گلاریول بال‌سرخ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
گلاریول بال‌سرخ
Glareola pratincola in Ambosélie National Park kenya.jpg
گلاریول بال‌سرخ، Glareola pratincola
وضعیت حفاظت
آرایه‌شناسی
فرمانرو: جانوران
شاخه: طنابداران
رده: پرندگان
راسته: سلیم‌سانان
تیره: چلچله‌بیابانیان
سرده: گلاریول‌ها
گونه: G. pratincola
نام علمی
Glareola pratincola
(لینه، ۱۷۶۶)
Glareola pratincola pratincola

گلاریول بال‌سرخ (نام علمی: Glareola pratincola) یا چلچله بیابانی بال‌سرخ[۲] نام یک پرنده از سردۀ گلاریول‌ها و تیره چلچله‌بیابانیان است.

ویژگی‌های ریخت‌شناسی

طول بدن گلاریول بال‌سرخ ۲۵ سانتی‌متر است و دارای دودیسی جنسی نیست. این پرنده بال‌های دراز، نوک تیز و تیره‌رنگ، دم سیاه دوشاخه با قاعدهٔ سفید و پاهایی سیاه دارد. منقار آن کوتاه و اندکی خمیده است. در سطح پشتی خود پرهای قهوه‌ای زیتونی و در سطح شکمی خود پرهای نخودی رنگ دارد. شکم آن سفید و گلویش کرم با خط حاشیه‌ای سیاه است. این خط حاشیه‌ای در پروبال زمستانی آنچنان آشکار نیست.[۳]

زیستگاه

این پرنده در دشت‌های وسیع نزدیک به آب، سواحل شنی و زمین‌های گلی با رویش گیاهی کوتاه و به صورت گروهی به سر می‌برد و در همانجا نیز زادآوری می‌کند. در ایران، تابستان‌ها به تعداد فراوان حضور دارد و در مناطق حاشیه‌ای کویر و جنوب شرقی دریای خزر زایش می‌کند.[۴]

منابع

  1. BirdLife International (2012), Glareola pratincola, IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2, retrieved 15 February 2014
  2. «چلچلۀ بیابانی بال‌سرخ» [زیست‌شناسی- علوم جانوری] هم‌ارزِ «Glareola pratincola»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی. جواد میرشکاری، ویراستار. فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان. تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی. پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)
  3. عبدلی، اصغر؛ کیابی، بهرام؛ مصطفوی، حسین؛ موسوی، بابک؛ احمدزاده، فراهم؛ رسولی، پونه؛ دلشب، حسین؛ آقایار، مرادی (۱۳۸۸). اطلس حیات وحش (مهره‌داران) استان بوشهر. انتشارات معارف. ص. ۹۹. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۲۶۷۶-۲۴-۸.
  4. «گلاریول بال سرخ». وب‌گاه کویرها و بیابان‌های ایران. دریافت‌شده در ۲۶ بهمن ۱۳۹۲.

پیوند به بیرون