593
درصد پرتاب سه امتیازی Anthony Morrow 46.0 %
تعداد پرتاب آزاد Paul Arizin 5,010
درصد پرتاب آزاد استیون کری 90.2 %
میانگین امتیاز در هر بازی ویلت چمبرلین 41.5
میانگین ریباند در هر بازی ویلت چمبرلین 25.1
میانگین پاس منجر به گل در هر بازی تیم هارداوی 9.3
میانگین توپ ربایی در هر بازی ریک بری 2.3
میانگین بلاک در هر بازی Manute Bol 3.7

نگارخانه[ویرایش]

طرفداران[ویرایش]

در میان مشاهیر، جرج لوکاس از طرفداران بزرگ این تیم محسوب میگردد.[۲]

قهرمانی ها[ویرایش]

گلدن استیت در مجموع توانسته است ۴ عنوان قهرمانی (یک عنوان BAA و سه عنوان NBA) کسب کند.

اولین قهرمانی این تیم در دوره اول برگزاری BAA و به سال ۱۹۴۷ بر می‌گردد که با پیروزی ۴-۱ برابر تیم Chicago Stags بدست آمد.

پس از اغدام دو لیگ BAA و NBL و تشکیل لیگ مشترک NBA، این تیم موفق شد در سال ۱۹۵۶ با پیروزی ۴-۱ در برابر Fort Wayne Pistons اولین عنوان قهرمانی خود در NBA را کسب کند.

دومین قهرمانی گلدن استیت در NBA در سال ۱۹۷۵با نتیجه ی ۴-۰ و در برابر تیم پرقدرت آن زمان یعنی Washington Bullets بدست آمد.

پس از کسب سومین عنوان قهرمانی گلدن استیت توفیق چندانی در کسب عنوان قهرمانی جدید نداشت تا اینکه در نهایت در بازی فینال فصل ۱۵-۲۰۱۴ ان‌بی‌ای توانست در مجموع با حساب ۴-۲ در شش بازی تیم کلیولند کاوالیرز را شکست دهد و پس از ۴۰ سال دوباره قهرمان NBA شود.

منابع[ویرایش]

وب‌گاه رسمی[ویرایش]