گشادشدگی مویرگ‌ها

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
گشادشدگی مویرگ‌ها
Ataxia-telangiectasia2.png
طبقه‌بندی و منابع بیرونی
تخصصروماتولوژی_ژن شناسی پزشکی
آی‌سی‌دی-۱۰G11.3, I78.0, M34.1
آی‌سی‌دی-9-CM362.15, 448.0
دادگان بیماری‌ها27395
مدلاین پلاس003284
سمپD013684

به افزایش بیش از حد قطر مویرگ‌های زیر سطح پوست، گشادشدگی مویرگ‌ها، مویرگ‌فراخی،[۱] یا تلانژکتازی (Telangiectasia) گفته می‌شود. گشادشدگی مویرگ‌ها باعث ایجاد تومورهای کوچک و سرخ‌فام پوست صورت و غیره می‌شود. رگ‌های گشادشده به قطر نیم تا یک میلی‌متر در زیر پوست یا سطح مخاطی قرار دارند.

بیماری‌زایی[ویرایش]

این ضایعات در همه جای بدن می‌توانند دیده شوند بخصوص در صورت اطراف بینی و چانه؛ همچنین در ساق پا، بازوها و تنه نیز مشاهده می‌شوند. این ضایعات می‌توانند در سرخرگ‌ها، سیاهرگ‌ها یا مویرگ‌ها پدید آیند. ضایعات در کودکان و زنان شایع‌ترند.

تلانژکتازی صورت می‌تواند خودبخود ایجاد شده یا ناشی از مقادیر زیاد اشعه UV، بیماری کلاژن واسکولار، آکنه روزاسه، حاملگی، الکل یا تغییرات هورمون استروژن و مصرف کورتیکوستروئید موضعی دیده شود. کودکان بطور مکرر دچار تلانژکتازی صورت می‌شوند که می‌تواند تا بزرگسالی نیز ادامه داشته باشد. تلانژکتازی اندام تحتانی بیشتر در خانم‌ها شایع است و ممکن است ژنتیکی یا در اثر حاملگی رخ می‌دهد.[۲]

علل[ویرایش]

این ضایعات می‌توانند علل ارثی یا غیر ارثی داشته باشند. علل ارثی مانند:

سندروم CREST یا اسکلرودرمی محدود

  • نووس فلاموس Naevus flammeus
  • سندرم Klippel-Trenaunay
  • سندرم (Maffucci's syndrome (multiple endochondromas & hemangiomas
  • سندرم اوسلر وبر رندو Hereditary hemorrhagic telangiectasia (Osler-Weber-Rendu syndrome)
  • آتاکسی تلانژکتازی (Ataxia-telangiectasia) آتاکسی تلانژکتازی بیماری ارثی با ابتلا سیستم‌های مختلف است که به صورت اتوزومال مغلوب منتقل می‌شود و با تلانژکتازی در پوست و چشم، آتاکسی مخچه‌ای شدید، درجاتی از کمبود ایمنی و استعداد ابتلا به عفونت‌های ریوی و بدخیمی‌های لنفورتیکولر و تومورهای مغزی تظاهر می‌کند.
  • سندرم استورج وبر (Sturge-Weber)

علل غیر ارثی مانند:

درمان[ویرایش]

یک روش درمان اسکلروتراپی (Sclerotherapy) است به معنی تزریق مواد اسکلروزه‌کننده مانند %0.25 tetradecylsolfate به داخل عروق متسع. روش دیگر استفاده از لیزر است مانند لیزر Nd:YAG1064nm. دیده شده که اسکلروتراپی بهبودی سریعتری داشته‌است ولی از نظر کلینیکی هر دو روش باعث بهبودی این ضایعات شده‌است؛ ولی با انجام اسکلروتراپی درد، التهاب و قرمزی بافت بیشتر دیده شده و تیرگی پس از التهاب فقط با اسکلروتراپی دیده شده‌است.

مراحل درمانی اسکلروتراپی به چه صورت است؟ بسته به اندازه و تعداد رگ های واریسی، بیمار ممکن است ۲ تا ۳ جلسه درمانی نیاز داشته باشد.

در افرادی که رگ های زیادی دارند ممکن است تعداد جلسات درمانی بیش از این باشد.

رگ های سطحی و قابل درمان، معاینه و مشخص می شوند.

گاهی بیحسی موضعی استفاده می‌شود ولی برای اکثر بیماران درد ناشی از تزریق قابل تحمل است و نیازی به بیحسی نمی باشد.

سپس ماده اسکلروزانت با سوزن های بسیار ظریف و به مقدار کم در هر یک از رگھا تزریق می‌شود.

موقع تزریق احساس کمی سوزش طبیعی است.

پس از تزریق، سریعا بانداژ رگ انجام می‌شود که باعث می‌شود کبودی و سایر عوارض به حداقل برسد.

پس از اتمام کار، بیمار باید جوراب کشدار (شبیه شلوار استرچ) بپوشد.

هر جلسه اسکلروتراپی بین ۶۰- ۳۰ دقیق طول می کشد.

معمولا چند جلسه درمانی لازم است.

معمولا ۱۰ – ۱۴ روز بعد از هر جلسه درمانی ویزیت لازم است.

فواصل جلسات درمانی نیز بین ۶-۴ هفته است.

در هر جلسه اسکلروتراپی بین ۸۰-۵۰ درصد از رگ های درمان شده از بین می رود.

سایر رگها باید در جلسات بعدی درمان شود.

در کل کمتر از ۱۰ درصد افراد به جلسات معمول درمان جواب نمی دهند که لازم است غلظت های بیشتر و جلسات بیشتر برای آنها انجام شود.

به طور معمول رگ های عنکبوتی بین ۶-۳ هفته پس از جلسه درمان محو می شوند.

برای رگ های بزرگتر ممکن است پاسخ درمانی بین ۴-۳ ماه طول بکشد. وقتی رگی به درمان جواب بدهد، هرگز برگشت ندارد. [۳]

منابع[ویرایش]

Telangiectasia

سایت دکتر نیلفروش زاده